"Halk Savaşı'nda solmaz bir ÇİÇEK": Ahmet Muharrem Çiçek

"Halk Savaşı'nda solmaz bir Çiçek"

Ahmet Muharrem Çiçek

"Onun otomatik tüfeği yoktu, çelik yeleği yoktu ama hakim sınıflar karşısında boyun eğmeyecek çelikten bir yüreği vardı."

 Kravatından aşağıya daha geniş bir görüntü veren versiyonu, Tercüman.

 Sağ (bakana göre sol) omzundan daha geniş görüntü veren daha kaliteli bir baskısı, Milliyet.

 Sol (bakana göre sağ) omzundan daha geniş bir görüntü veren kalitesiz bir baskı, Hürriyet (1. versiyon baskı)

 Farklı bir versiyon, Yeni İstanbul

 Farklı bir versiyon, Cumhuriyet

Farklı bir versiyon, Hürriyet (2. versiyon baskı)

1950 (nüfusta 1952) yılında Elazığ’ın Karakoçan ilçesinde doğdu Ahmet Muharrem yoldaş. Şafii İslamcı bir ailenin çocuğuydu. Ailesi Çiçek Otel’in sahibiydi. Elazığ Lisesi’nde okurken devrimci düşüncelerle tanıştı. Başarılı ve çalışkan bir öğrenci olan Ahmet Muharrem yoldaş, 1970 yılında İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi’ni kazandı.

İstanbul’da dönemin atmosferinden etkilenip öğrencilerin akademik demokratik mücadelesinde yer aldı. Marksizm-Leninizm-Maoizm bilimiyle donandıkça ve Marksist Eserleri okudukça yıllar yılı kendisini saran gerici duvar kırıldı ve “kitlelerin afyonu” olan dini ardında bırakıp Yeni Özgür İnsan olma yolunda adım attı. Kızıl Güneş’in doğumundan önceki en ileri mevzi olan TİİKP'nin gençlik örgütü İhtilalci Gençlik Birliği içerisinde örgütlendi. Komünist Önder İbrahim Kaypakkaya’nın önderlik ettiği M-L muhalefetin safında yer aldı. Nihayetinde, revizyonist oportünist önderlikle mücadele yolları tıkanıp yapacak hiçbir şey kalmayınca 24 Nisan 1972’de doğan Kızıl Güneş TKP (M-L) saflarında tereddüt etmeden yer aldı. O artık yeni bir isimle doğmuştu: "Abdullah".

Önceleri gençlik içerisinde faaliyetlerde yer alan Ahmet Muharrem, daha sonra ise işçi sınıfı içerisindeki faaliyetlerde yer aldı ve bu dönemlerde yürüttüğü faaliyetler sırasında çalışkanlığı, ağırbaşlılığı, alçakgönüllülüğü ve kitlelere onların kavrayacağı türden yaptığı propaganda-ajitasyon ile işçiler arasında olumlu izler bıraktı. Daha sonraları ise okul arkadaşları Meral Yakar, Kutsiye Bozoklar, Ali Şenci ile birlikte o zamanlar İstanbul İl Komitesi’ne bağlı olan Türkiye Marksist-Leninist Gençlik Birliği’nin inşacılarından oldu. Aynı zamanda Mehmet Zeki Şerit, Feryal Sarıoğulları gibi dönemin kadroları da TMLGB’nin inşası faaliyetlerinde yer aldı. Aynı zamanda İstanbul Bölge Komitesi üyesi olan Ahmet Muharrem yoldaş, bölgedeki TİKKO komutanlarından en yetkinlerindendi ve bölge komitesi adına gerilla eylemlerini yönetmek ve denetlemekle görevli olan kendisiydi. Katledilmeseydi, İbrahim yoldaşın el yazısından Parti İstanbul İl Komitesi şemasına göre ileride kurulacak olan Parti Askeri Bürosu'nun ve ona bağlı olan Halk Kurtuluş Silahlı Kuvvetleri İstanbul İl Komutanlığı'nın başı olacaktı.

1972'de temeli atılan bu yapı, yokluklar, fedakarlıklar üzerine inşa edilmişti. Yiyecek yemek, hatta barınacak evi tutmaya para bile yoktu. En temel ihtiyaçların başında hep parti ihtiyaçları oldu, en önce maddi olanaklar bir tabanca edinmeye, bir bomba yapacak malzemeye gitti. Türkiye komünistlerinin ilk önderi Mustafa Suphi'nin "Proletarya için hayat ve şeref azm ile birliktedir, ölüm ve mezellet [alçalma, alçaklaşma] miskinlik ve perişanlıktır." sözünü bu azim, bu kararlılık ve bu inanç kanıtlamıyor muydu?

Ama kolektif temeller üzerinde yükselmişti bu yapı. En fedakar, her alanda her işi yüklenebilme isteğiyle dolu kadrolardı bu temeli atan. Ahmet Muharrem de, komünist ideolojiden beslenen Yeni Demokratik Kültür'le kendisini aşarak kolektif yaşama dahil olmuştu. Mesela o, arkadaşlarının ihtiyaçlarını bile (onca imkansızlık içerisinde) karşılamakla yükümlü hissetmişti kendisini. Kendisini değil, yoldaşlarını ve kolektif yaşamı düşünmek… Ahmet Muharrem'in bugün her komünist için örnek olan erdemlerinden sadece birisiydi bu. Nitekim, hep birlikte sımsıcak yoldaşlık atmosferinde yenen yemekler sonrası tabakları yıkayan, yıkamak için gönüllü olan kişi Ahmet Muharrem'di. O, feodal kültüre karşı olan Yeni Demokratik Kültür'den gıdasını alan öfkesini, toplumsal cinsiyet rollerini de aşağılayarak aslında yine örnek bir davranış sergiliyordu. Ahmet Muharrem'in eski ve çürümüş olan feodal kültürü kendi koşullarınca deviren bu hareketiyle, Çin'de bütün eski ve yozlaşmış olanı Marksizmin devrimci balyozuyla kırıp parçalayan Kızıl Muhafız'ın ortak ideolojik özü, evrensel gerçek olan Marksizm değil miydi?

Kasım 1972 sıralarında Parti’ye yapılmaya başlayan operasyonlar 24 Ocak 1973 tarihinde ağır bir kayıp verdirdi. TKP (M-L)’nin kurucusu ve kuramcısı Komünist Önder İbrahim Kaypakkaya ile birlikte Koordinasyon Komitesi üyesi Muzaffer Oruçoğlu, Parti üyeleri Hüseyin Bozkurt-Süleyman Yeşil ve halkımızın kızıl gülü TİKKO Komutanı Ali Haydar Yıldız; faşist teğmen Fehmi Altınbilek komutasındaki cinayet şebekesi tarafından Vartinik-Mirik mezrasındaki bir kömde basıldı. TİKKO’nun ilk komutanlarından Ali Haydar Yıldız yoldaş, işte burada milyon milyon doğmak üzere düştü toprağa, önder İbrahim Kaypakkaya ise yaralı kaçıp dağlarda 5 gün saklandıktan sonra bir ihbar sonucu tutsak düştü. Yine önemli bir kayıp ise Meral Yakar yoldaşın kazaen vurulması ve onu hastaneye getiren KK üyesi Arslan Kılıç’ın yakalanmasıyla oldu.

Meral Yakar (Kinem), kaynak: Demokrat. 22 Ocak 1980. Sayfa: 7.

Arslan Kılıç yakalandıktan sonra, kaynak: Beyaz Kitap.

Bu ve diğer operasyonlar sonucu geride kalanlar, daha fazla sorumluluk yüklenmek zorunda kaldı. İşte onlardan biri de Ahmet Muharrem’di.

Görevler artıp olanaklar azalınca kimileri gibi kavgadan kaçmadı, görevlerin çokluğundan dert yanmadı. Aksine, görevlerine sıkı sıkıya sarıldı ve TKP (M-L)’nin faşist diktatörlüğe, emperyalizme, feodalizme ve komprador kapitalizme karşı kırdan kente gerçekleşecek bir Uzun Süreli Halk Savaşı sürecinde, başta devrimci hareketin en yoğunlaştığı bölgelerde Kızıl Siyasi İktidarlar'ın yaratılması ve KSİ'lerin yaygınlaştırılarak iktidarın parça parça zaptı yoluyla bizimki gibi ülkelerde tek geçer yol olan özü toprak devrimi olan Demokratik Halk Devrimi'ni gerçekleştirme davasına olan sarsılmaz inancıyla çevresindekiler için örnek bir kadro oldu. Çünkü o, komünizm davasına yürekten inanmış bir Marksist-Leninist-Maoist’ti.

Parti'ye yönelik darbelerin yoğunlaştığı bu sıralarda Diyarbakır’daki mevcut durumu incelemesi için Adnan Köle isimli birisi bölgeye gönderilir. Köle hiçbir ilişki sağlayamayıp kayda değer bir inceleme yapamadığı gibi, şüpheli tavırları yüzünden ihbar edilir ve yakalanır. Orhan Turan, Hikmet Anık, Turan Çetiner ve Yılmaz Karakoç isimli 4 TKP (M-L) sempatizanın kaldığı Mukaddes isimli bir öğretmenden kiralanan İstanbul, Şehremini, Denizabdal Mahallesi, Kızılelma Caddesi, Kaşgarlı Mahmut Sokak’taki 16 No’lu Tek Kaplan Apartmanı bodrum katındaki kapısında "Garibanlar Yurdu" yazılı evi sorguda çözülerek ele verir. Uçakla İstanbul’a getirilen Köle polislere evi gösterir, 4 öğrenci gözaltına alınır, polis ise eve karakol kurar.

Tüm bunlardan habersiz ertesi gün Ahmet Muharrem, Ali Şenci, Feryal Sarıoğulları ve Kutsiye Bozoklar; dağınıklığı engellemek ve yeni görev paylaşımı yapmak için yapılacak olan bir toplantıyı düzenlemek amacıyla Tek Kaplan Apartmanı’na gitmektedirler.

Kutsiye Bozoklar

Feryal Sarıoğulları

Ali Şenci

Tarih 19 Mart 1973’tür.

Çetin bir kış sonrası İstanbul’da karlar yeni yeni erimektedir. Dolmuş durağında 4 öğrenci beklemektedir. Ahmet Muharrem Tıp Fakültesi 3. Sınıf, Kutsiye Eczacılık Fakültesi 4. Sınıf, Ali Hukuk Fakültesi 3. Sınıf ve Feryal Kimya Fakültesi 3. Sınıf’tır. Özgür bir dünya için kavgaya atılmış 4 öğrenci, onları hafızalardan silinmeyecek o ana götürecek dolmuşu beklemektedir. Birden bire, hiçbir sebebi yokken Ahmet Muharrem, Kutsiye’ye “Biliyor musun be kız, daha bi’ 30 yıl yaşamak isterim.” der. Kutsiye, Muharrem’in bu bir anlık parlamalarına alışkındır, “Neden?” diye sorar. İnanç dolu gözleriyle gülümser ve cevap verir arkadaşlarının güler yüzlü “Apo”’su: “Eh, devrimin tamamlanışını görmeden ölmek istemem de ondan.”

Söz verirler birbirlerine, daha bir 30 yıl yaşayacaklardır.

Yıllar sonra Kutsiye o mücadele, geçim sıkıntısı ve açlık dolu günleri şöyle anımsayacaktı: "’Mutluluk’ gibi anımsıyorum o günleri.”

Tarih, 19 Mart 1973’tür.

Yapılacak toplantı için Tek Kaplan Apartmanı’na varırlar. Toplantının yapılacağı daire apartmanın bodrum katındadır. Kutsiye cama vurur ama cevap veren olmaz. Bir gerginlik oluşur. “Girelim, bu toplantıyı yapmalıyız” der Apo. Kutsiye’nin tabiriyle “güneşi yukarıda bırakıp aşağıya inerler”. Kapıya vurduklarında otomatik tüfekli iki cellat karşılar onları. Cellatların isimleri Muammer Kırdiş ve Sezai Öner’dir. Silahları göğüslerine dayayıp “Buyurun” derler. Buyururlar. Kutsiye ve Feryal ayrı duvara dayanıp ellerinden kravatla birbirlerine bağlanır; Ahmet Muharrem ve Ali’yi birbirine kelepçeleyip farklı duvarlara dayarlar. Ortam çok gergindir. Bu gerginlikten olsa gerek, üzerlerini ararlarken Ahmet Muharrem’in belindeki iki tabancadan sadece birini bulabilirler. Herhalde “iki silah taşımaz” diye düşünmüşlerdir. Cellatlardan biri diğer cellatları aramak için dışarı çıkar. Dörde karşı bir kişi içeride kalmıştır. Bunu fırsat bilen savaşçılar yalnız kalan celladı oyalamaya başlar; amaçları Muharrem’e fırsat yaratmaktır. Önce Muharrem “Öff beklemekten çok sıkıldık, verin şunları da bari biraz vakit geçirelim” diyerek sehpanın üstündeki kartları işaret eder, Kutsiye de “Sıkılıyoruz, çözün şu ellerimi hem çok sıktı. Bakın, morardı, ne çıkar, biraz oyun oynayalım” diye ekler. Konuşmalar sürdükçe ortam daha da gerginleşir, faşist cellat bir an önce diğer ekipler gelse de gitsek havasına girer. Her konuşma daha çok gerginlik yaratır. En son cellat Kutsiye’ye “ne bu ayaklarınızdaki çamur hanımefendi, uzaklardan mı geldiniz” der, Kutsiye ise “sana ne” gibi ters cevaplar verir. Bunun üzerine cellat doğrulup “sana neyi göstereceğim” diyerek Kutsiye’nin üzerine yürür.

Tam sırasıdır.

Boşluktan fırsat bulan Apo, serbest olan eliyle direkt belindeki silahına davranır ve silahı çektiği gibi ateş açar.

Can korkusuna düşen cellat kendini zor dışarı atar. Kaçarken ise elindeki tomsonla yoldaşları tarar, yoldaşlar kendilerini divana atarak kurtulurlar. Faşist köpekler, iyi belleyin bunu: Bizim tek bir Ahmet Muharrem'imiz, sizin değil bir, binlerce tomsonlu, makineli tüfekli celladınızın yüreklerine korku saçar!

Polis dışarı kaçınca Ahmet Muharrem, kendisini ve yoldaşlarını kelepçelerine ateş açarak özgürleştirir. Bu sırada seken kurşun Ali Şenci’nin sol bileğine çarpar.

Hemen üzerilerindeki belgelerin bir kısmını yakarlar. Kalanlarını Ali Şenci yanına alır.

Bodrum katında olan dairenin Hacı Zihni Efendi Sokağı’na bakan arka penceresinden bir kat yukarı tırmanılırsa üst balkonun bitişiğindeki ağaçtan arka sokağa geçilebilecek şekildedir. Buradan tırmanıp kaçılacaktır. Ahmet Muharrem ise, yoldaşlarını korumak için sokağı gören pencereye siper almış bekliyordu.

Kaşgarlı Mahmut Sokak

Kaşgarlı Mahmut Sokak

Tek Kaplan Apartmanı, fotoğraf üzerinde işaretli olan yoldaşların o dönem karakol üzerine düştükleri daire.

Tek Kaplan Apartmanı'nın girişi.

Tek Kaplan Apartmanı'nın girişi.

Ali kaçar, Feryal kaçar ama Kutsiye kaçamaz, onu çekemezler. İşte tam bu esnada içeriye ateş açılır, Kutsiye vurulup yere düşer.

Ahmet Muharrem orada kaçıp gidebilirdi ama biliyordu ki 12 Mart’ın faşist cellatları Kutsiye’ye en iyi ihtimalle o yaralı haliyle en insanlık dışı işkenceleri yapacaklardı. Belki de Kutsiye bu işkencelerde ölecekti, yada onarılması imkansız zararlar görecekti (ki, gördü de).

İşte Ahmet Muharrem, burada, bir Türkiye İşçi Köylü Kurtuluş Ordusu fedaisine yakışanı yapar ve yaralı yoldaşını geride bırakmaz.

Bu hareket, aslında proletaryanın çelik disiplinin de sonucuydu. TKP (M-L) iddianamesine de geçen TİKKO'nun Ceza Yasaları isimli belgede şöyle deniyordu:

" 4. Aşağıdaki ceza yasaları TİKKO'nun bütün mensuplarına uygulanır. 

Ceza yasaları: 

Madde 1 — a) Teşkilat içinde düşman hesabına gizli ajanlık yapanlar. 

b) Düşmanla çarpışma halinde (genel bozgun halleri hariç) silah arkadaşını bırakarak kaçanlar, [abç] 

c) Halkının ve arkadaşının namusuna tecavüz edenler, 

d) Özel meselelerinden dolayı silah arkadaşını vuranlar. 

ÖLÜMLE CEZALANDIRILIRLAR:"

Evet! Yoldaş olmak, kavgada omuzdaş olmak böyle değerli ve kıymetlidir onların kitabında. Mertlik, yiğitlik, gövdede, cinsiyette değil; yoldaşına karşı görevini yerine getirmektedir. Ahmet Muharrem, yoldaşını ardında bırakmayarak onu faşist işkencecilere teslim etmemiştir.

Faşist cellatlar Ahmet Muharrem’e “teslim ol” derler, "teslim ol". İyi ve güzel olan her şeyin mirasçısı proletaryanın yiğit savaşçıları, tarihin en geri, en alçak, en lanetle anılan faşist köpeklerine teslim olur mu? Bilimsel olan, bilim ve insanlık dışı olana teslim olur mu? Toprak kara faşist postallara boyun eğer de, en narin ama dimdik duruşlarıyla ÇİÇEKler artık açmaz mı? Nitekim Ahmet Muharrem, sadece kurşunlarıyla değil, sloganlarıyla da gereken cevabı verir faşist canilere ve haykırır: “Teslim olmayacağım, kahrolsun faşizm!” “Yaşasın TKP (M-L)!”

“Apo”, belki de sayısı yüzü bulan otomatik tüfekli faşist cellatlara karşı sadece bir tabancayla direnmektedir. Çatışma bir süre devam eder, silahların durulduğu kısa bir anda Ahmet Muharrem Kutsiye’nin yanına koşar. Yoldaşına “nasılsın” diye sorar. Arkadaşı ağır yaralıdır ama buna rağmen yoldaşına moral olsun diye “İyiyim” der. Apo, “İlhan yoldaş, galiba ben burada öleceğim, işkencecilerin karşısında sıkı dur” der ve devamla “Hakkını helal et.” diye ekler. Helalleşirler. Bu dini bir ritüel midir? Ahmet Muharrem “ahiret” inancıyla gidip helallik mi istemiştir? Hayır, bu bir vedadır. Geçirilen kavga dolu sımsıcak günlerin bir vefasıdır. Yoldaşına o anda söyleyebileceği son sözdür. Nitekim Kutsiye’nin de dediği gibi “öyle konuşmasını da sevmezdi” Ahmet Muharrem; en samimiyetle ve o an içinden geldiği şekliyle vedalaşır arkadaşıyla.

Bu sırada kaçabilen Ali ve Feryal, Ali’nin yarasını pansuman etmek için bir eve sığınırlar. Kadriye Gül isimli 20 yaşında bir kadın kapıyı açar. Feryal “Yaralımız var, bileğini saracak bir şey ver” der. Kadın başındaki kırmızı tülbenti Feryal’a verir ve Ali’nin yarasını sararlar. Evde ateş yakarlar, Ali’nin üzerindeki belgeler ateşe atılır. Bu sırada ev çoktan sarılmıştır. Bir fırsatını bulan kadın evden kaçar ve komşusuna sığınır. İhbar edilme korkusuyla kapıdan tek tek çıkmaya çalışırlar ve böylece Ali’yle Feryal yakalanır. Üstüne üstlük ev sahibi belgeleri ateşten çıkarıp cellatlara verir.

Ali ve Feryal’ı alıp Tek Kaplan Apartmanı’na döner cellatlar. Ali’yi kendilerine kalkan yaparlar. Ali ve Ahmet Muharrem eski arkadaştırlar. Ali, “Ahmet ateş etme beni vuracaksın” diye bağırınca haykırarak karşılık verir Apo: “Aliiii, devrimci onuruna uygun davran.”

Bir direniş destanı yazıyordu Ahmet Muharrem yoldaş. Yaralıydı, çok kan kaybetmişti ama teslim olmak bir an bile aklının ucundan geçmedi. En sonunda mermisi bitmişti. Düşündü bir an, çağıracaklardı satılmış kalemşörleri. çekeceklerdi boy boy fotoğraflarını. Yanlarında “kahraman”, “vazife için hayatını hiçe sayan” cellatlar dizilecekti. Röportajlar yapılacaktı cellatlarla bu “harekâttaki” kahramanca uğraşları hakkında. Cellatlar, kan damlayan silahlarıyla poz verip “bakın, bununla öldürdüm anarşistleri, böyle vurdum” diyecekti. 25 kurşun yarasıyla alçakça katledilen Hüseyin Cevahir arkadaşımızın katilleri ardından böyle gururla demeçler vermemiş miydi Sıkıyönetim Basın ve Halkla İlişkiler Bürosu'nun maşalarına!

Tüm bunları düşündü bir an ve o yaralı haliyle, son eylemini, son mirasını bıraktı bizlere “Apo”.

O yaralı haliyle düşmana Parti’nin malı, daha da önemlisi Parti’nin değerleri geçmesin diye silahını kırdı.

Sonra bayıldı. Faşist cellatlar ancak o zaman içeri girebildi. Kutsiye duvarın dibinde, Apo ise bir başka bir duvarın dibinde. Ancak öyle “yakalarlar” onları.

Feryal arabaya götürülürken. O dönem basında bu katiller yüzleri sansürlü çıksa da, sonradan Feryal'ın ismi İzmir TKP (M-L) operasyonları (1976) ile geçmeye başlayınca basında bu yüzleri sansürsüz hali de çıkmıştır. 

Ali götürülürken.

Kutsiye sürüklenerek taşınırken.

Kutsiye arabaya konurken.

Ahmet Muharrem yoldaş sürüklenirken.

Ahmet Muharrem yoldaş sürüklenirken, üst cepheden çekilmiş hali. 

Aynı fotoğraf daha kalitesiz bir baskı ama daha geniş bir görüntü.

Ahmet Muharrem Çiçek'in cansız sedyede çekilen bir fotoğrafı, kimi kurşun izleri seçilebilmekte.

Emrah Cilasun’un “Kırmızı Gül Buz İçinde” belgeselinde de (tamamını) kullandığı Reuters tarafından çekilmiş görüntülerde barbarca muamele çok iyi görülebilir. Feryal’ın dövüle dövüle arabaya bindirilişi, Apo’nun sanki çuval taşınırmışçasına bir kolundan bir ceketinden tutulması ve Kutsiye’nin Apo gibi çuval taşınırmışçasına arabanın içinde konuşu... 12 Mart’çı faşist barbarları ciltlerce kitaplarla anlatmaya gerek yok. Bu yaşanan olay bütün o 2 yıllık sürecin çok iyi bir özetidir.

Reuters tarafından çekilen bahsi geçen görüntüler. Belgeselde sadece başlangıçta olsa da üstünde yazı yazan bu görüntülerin yazısız orijinal dijital versiyonunu (biraz düşükçe bir çözünürlükle olsa da) sunuyoruz.

Evet, her şeye rağmen Apo sağ ele geçmiş, ölmemiştir. Ve faşist cellatlar da çok iyi bilmektedir ki, böylesi bir komünist yaşamamalıdır.

Yaşatmayacaklardır da.

İşte böylece Ahmet Muharrem Çiçek yoldaşı, Parti'nin Abdullah'ını, yoldaşlarının sevgili Apo’sunu kafasına iki kurşun sıkarak katleder faşist katiller.

Her şey bittiğinde delik deşik olmuş dairede bir büyük boy Yılmaz Güney posteri, birkaç Mao hakkında kitap ve parti eşyaları kalmıştır geriye.

Çatışma sonrası evin içi.

Ele geçenler masası.

Aynı fotoğrafın kenarlardan daha çok görüntü veren daha kalitesiz bir baskısı.

İşte proletaryanın azmi! İşte TKP (M-L) Partizanlarının savaşçı çizgisinin örneği: Polisin bile "öyle kırılması imkansız" diyerek şaşırdığı sıkılan kurşunlarla parçalanan kelepçe.

Ahmet Muharrem'i katleden faşist köpekler, tüm bunların nihayetinde "Babayiğit bir çocukmuş, aslan gibiymiş, güçlü kuvvetli çocukmuş" diyorlardı onun için. Hey faşist katiller, siz proletaryanın savaşçılarını ne sandınız? Komünistler sizler gibi en çürümüş ve yozlaşmış emperyalizmin gönüllü fedaileri değil; bugünü kuran, yarını da en güzel şekilde yaratacak olanların savaşçılarıdır. Nice zulümlere göğüs gerip, nice acılarda dövülerek çelikleşen halkımız, göğü fethetme inancında kahraman işçi sınıfımız daha yüz binlerce Ahmet Muharrem Çiçek'ler var edecektir; işte o zaman karşınızda "babayiğit" "aslan gibi" "güçlü kuvvetli" binlerce erden müteşekkil bir Halk Kurtuluş Ordusu bulduğunuzda acaba hangi deliğe girmenin peşinde olacaksınız!

Bu alçak cinayet, Ahmet Muharrem yoldaşın cansız bedeni üstünde 20 Mart’ta yapılan otopsi sonucu hazırlanan Morg Müdürü Dr. Mehmet Aytaç ve Dr. Cahide Müdüroğlu’nun imzaladıkları 21 Mart 1973 tarihli ve 236/2683 sayılı Adli Tıp Raporu’nun ikinci sayfasında açıkça ortaya konmuştur. Vücudunun 14 ayrı yerinde mermi giriş ve çıkış deliği saptayan adli tıp raporu, devamında şöyle diyordu:

“(...) Bu durumda kafatasına aynı nahiyeden, yani sağ parti-etaldeki bitişik atış yerinden birbiri peşi iki merminin girmesi mümkündür. 

(...) ... beyin harabiyeti ve kanaması ... iç kanama tesirinde ölmüş olduğunu, kafatası sağ kısmında bulunan mermi giriş deliği hususiyetlerinin bitişik atış vasfını gösterdiğini, aynı yerden iki merminin kafatasına girdiği ve çıktığı... (...)”

Faşist sıkıyönetim bu cinayetin ardından 100 no.'lu şu açıklamayı yayınlar:

“1. Aranan şahıslardan ikisi kadın ikisi erkek dört anarşist, bugün 11:30 sıralarında Şehremini semtinde bir sokakta güvenlik kuvvetlerinin ikazına ve ihtarına riayet etmeyerek aniden ateş açmışlardır. Yapılan çatışmada bu anarşistlerden birisi ölü, ikisi hafif yaralı ve birisi de sağ olarak ele geçirilmiştir. İsim ve kimlikleri şimdilik saklı tutulması gereken bu şahısların üzerinde iki tabanca, çokça mermi ve mermi kovanı ile tahrip araçları ele geçirilmiştir. 

2. Daha önce yayınlanan bildiri ve açıklamalarla aranan şahıslara güvenlik kuvvetlerinin bu gibi arama ve ihtarlarına kati olarak riayet etmeleri tarafsız Türk adaletine teslim olmaları bildirilmişti. Buna rağmen ikazlara riayet etmeyenlerin kendilerine kötü sonuçlar hazırladıkları bu vesile ile bir defa daha görülmüş bulunmaktadır. Bu durumda olanlara kanun ve nizamlara riayet ile Türk adaletine sığınmaları bir defa daha duyurulur.”

Yine Nisan 1973 tarihli bir sıkıyönetim açıklamasında bu olay hakkında şöyle denmiştir:

“(…) 

Şehrimizdeki operasyonda ölü ele geçirilen Muharrem Çiçek ve Fikirtepe'de barındıkları evi yakan Zeki Şerit, Yalçın Büyükdağlı, Nezihe Bahar'ın, partilerinin kararnamesi adını taktıkları yasalarının 3. maddesindeki "TİKKO'nun savaşçıları, düşman kuvvetleri tarafından sarıldığı zaman, çemberi yarmak veya düşmanla çatışmak disiplinine bağlı, silahını ve canını düşmana ucuza teslim etmeyen savaşçılar olmalıdır." esasına uyarak hareket ettikleri, bu nedenle güvenlik kuvvetlerine ateş açtıkları anlaşılmıştır. 

(…)”

Elbette ki faşist sıkıyönetimin açıklamalarına karşılık en doğru bilgiyi 5 Nisan 1973’de Halk Ordusu TİKKO’nun yayınladığı şu bildiri veriyor:

“Halkımıza bildiririz! 

Türkiye İşçi Köylü Kurtuluş Ordusu bir savaşçısını daha kaybetti. 19 Mart günü faşizmin polis gücü savaşçılarımızın kaldığı yeri kuşattılar. Çelik yelekli, otomatik tüfekli yüzlerce faşist, evi kurşun yağmuruna tuttu. Silah arkadaşlarımız bir buçuk saat kahramanca direndi ve aziz yoldaşımız Ahmet Muharrem Çiçek şehit öldü, yakın omuzdaşı ise ağır yaralandı, faşistler zafer havası içinde içeri girdiler. 

Muharrem, kan revan içerisinde yerde yatıyordu. Otomatik tüfeği yoktu, çelik yeleği yoktu ama çelik gibi bir yüreği vardı. Onun yüreği sefalet içinde sömürülen halkın davası için çarpıyordu. 

O, canını halkının kurtuluş davasına fedakârca bağışladı. 

O, devrim içinde çarpışarak şehit olanların çizdiği kanlı yolda canını verdi. 

Bu çarpışmadan sonra faşist Sıkıyönetim'in paşası sanki büyük bir zafer kazanmış gibi savaşçıları tehdit ederek teslim ol çağrısında bulundu.  

Biz, Türkiye İşçi Köylü Kurtuluş Ordusu'nun bütün fedaileri adına şunu tekrar beyan ederiz ki, kanımızın son damlasına kadar çarpışacağız ve hiçbir zaman faşizme teslim olmayacağız. 

Bizim savaşımız halkın kurtuluşunun savaşıdır. 

Şunu iyi bilin ki: 

Silahlarımız emperyalistlerin ve faşistlerin zalim saltanatını yıkıncaya kadar susmayacaktır. 

Bütün devrimcileri birliğe ve Türkiye İşçi Köylü Kurtuluş Ordusu'nu aktifçe desteklemeye çağırıyoruz. 

Yaşasın devrim!”

—Türkiye İşçi Köylü Kurtuluş Ordusu İstanbul Bölge Komutanlığı

TKP (M-L) Davası sanıkları ağır koşullar altında partinin ve devrimin sesini duyurmak için mahkemeleri bir araç olarak kullanmaya özen göstermişlerdi. Birçok faşist cinayet gibi bu alçak cinayet de mutlaka mahkeme tutanaklarına geçirilmeli ve bu cinayet tarih nezdinde mahkum edilmeliydi. Bu amaçla çatışmada yakalanan Feryal Sarıoğulları işkence altındaki sorgusunu reddedip mahkemede verdiği yeni sorgusunda Ahmet Muharrem yoldaşın katline de değinmiş ve bu cinayeti resmi evraklara kaydettirerek 12 Martçılar’ın cinayetleri hakkında tarihe bir vesika bırakmıştır. Mahkemedeki sorgusunda ilgili kısım şöyleydi:

"(...) Ahmet kendisinin bir devrimci olduğunu ve son kurşununa kadar çarpışacağını ve asla teslim olmayacağını söylüyordu. Daha sonraki çağrılara da devrimci marşlar ve sloganlarla cevap verdi. Polisler uzun süre içeri girmeğe cesaret edemediler. Ancak 2. Şube'den gelen çelik yelekli, otomatik silahlı polisler içeri girebildiler. Çatışma kısa sürdü. Çatışma sırasında Ahmet'in yine devrimci sloganları tekrarladığı duyuluyordu. Daha sonra Kutsiye ile Ahmet'i orada toplanan halka ve bize gözdağı vermek için yerlerde sürükleyerek dışarı çıkardılar. Orada toplananlara da 'işte görün bize karşı gelenlerin sonu budur' diyorlardı. Eve ilk giren ve muhtemelen Ahmet'i öldüren polis diğer polisler tarafından omuzlar üstünde taşındı. Ahmet Muharrem Çiçek sizlerin de çok iyi bildiği gibi çatışma sırasında değil yakalandıktan sonra başına kurşun sıkılarak alçakça katledilmiştir. Dosyanızdaki otopsi raporlarında da Ahmet'in başındaki yaraların bitişik atış sonucu olduğu açıkça ifade edilmiştir. (...)"

Durum buydu, Ahmet Muharrem yoldaşın canlı ele geçirildikten sonra katledilmesi gerek Adli Tıp Raporu’nda, gerek tanıklıklarla kanıtlanınca davanın sanıkları savcılık makamını işgal eden Sıkıyönetim Savcısı Hakim Kıdemli Yüzbaşı Yaşar Değerli’ye Ahmet Muharrem Çiçek’in ölümü hakkında niçin soruşturma yürütmediğini sorunca Yaşar Değerli “mevcut evraklara üstün körü baktığını” söyleyip devamla şunu eklemiştir:

“Ahmet Muharrem Çiçek polise teslim olmamakla, direnmekle bu sonucu göze almıştır; durumdan kendisi sorumludur.”

Elbette Komünist önder İbrahim Kaypakkaya’nın katillerinden Yaşar Değerli gibi faşist bir alçağın yaptığı bu açıklama şaşırtıcı değildir. Aksine, tam da kendine yakışanı yapmıştır.

Peki Yaşar Değerli hiç pişman olmuş mudur bu tavrından?

Hayır.

Ömrünü başta komünistler olmak üzere devrimcilere karşı mücadeleye adamış bu halk düşmanı işkenceci köpek 21 Aralık 1975 tarihli “T.K.P.M.L. Esas Hakkında Mütalaa”sını yazarken bile bu faşist cinayetleri savunmuştur.

12 Mart’ın üzerinden 2 yıl geçip 12 Martçılar’ın faşist işkence ve cinayetleri artık adları gibi iyi bilinirken bile Yaşar Değerli bu cinayeti şu şekilde savunmuştur (orijinalde yazan hali [yazım hatalarıyla birlikte] aynen geçirilmiştir):

“(…) 

TKPML’nin özellikle onun taktik kuruluşu olan TİKKO’nun faaliyet merkezi haline getirilen Şehremini Deniz Abdal Mahalle Kaşkarlı Mahmut Sokak No. 16 daki dairede güvenlik kuvvetleri ile sanıklar Ahmet Muharrem ÇİÇEK, Ali ŞENCİ, Kutsiye BOZOKLAR ve Feryal SARIOĞULLARI arasında geçen silahlı karşı koymak hareketini yansıtan olayla ilgili gelişmeyi 13 No.lu klâsörün 26-71 arasındaki belgeler ortaya koymaktadır. Buna ilaveten operasyona katılan ve silahlı tecavüze maruz kalan polis görevlileri Muammer KIRDİŞ (D. Tut. 417) ve Sezai ÖNER (D. Tut. 516) olayın ayrıntılarını huzurda anlatmışlardır. Bu olayda otopsi raporundaki bir tespit dayanarak Ahmet Muharrem ÇİÇEK’in kasten öldürüldüğü öne sürülmek suretiyle yersiz bir taarruz girişilmiştir. Duruşmada da ifade ettiğimiz gibi otopsi raporundaki Ahmet Muharrem ÇİÇEK’in başına rastlayan kurşun yaralarından bir tanesinin bitişik atış özelliğinde olması ve böyle ifade edilmesi mutlaka atışın bitişik yapılmadığı anlamını taşıdığı gibi bu atışın diğer yaraların muvacehesindeki anı ve ölümü intaçtaki etkisini tesbit imkânsızlığı ortadadır. Bitişik atış ile bitişike yakın, yakın mesafe atışları çoğu kez ayni nitelikte bir görünüm yarattıkları görülmüştür. Böyle bir iddia ayrı bir prosüdür olarak şayet buna inanılıyorsa her zaman sürülebilir. Bunun görülmekte olan dava ile yer irtibatı yoktur. Ahmet Muharrem ÇİÇEK ve arkadaşlarının görevli polislerce enterne edilip kelepçelendikten sonra yaylım ateşini kimin açtığı ve ondan sonraki gelişmelerin aşama ve ayrıntısı ile Ahmet Muharrem ÇİÇEK’in vurulmasına kadar olan safhanın değerlendirilmesinde yalnız otopsi raporundaki tesbite göre birtakım iddialar öne sürmek nakıstır. Özellikle yapılan olay yeri tesbiti ve gelişmeleri yansıtan anlatımlar ile diğer delil ve beyanlar bütünlüğü içerisinde gerçek olay oluşum kazanır. Biz huzurda dinlenilen tanık beyanları ile görevli polislerin uğradığı tecavüz ve gelinen durum hakkında gerekli aydınlığın doğduğuna kani bulunuyoruz. 

(…)”

Ve TKP (M-L) savaşçıları bu faşist köpeğe karşı proletaryanın intikamını yerine getirmeye çalıştıklarında, kıl payı kurtulduğu bombalı eylem ardından karşı-devrimin maşası Aydınlık karşı-devrimcileri "suikastteki karanlık meseleleri" aklınca sıralıyordu. Bu "karanlık" eylemi yapan "karanlık" adam Ali Yılmaz yoldaş ise, işkencehanede önderi İbrahim Kaypakkaya yoldaştan devraldığı sancağı yükselterek ser verip sır vermeyerek şehit düşmüştür. Devrim ve karşı-devrim cepheleri bu kadar netti aslında.

Proletaryanın ihtilalci çelikten eri Ali Yılmaz (Üçgen) yoldaş.

Bugün Ahmet Muharrem Çiçek yoldaştan alınması gereken dersler çoktur. Onun kolektif yaşama muazzam uyumu, komünist direnme geleneği, Parti değerlerine sahip çıkması ve yoldaşını geride bırakmaması hepimizce kavranması ve uygulanması gereken ilkelerdir. Onun, sayısı yüzleri bulan faşist çetelere karşı proletaryanın hayatını ve şerefini temsil ettiğini asla unutmamalı ve bir gün sıra bize gelirse onun ihtilâlci çizgisini sürdürebilme azminde olmalıyız.

Ahmet Muharrem zayi ölmemiştir, o bugün halkımızın yolunu aydınlatan TKP (M-L)'nin temellerini gerek sağlığında, gerekse ölümüyle döşeyenlerden olmuştur. O gerçek bir proleter savaşçısı olarak kendisine yaraşan şekilde savaşmış, bu Halk Savaşı uzmanı yiğit komünist maalesef çok erken, en ihtiyaç duyulan dönemlerden birinde aramızdan koparılmıştır. Lakin bu kaybımız asla yıkıntı değildir zira Ahmet Muharrem'in attığı tohumu, toprakta filizlenmiştir. Lenin şöyle diyor:

"Biliniz ki proletarya devrimi, mücadelede gözlerini kırpmadan hayatlarını feda edenlerin yerini dolduracak yeni insanlar yaratır. Bu insanlar başlangıçta daha az bilgili ve daha az eğitilmiş olabilirler, ama kitlelerle sıkı bağları vardır ve aramızdan ayrılmış bulunan dâhilerin yerini alacak, onların davasını sürdürecek, onların yolunu izleyecek ve onların başladığı işleri tamamlayacak yeni insan gruplarını yaratabilirler."

İşte tüm bu gerçekler ışığında bizler şunu çok iyi bilmekteyiz ki; Ahmet Muharrem Çiçek’ten bize miras kalan direniş geleneği Muharrem Horoz’la, Muharrem Yiğitsoy ve daha niceleri ile birlikte birçok kez daha pekiştirilmiştir ve pekiştirilmektedir. Bu engellenemez bir gerçekliktir, çünkü Ahmet Muharrem proletaryanın savaşçısıydı. Burjuvazinin mezar kazıcısı proletarya var oldukça, yani sınıflar var oldukça sınıf savaşı da sürecektir ve Ahmet Muharrem'in bıraktığı proletaryaya ait bütün değerler, onun ardıllarında daha da katlanarak yükselecek, emperyalizmin, feodalizmin, komprador kapitalizmin ve faşizmin üstüne kahredici bir dalga olarak çökecektir.

Bu yüzden biz, O’nun ardından şu gerçeği haykırarak söylemekteyiz:

AHMET MUHARREM, Halk Savaşı’nda solmaz bir ÇİÇEK’tir!

------

Kaynaklar:

- Belgeler:
* T.K.P.M.L. Esas Hakkında Mütalaa

- Kitaplar:
* "28-29 Ocak 1921'i Unutma! – Mustafa Suphi ve Yoldaşları". Info-Türk Ajansı / Tarihsel Belgeler Dizisi: 2. 1. Baskı, Ocak 1975. Sayfa: 49.
* TKP/ML Hareketi Şehitler Albümü
* “Aylardan Mart'tı ve Havada İsyan Kokusu Vardı” Bozoklar, Kutsiye. “Hep Aynı İnatla”. Mayıs 2000. 1. Baskı. Ceylan Yayınları. ISBN: 975-8426-19-2.
* "Umut 30 Yaşında - Parti ve Devrim Şehitleri Albümü 1972-2002 - Partizan". Göksu, Yıldız. / Deniz, Tuncay (derleyen). Umut Yayımcılık. 1. Baskı, Aralık 2002. ISBN: 975-7919-23-3.

* "Bizim Çakır - Bir Devrim Hamalı". Erdoğdu Çelik, Mukaddes. Ceylan Yayınları. Birleştirilmiş 2. Baskı, Temmuz 2006.

* "Duvarın İki Yakası - Anı 3". Taşyapan, Ali. El Yayınları. 2. Baskı [El Yay.'da 1.], Nisan 2009. ISBN: 978-975-8674-28-2. (kitaptan kişiler bölümü alıntısı için bkz: Ali Taşyapan – TÜRKİYE KOMÜNİST PARTİSİ (MARKSİST LENİNİST)’İN BİREY ÇEŞİDİNE KISA BİR DEĞERLENDİRME (Anılarla Geçmişe Yolculuk-2 DUVARIN İKİ YAKASI eserinden alıntı). Bizdenbize.)
* “İbo – İhtilalin Fidanı”. Feyizoğlu, Turhan. Alfa Basım Dağıtım. 1. Baskı (Alfa'da), Ekim 2011. ISBN: 978-605-106-394-2.
* "Kutsiye Bozoklar – Kelepçeye İnat Hayat". Erdoğdu-Çelik, Mukaddes. Ceylan Yayınları.1. Baskı, Kasım 2014.
* “Muzaffer Oruçoğlu Anlatıyor – Zavot'tan Vartinik'e”. Ekinci, İbrahim (Söyleşi: Oruçoğlu, Muzaffer). Ayrıntı Yayınları. 1. Baskı, Ekim 2016. ISBN: 978-605-314-132-7.

- Broşürler:
* “Partizan Yayınları No: 10 – Marksizm-Leninizmin Amansız Düşmanı Troçkizm / Kemalist Hareket ve Kurtuluş Savaşı'nın Değerlendirilmesi (4)”. Partizan Yayınları. 1979/80 (?).

- Dergiler:
* “FAŞİST ZULME SÜNGER ÇEKİLEMEZ - Adli Tıp Raporu Açıkça Belirtiyor: Ahmet Muharrem Çiçek polis tarafından yakalandıktan sonra öldürüldü”. Aydınlık. 17 Şubat 1975. Sayı: 54. Sayfa: 5.
* “Ahmet Muharrem Çiçek Yoldaşı Anıyoruz – SİYASİ CİNAYETLER CEZASIZ KALMAYACAK”. Halkın Birliği. 15 Mart 1977. Sayı: 4. Sayfa: 14.
* “Tasfiyeciliğin Mirası: Başıbozuk Çete İdeolojisi”. Aydınlık. Temmuz 1977. Sayı: 77. Sayfa: 33-34.
* “AHMET MUHARREM ÇİÇEK YOLDAŞI ANIYORUZ – Onun hakim sınıflar önünde boyun eğmeyen çelikten bir yüreği vardı”. Halkın Birliği. 14 Mart 1978. Sayı: 30. Sayfa: 14.
* “Yöntemde Yeni PDA'cılığını Sistemleştiren Parti Bayrağı, İBRAHİM KAYPAKKAYA'nın Marksist-Leninist Görüşlerine Saldırarak Kendi Aşırı Sağcı Özünü Sergiliyor!”. Partizan. Aralık 1978. Sayı: 4. Sayfa: 23.
* “Kutsiye Bozoklar ile Röportaj”. Kadınların Kurtuluşu. Eylül-Ekim 1988. Sayı: 1. Sayfalar: 15, 16, 17, 18, 19, 20.
* “Kutsiye Bozoklar İle Söyleşi”. Yeni Demokrasi. Haziran 1989. Sayı: 22. Sayfalar: 35, 36, 37, 38.
* “Ahmet Muharrem Çiçek”. Yeni Demokrasi. Mart 1992. Sayı: 4. Sayfa: 65.
* “A.Muharrem Çiçek”. Partizan Gençlik. Mart 1996. Sayı: 14. Sayfa: 18.
* “Ahmet Muharrem solmaz bir ÇİÇEK'tir”. Özgür Gelecek. 16-31 Mart 1994. Sayı: 24. Sayfa: 20.
* “Ahmet Muharrem Çiçek”. Devrimci Demokrasi. 16-31 Mart 2001. Sayı: 3. Sayfa: 15.
* “Solmayan bir Çiçek”. (Bağımsızlık Yolunda) Devrimci Demokrasi. 16-31 Mart 2002. Sayı: 27. Sayfa: 14.
* “Muharremce büyütüyoruz umudumuzu”. (Özgür Gelecek Yolunda) İşçi-Köylü. 9-22 Mart 2007. Sayı: 69. Sayfa: 26.

- Gazeteler:
* “Şehremini’nde polisle çatışma oldu bir kişi öldü”. Milliyet. 20 Mart 1973. Sayfalar: 1, 9
* “Çatışma: Bir anarşist öldürüldü”. Tercüman. 20 Mart 1973. Sayfalar: 1, 7.

* “İkisi kız dört anarşist Çapada polisle çarpıştı”. Yeni İstanbul. 20 Mart 1973. Sayfa: 1.

* “Güvenlik Kuvvetleri ile çatışan 4 öğrencinin kimlikleri açıklandı”. Cumhuriyet. 21 Mart 1973. Sayfa: 1.

* “Yakalanan dört anarşistin « T G K P » mensubu oldukları açıklandı”. Dünya. 21 Mart 1973. Sayfalar: 1, 7.

* “Ele geçen dört anarşist Gizli Komünist Partisi üyesi”. Hürriyet [1. versiyon]. 21 Mart 1973. Sayfalar: 1, 11.

* “Şehremini baskınından sonra 11 kişi daha gözaltında”. Hürriyet [2. versiyon]. 21 Mart 1973. Sayfalar: 1, 7-8.

* “Şehremini Operasyonuyla ilgili 11 kişi gözaltına alındı” Milliyet. 21 Mart 1973. Sayfalar: 1, 9.

* “Biri ölü, üçü sağ ele geçirilen Üniversiteli anarşistler gizli bir komünist teşkilâtına mensup”. Tercüman. 21 Mart 1973. Sayfalar: 1, 7.

* “Anarşistlerin adı açıklandı”. Yeni İstanbul. 21 Mart 1973. Sayfalar: 1, 7.
* “İstanbul’da Gizli Örgüt Mensubu 61 Kişi Yakalandı”. Milliyet. 30 Nisan 1973. Sayfalar: 1, 11.
* “TİKKO Davasında Muharrem Çiçek'in Şehremini baskınında yakalandıktan sonra başına kurşun sıkılarak öldürüldüğü ileri sürüldü”. Cumhuriyet. 20 Haziran 1974. Sayfa: 7

* “Kadın tedhişçiler”. Hürriyet. 28 Ağustos 1977. Sayfa: 5.

- İnternet
* "Yolculuk". Bozoklar, Kutsiye (2 Şubat 2009 tarihli Atılım gazetesinden alıntı yazı). Biamag.
* "Kutsiye Bozoklar’ın Ardından: “Yaşamak Direnmektir”". Erdoğdu Çelik, Mukaddes. Bianet.

- Özel:
* Kendisini tanıyan eski bir şehit yakının anlatımları.

Aydınlık yazarı utanmak gibi bir duyguya sahip midir?

BLOGDA YENİDEN YAYINLANIŞI ÜZERİNE ÖN SÖZ

Esasen bu yazıyı Aydınlık'ta çıkan bir yazı üzerine, bu iftiralara hiç yoktan genel çerçevede cevap veren bir yazının internette olmasını istediğim için kaleme almış, Özgür Gelecek dergisine göndermiştim. Dergi, yazımı gönderişimin birkaç gün üstüne (ki bu arada değineyim, yazıyı çeşitli sebeplerden yazmayı da erteledim, bu yüzden de zamanında bir cevap verilmesinin gecikmesine sebep oldum) yazıyı altı tefrikaya taksim edip yayınlama kararı aldı. Aynı şekilde yazı, Kaypakkaya Haber sitesinde de önce ilk üç tefrikası toplu halde, sonra bu gönderi düzenlenip bütün tefrikaları toplu halde yayınlandı.

Yazıyı tefrika ederken, arkadaşlar kimi anlatım bozukluklarına, yazım yanlışlarına ve dizgi (bazı uzun paragrafları daha kolay okunması için bölme gibi) meselelerine dair değişiklikler yaparken, bazı kelimeleri de kendileri daha uygun buldukları biçimlerde değiştirdiler. Bu değişikliklerin bir incelemesini yapmayacağım ama arkadaşların iki şeyine özellikle değineceğim. Onlar benim açıklamamdaki "Yazıya girmeden önce…" diye devam eden ilk kısmı uzun bulmuş olacaklar ki (tahmin), şöyle değiştirmişlerdir (bu ifade, son tefrika hariç hepsinde yayınlanmıştır):

"Yazarın Notu: Yazıya girmeden önce şunu açıkça belirtmek istiyoruz: Aşağıda yazılan bütün görüşler yazarını bağlayan şahsi görüşlerdir. Bu yazıda yazan her şey aksi belirtilmedikçe yazarının şahsi görüşüdür."

Ek olarak arkadaşların kendi açıklamaları şu şekildedir: "Aydınlık dergisinin (aydınlık.com.tr) "Garbis Altınoğlu grubu ve İbrahim Kaypakkaya'nın TKP-ML/TİKKO'su" başlıklı yazısına ilişkin kaleme alınan polemiği güncelliğinden dolayı yayımlıyoruz. Makale 6 bölüm halinde yayımlanacaktır." Bu açıklama ardından, 2. tefrikadan sonra şu ek gelmiştir: "Bugün dosyanın ikinci [ve sonrasında üçüncü, dördüncü, beşinci –TÖ] bölümünü yayımlıyoruz." Son tefrikada ise şu şekildedir: "Makalenin 6'ıncı ve son bölümünü yayımlıyoruz."

Burada yazıyı tekrar yayınlarken arkadaşların düzeltmediği (herhalde yazım yanlışının benden kaynaklandığını fark etmediler) yazım hatalarını da düzeltip, bazı cümleleri tekrar düzenleyip, onların değiştirip benim değişmesine gerek görmediğim orijinal ifadeleri koruyup yazıyı uzunca bir yeni ekle burada yayınlıyorum. Ayrıca onların başlıkta değişikliklerinin aksine orijinalini koyuyorum. Bunu yapmamdaki sebep şudur: Başta ben de başlığı "Aydınlık yazarı utanmak gibi devrimci bir duyguya sahip midir?" koymuştum ama kısa bir süre sonra bu başlıktaki şu hatayı kavradım: Aydınlık yazarının devrimci bir duyguya sahip olmasının bir temeli, yani devrimci bir kişiliği yoktur (nitekim yazı içerisinde de bunu açıkladım). Kaldı ki, utanmak sadece devrimci bir karaktere de özgü değildir. Bu yüzden başlığı değiştirip "Aydınlık yazarı utanmak gibi bir duyguya sahip midir?" olarak arkadaşlara gönderdim. Onlar, herhalde bu eksikliği (yani yazarın devrimci karakterinin olmayışını) teşhir etmek için, başlığa "devrimci" ifadesini eklediler. Bunu anlayabilmekle birlikte, görüşlerimle çeliştiği için orijinal başlıkla yayınlıyorum.

Yazıyı burada tekrar yayınlamamdaki birincil temel sebep, olası bir site değişmesi vb. durumlarında bu uzun yazının kaybolmasını engellemektir. İkinci bir sebep de, bu eklediğim ekin yayınlanması gerektiğini düşünmemdir. Ama bunu bir daha dergiye gönderip bu tali meselelerde arkadaşları meşgul etmek istemediğimden burada kendi blogumda yayınlıyorum. Tali denebilecek ama çok da tali olmayan üçüncü bir sebep de, yazıyı 6 bölüme bölünmesini açıkçası gereksiz buldum, 2 veya 3 bölümde yapılabilirdi. Kaldı ki, kimi ayrım yerleri, ya konuyu yarım bırakıp sonraki yazıya sarkmasına sebebiyet veriyordu, ya da bir sonraki yazı tefrika edilene kadar (Adil Ovalıoğu ile ilgili kesimde) esas fikrinden daha farklıymış gibi görünmesine sebebiyet verebiliyordu.

Son olarak ben yazıyı yazarken arkadaşlara fotoğraf göndermedim, fotoğrafları kendileri seçtiler. Aslında bilseydim, fotoğraf da iletirdim; benim eksikliğim. Burada yayınlarken fotoğraf da ekleme fikri kafama yattığı için fotoğraf da ekliyorum.

Her zamanki gibi eleştirilere, önerilere ve diğer şeylere açık olduğumu, bunu yorumlar üzerinden yazarak yapabileceğinizi hatırlatmak isterim.

Son olarak, bundan tam 43 yıl önce kaybettiğimiz dünya proletaryasının önderi, Marksizmin 5. Ustası, bilimimizi 3. nitel seviyeye çekip dünya halklarına Marksizm-Leninizm-Maoizmi armağan eden o büyük komünist, o büyük insan, o büyük önder Başkan Mao Zedung yoldaşı saygıyla anıyor ve onun Türkiye toprakları üzerinde yetişmiş en değerli öğrencisi İbrahim Kaypakkaya yoldaşa yapılan kimi adice saldırılara cevap niteliğindeki bu yazının yayınını, onun silinemez anısına armağan ediyorum. "Önderimiz Başkan Mao oldukça, hiç kuşkusuz zafer bizimdir." (Çaru Mazumdar) Başkan Mao'ya bin selam; sarıl güne, sarıl saate!

TARİHİMİZDEN ÖĞRENİYORUZ

2019.09.09

Not: Bu blog öncesinde şu adreslerde yayınlanmıştır:

- "POLEMİK/YORUM | Aydınlık yazarı utanmak gibi devrimci bir duyguya sahip midir?-1/6". Özgür Gelecek. 2 Eylül 2019. URL: https://ozgurgelecek18.net/polemik-yorum-aydinlik-yazari-utanmak-gibi-devrimci-bir-duyguya-sahip-midir-1/; https://twitter.com/ozgur__gelecek/status/1168447838071734273.

- "POLEMİK/YORUM | Aydınlık yazarı utanmak gibi devrimci bir duyguya sahip midir?-2/6". Özgür Gelecek. 3 Eylül 2019. URL: https://ozgurgelecek18.net/polemik-yorum-aydinlik-yazari-utanmak-gibi-devrimci-bir-duyguya-sahip-midir-2-6/; https://twitter.com/ozgur__gelecek/status/1168841093468884993.

- "POLEMİK/YORUM | Aydınlık yazarı utanmak gibi devrimci bir duyguya sahip midir?-3/6". Özgür Gelecek. 4 Eylül 2019. URL: https://ozgurgelecek18.net/polemik-yorum-aydinlik-yazari-utanmak-gibi-devrimci-bir-duyguya-sahip-midir-3-6/; https://twitter.com/ozgur__gelecek/status/1169252035243499526.

- "POLEMİK/YORUM | Aydınlık yazarı utanmak gibi devrimci bir duyguya sahip midir?-4/6". Özgür Gelecek. 5 Eylül 2019. URL: https://ozgurgelecek18.net/polemik-yorum-aydinlik-yazari-utanmak-gibi-devrimci-bir-duyguya-sahip-midir-4-6/; https://twitter.com/ozgur__gelecek/status/1169644921218904069.

- "POLEMİK/YORUM | Aydınlık yazarı utanmak gibi devrimci bir duyguya sahip midir?-5/6". Özgür Gelecek. 7 Eylül 2019. URL: https://ozgurgelecek18.net/polemik-yorum-aydinlik-yazari-utanmak-gibi-devrimci-bir-duyguya-sahip-midir-5-6/; https://twitter.com/ozgur__gelecek/status/1170286548849504257.

- "POLEMİK/YORUM | Aydınlık yazarı utanmak gibi devrimci bir duyguya sahip midir?-6/6". Özgür Gelecek. 8 Eylül 2019. URL: https://ozgurgelecek18.net/polemik-yorum-aydinlik-yazari-utanmak-gibi-devrimci-bir-duyguya-sahip-midir-6-6/; https://twitter.com/ozgur__gelecek/status/1170706693560385536.

- "Aydınlık yazarı utanmak gibi devrimci bir duyguya sahip midir?-1,2,3,4,5,6/6". Kaypakkaya Haber. Orijinal yayınlanma tarihi: 2 Eylül 2019 (1, 2, 3 olarak); en son düzenlenme tarihi: 8 Eylül 2019 (1, 2, 3, 4, 5, 6 olarak). URL: https://www.kaypakkayahaber.com/kose-yazisi/aydinlik-yazari-utanmak-gibi-devrimci-bir-duyguya-sahip-midir-1234566

AÇIKLAMA

Yazıya girmeden önce şunu açıkça belirtmek istiyoruz: Aşağıda yazılan bütün görüşler Partizan ve Özgür Gelecek dergilerinde ifadesini bulan MLM hareketi değil, yazarını bağlayan şahsi görüşlerdir. Kimi tespitlere katılıp katılmayacakları meselesi bir yana, bu yazıda yazan her şey aksi belirtilmedikçe yazarının şahsi görüşüdür.

Bundan birkaç gün önce, 19 Ağustos 2019 tarihinde Aydınlık nam kapkaranlık faşist ve kontra gazetede bir yazı dizisinin bir bölümü çıktı: "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri-3 - Garbis Altınoğlu grubu ve İbrahim Kaypakkaya'nın TKP-ML/TİKKO'su" (https://www.aydinlik.com.tr/garbis-altinoglu-grubu-ve-ibrahim-kaypakkaya-nin-tkp-ml/tikko-su-ozgurluk-meydani-agustos-2019-1; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1163359949340205058). Tabii sosyal-medyada Aydınlık'ın trolleri yazıyı tekrar tekrar paylaştı ve kendi yalanlarına kendileri canla sarıldılar. Yazının başlığı sizi aldatmasın, yazının yarısından fazlası başlıkla alakasız bir şekilde Doğu Perinçek'in tarihi eğip büktüğü palavralarıyla dolu sağcı Dev-Güç teorilerini anlatıyor, buna karşılık yazının sadece irili ufaklı 15 paragraflık (buna tek cümlelik paragraflar da dahil) kısmı başlıkla alakalı.

Öncelikle yazının yazarına değinelim: Hüseyin Karanlık. Gerçekten de ismi gibi karanlık bir kişiliktir, zira kendisi eski kuşak PDA'cılardan olduğundan (belki teferruatıyla hatırlamasa da) az biraz anlattığı dönemin öznesi ve tanığıdır ve bu yüzden bilinçli bir şekilde yalan konuşmaktadır. "Karanlık Çienşang"ın bu yazısını çok acemice ve uyduruk bulduk, dahası PDA'cıların sola ve devrimci harekete yabancılaşmasının vardığı seviye olarak komünist ve devrimci harekete aşinalığının ve bununla alakalı olarak onlar hakkında yalan söyleyebilme niteliğinin düştüğünü de gördük.

Biz Karanlık Çienşang'a akıl verelim, bir daha İK yoldaş ve onun kurduğu TKP (M-L)'si hakkında uyduruk yazılar yazacaksa, zahmet edip 1977'de yazdıkları "Tasfiyeciliğin Aşırı Sağcı Özü" (Aydınlık. Ocak 1977. Sayı: 71. Sayfalar: 26-35.; ek olarak şunlara da bakabilir: "Proleter devrimciler geçmişte dogmatizme karşı nasıl mücadele ettiler" [Kızıl Siyasi İktidar Meselesi (Aralık 1971), İkinci Troçkist-Tasfiyecilerin Eleştirisi (Şubat 1973), Bazı Meseleler Üzerine (Nisan 1973), Troçkist Tasfiyeciler Üzerine Bazı Notlar (8 Eylül 1973) yazılarından alıntılar]. Aydınlık. Ağustos 1976. Sayı: 66. Sayfalar: 27-32.; "Tasfiyeci Grubu Terk Eden Bir Devrimcinin Eleştrisi". Aydınlık. Kasım 1976. Sayı: 69. Sayfalar: 31-38.; "Yurt Dışındaki Hatalı Çizgiyi Terk Eden Bir Devrimcinin Özeleştirisi" Bilge, Osman. Aydınlık. Aralık 1976. Sayı: 70. Sayfalar: 49-52.; biz bunları açıkça verebiliyoruz çünkü bunlar birkaç sol tespit üzerine [ki TKP (M-L) 1. Konferansı (Şubat 1978) esnasında düzeltilmiş tespitlerdir, bkz: Komünist. Sayı: 1.] laf kalabalığından başka bir şey değildirler, hiçbir esas eleştirimize değinmemektedirler veya çarpıtmaktadırlar) yazısını açıp biraz ondan kopya çekmesidir. En azından o zamanlarda Aydınlık şefleri yalan ve iftiralarını (baskısı bitip toplattırılan bir kitap üzerinden gösterdikleri için) daha gerçekçi kılmak adına dip notlarda iftiralarına sahte atıf yapıyorlardı!

Tabii Karanlık Çienşang hatırlar mı bilinmez, komünistler her daim sizin yalan ve iftiralarınıza cevap vermişlerdir. Bunu o dönem yurt dışında yayınlanan Gerçek dergisinin Gerçek Yayınevi'nden çıkan "Aydınlık Dergisi'nin Devrimci Harekete Yönelttiği İftiralara Bir Yoldaşın Verdiği Cevap" (1977, tekrar baskısı: "Aydınlık Dergisinin Devrimci Harekete Yönelttiği İftiralara Cevap". Le-Ya Yayınevi. Belgesel Yayınlar Dizisi – No: 1. 1978) broşüründe zaten Proletarya Hareketi rezil rüsva edip yalanlarınızı teşhir etmişti ama olsun, onurunuz olmadığından aynı yalanları tekrar tekrar ortaya attığınıza göre biraz daha profesyonel bu işi yapsaymışsınız daha iyi olurmuş.

Biz bu yazıda ortaya attığınız palavralara cevap vereceğiz. Açıkçası 2019 yılında halen daha bu yalanlara cevap yazmak bizim için acı verici. Ama düşmanda [düşman ifadesini bilinçlice seçtik] onur olmadıkça anlaşılıyor ki biz bu iftiralarla hep karşılaşacağız. Bu yazıyı yazmamızdaki bir diğer amaç da şudur: Olur da bir aklı evvel daha aynı yalanları ortaya atarsa, siz iftiracılara verdiğimiz cevabı onlara karşı da kullanabiliriz.

Yazıyı iki temel üzerinden alacağız:

1. Çaru Mazumdar kimdir ve gerçekte onu en bayağı şekilde taklit edenler kimlerdi, TKP (M-L) Çaru Mazumdar'ı kopyaladı mı?
2. Garbis Altınoğlu-Adil Ovalıoğlu çevresi (Robert Kolejliler, 1. Troçkist Tasfiyeciler [Aydınlık ithamı]) nasıl ve neden koptu ve İK yoldaşın bunlara karşı tavrı neydi?

Bu yazının sonunda açıkça görüleceği üzere iftiraların yalanlığını kanıtlayacağız. Bunu çok açıkça belirtiyoruz, zira ortaya atılan iddialar ipe sapa gelmez görüşlerdir. Ama şunu peşinen soruyoruz: Aydınlık yazarları bizimle polemiğe girecek yüreğe sahip midir? Bu yazıyı tekzip edip "Biz bunu bunu yazdık ama bu doğru değildir, okurlarımızdan özür dileriz" diyebilecek yüreğe sahip midir?

Biz buna şimdiden cevap veriyoruz: Hayır, Aydınlık yazarları onurdan ve haysiyetten yoksun birer iftiracıdırlar, bu yüzden onlarda o yürek yoktur.

Onların iftiraları daha 1972'lerden beridir süre gelmektedir ama hiçbir zaman iftiralarını kanıtlayamamışlardır.

Onlar, İbrahim yoldaşın 1972'de meydan okuduğu üzere aksini kanıtlayamadıkları müddetçe (ki kanıtlayamadılar) iftiracıdırlar ve bizim onların yüzüne tükürmeye hakkımız vardır. Ve sizin adınız geçtiğinde, yüzünüz orada-burada göründüğünde binlerce komünist, devrimci, ilerici, demokrat, yurtsever halkımız kin dolup öfkeyle tükürmektedir, ki yarın yüzünüze topluca tüküreceğimiz günler de gelecektir. Sizi övenler, Akit TV sunucularıdır. Bu hep böyle olmuştur ve hep böyle olacaktır.

Mao Zedung diyor ki: "Hile ve tertiple uğraşmayın, açık ve dürüst olun." Sizin için bu talimata uymanın vakti çoktan geçmiştir baylar, siz artık değil dürüstlük, en feodal nitelikler içerisinde gelişmiş onura bile sahip olamayacak kadar yalaka, kuyrukçu, halk düşmanı faşistlersiniz. "Yurtsever" dediğiniz MHP'den zerre farkınız yoktur. "Milli bir hükumetin üyesi" dediğiniz Süleyman Soylu'yla siz bir yanasınız ve biliyoruz ki yarın bir gün devran dönünce, siz bu sefer de ona bir bahane uydurursunuz. Nasılsa haysiyet, onur sizde eksik en temel şeydir.

Baylar size omurgasız demiyoruz, zira siz omurgasız değilsiniz; sizde direkt tek bir kemik bile yoktur ki kaldı bir de dik durasınız! Her bir yanınız yamuk yumuktur, çürümüştür. Halk düşmanlığı, yurt düşmanlığı, şovenizm sizin çatlayan ar damarlarınıza çoktan sızmış, vücudunuzun her bir noktasında dolaşmaktadır. Sizlere karşı-devrimci demek bile eksiktir, sizler faşistsiniz; daha azı değil. Adınız daha yaşarken lanetlenir olmuştur ve yarın bir gün çeşitli milliyetlerden Türkiye halkı Erdoğanları-Bahçelileri hak ettikleri yere, dostları Hitler'in, Mussolini'nin, Şah'ın, Somoza'nın, Lon Nol'un, Nguyen Van Tiyö'nün ve bilcümle faşistlerin yanına fırlattığında sizi de onlarla birlikte postalayacaklardır.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1 – Çaru Mazumdar kimdir, gerçekte onu en bayağı şekilde taklit edenler kimlerdi ve iddia edilene göre TKP (M-L) Çaru Mazumdar'ı kopyaladı mı?

Çaru Mazumdar son kez tutuklandığı emniyette.

Yazarın temel dayanağı Çaru Mazumdar yoldaşa en adi iftiraların atılmasıdır. Yazar bunu yapmaktadır, çünkü "Çaru Mazumdarcılık" iftirasıyla kişiliksizleştirmek için önce iftiranın niteliğini ağırlaştırmak gerekir. Peki, Çaru Mazumdar kimdir? Aslında Aydınlık yazarı buna değinmeye tenezzül bile etmiyor, daha doğrusu cesaret bile edemiyor, çünkü onun gibi inanmış bir komünisti açıklamak demek, onunla enternasyonal planda aynı safta, yani Başkan Mao'nun kızıl ışıklı yolunda olanlara iftira atmayı imkansızlaştırmaktır. Bu yüzden o "… o sırada Hindistan'da kırsal alanda silahlı mücadele eylemleri yapan "Hindistan Komünist Partisi - Marksist Leninist" adlı bir gru[p] …" demekten öteye gidemiyor.

Çaru Mazumdar'a saldırmanın dayanılmaz hafifliği!

Esasen Hindistan Komünist Partisi (Marksist-Leninist) ve Çaru Mazumdar burada üç beş satırla geçiştirilecek konular değil. Bu konuda (Türkçe literatüre, hatta görece İngilizce literatüre göre de derli toplu uzun) bir yazı hazırlanmaktadır. Biz burada kısaca değineceğiz.

Türkiye'de Çaru Mazumdar, sağcılarca her zaman iftiralarının bir maskesi olarak kullanılmıştır. Bir sol oportünist grup kendi kendini yemiş, başka örgütlerden adam vurmak tahayyülleri mi kurmuştur? Bunun mesulü Hindistanlı Çaru Mazumdar'dır. Bir sağcı kendi sağcı özünü gizlemek için devrimci hattı itibarsızlaştırmak mı istemektedir? O zaman karşısındaki Çaru Mazumdarcı'dır. Ya da solun hiçbir parçası olmayan birisi misiniz? O zaman ömrünü devrime karşı mücadele etmeye adamış bir CIA ajanının anılarını baz alıp Çaru Mazumdar'a CIA'nın provokasyonuna alet oldu diyebilirsiniz (bu iddiaya cevap şu yazıda verildi: https://partizan-online5.net/murat-yetkinin-heyezanlari-hindistan-komunistlerine-yonelik-bazi-iftiralara-cevap/; https://twitter.com/partizan_online/status/1090934945651085312). Nasılsa hiçbir doğru düzgün metin, belge yok bu adam hakkında Türkçe'de, kim bilecek kimdir!

Bu gariban adamı sadece Hocacı oportünistlerin[1] veya Aydınlıkçıların[2] iddialarında saldırı amacıyla görürsünüz (ne kadar da hoş bir rastlantı!).

İngilizce bilmiyorsan ve hakkında iki kelam yazı okuyamıyorsan bu adamı Deccal sanacaksın! Oysa kimdir bu adam? Kendisi klasik müzik dinleyen ve klasik edebiyatı seven, çocuklarına da bunu aşılayan, sendikalar örgütlemiş ve militan köylü birlikleri kurmuş bu adam kaba saba bir köylücü müdür? "Silahlı aletlerle değil dirgenlerle savaşmayı öneren" "arabalara-traktörlere binmemeyi öğütleyen" birisi midir? Yoksa ömrünün en aşağı 10 küsur yılını modern-revizyonizme ve yeni-revizyonizme karşı mücadeleye, silahlı halk savaşına ve devrime adayan inanmış bir komünist mi?

İlk efsaneyi Aydınlıkçılar yaymıştır, hem de bunu Çaru Mazumdarcı geçindikleri dönemde yapmışlardır. Evet, bunu onlar yapmıştır (aşağıda bunları anlatacağız) zira onlar Çaru Mazumdar'ın adını sadece sağcılıklarını gizlemek için bir maske olarak kullanmış, bunu yaparken de rahatlarına zeval gelmemesi için onu ya çarpıtmış, ya da esas metinlerinin çevrilmesini engelleyip sağ oportünist baylar rahatını korumuşlardır. Şimdilerde en karşı-devrimci tezleri üreten "Doğu'nun çömezi" (İK) Halil Berktay efendiye sorun, PDA'daki yazıları kim çevirdi İngilizce'den? Ha, doğru, soramazsınız; çünkü halk düşmanı, devrim düşmanı çizgiyle yetiştirdiğiniz bu hain, İK yoldaşı öldürme planları kuracak kadar alçaklaşacak bu rezil herif artık saflarınızda değil ve ona o günleri sorunca da "Sormayın" diyor, zira "o köy çalışmaları, o günler" (Aydınlık'tan Kaçanlar) aklına geliyor. Ama siz şimdilerde Halil Berktay'la birleştiniz doğru, ikiniz de AKP'ye kuyruk olma tezleri üretiyorsunuz, Berktay sadece sizden biraz daha eski.

Türkiye'de Çaru Mazumdar'ı kim ilk ortaya çıkardı? O Boğaziçililer dediğiniz (ki o dönem okulun adı Robert Kolej'di, anakronizm) üç beş tasfiyeci değil. Onlar yurt dışından kaç tane Liberation (HKP (M-L)'nin İngilizce yayın organı) sayısını getirtebilirdi? Kaldı ki Liberation, 1971'de bürosu basılıp kapatılmış bir dergidir. Daha sonradan yurt dışındaki kimi Hindistanlı öğrenci çevreleri, zar zor bulunan (düşünün, ana vatanı Hindistan'da bile yasaklı bir dergi!) bu dergideki sadece çok önemli makaleleri kendi yayınlarında veya ayrı olarak teksir şeklinde tekrar bastılar (mesela HGP (M-L) – OIMLA'nın Chingari dergisinin bir özel sayısı sadece Liberation'daki makalelere ayrılmıştı). Ki genelde Liberation'dan alınan bu yazılar, yalnızca Çaru Mazumdar'ın makaleleri veya bazı önemli baş yazılardı. Hayır, hayır baylar, bunu üç beş Robet Kolejli yapmadı, siz yaptınız. İnsanları aptal yerine koymayın, her ne kadar "kişi kendinden bilir işi" sözü sizin durumunuza uysa da, insanlar (sizin aksinize) aptal değil. O dergileri kimlerin getirttiklerini "yurt dışında Marksist-Leninist klasikleri bizzat ana dilinde okuyarak M-L olan" eski şeflerinize sorun. Ay pardon, yine unuttuk; bugün hiçbirisi saflarınızda değil. Aksine hepsi Amerikancı birer satılmış olup çıktılar. Ne diyebiliriz ki, unutuyoruz bazen.

"Çaru Mazumdar ilkel silahlarla iktidarı alacaktı" şeklindeki fikirler, bir kere ipe sapa gelmez görüşlerdir ve bunları Aydınlıkçı hainler oluşturmuştur. HKP (M-L)'nin gerillalarının (hatta şehir gerillalarının [ki bu 1971'de parti içinde ve daha sonrasında örgütün bölünmesi ardından bir tartışma konusu da olacaktı]) varlığı bile bu yalana cevaptır.

Babulal Biswakarmakar, Adibhatla Kailasam, Vempatapu Satyanarayana gibi yiğit Marksist-Leninist-Maoist gerilla liderleri bu yalana cevaptır.

Babulal Biswakarmakar

Adibhatla Kailasam

Vempatapu Satyanarayana

Gerçek şudur: Naksalbari'de 11 köylünün şehit edilmesine giden süreçte, 24 Mayıs 1967'de polis baskısından bıkan köylüler bir polisi okla kendi inisiyatifleriyle vurur. Naksalbari köylüleri, iktidarın zor gücüne karşı kendi imkanlarıyla başkaldırmaktadır. Bu olay ertesi gün 11 köylünün alçakça kurşuna dizilmesiyle bütün ülke sathında duyulur ve bu büyük Naksalbari Silahlı Köylü Ayaklanması'nın başlangıcı olur. Köylüler, derin nefret duydukları kötü ünlü polislere, toprak ağalarına karşı bazen kendi inisiyatifleriyle, bazen de devrimcilerin liderliğinde silaha sarılır ama yoksul köylüler silahsız olduğundan bu tür ilkel silahlar kullanırlar. Bu da zamanla kitle hareketlerinde bu tür azılı halk düşmanlarını öldürenler köylüler oldukları için ve bu tür silahlar kullandıkları için böyle bir imaj çizilir. Oysa ki, bunlar değil Parti üyesi, gerilla bile değildirler, sadece taraftar devrimci köylülerdir.

Bu çok bayağı "ilkel silahlarla halk savaşı verme" iddiasının kökeni budur, köylülerin kendi inisiyatiflerinde veya devrimciler önderliğindeki eylemleri.

Yoksa HKP (M-L)'de zaten bu tür bir görüş yoktur. Bu imajı kendi sağcı çizgileriyle Aydınlıkçılar kendi elleriyle (ve ondan kopanlar) çizmiştir. Şimdi insanın aklına şu soru geliyor: Aydınlıkçılar'ın sağcılıklarının maskesi nere, Hindistan'da, Darjeeling'deki köylülerin silahlı mücadelesi nere?

Aydınlık yazarı yazıyor:

"Bu anlayış, şiddet yöntemini örgüt içi anlaşmazlıklar dâhil her türlü çelişmeyi çözmede de nerdeyse tek vazgeçilmez tılsımlı yöntem olarak kutsuyordu. [abç] Nitekim bu örgüt yapılanması [bu örgüt derken burada HKP (M-L)'den AO-GO çevresine atlıyor yazar –TÖ], sıkıyönetim makamları tarafından örgüt içi bir cinayet haberiyle sansasyonel bir şekilde kamuoyunun duyuruldu."

HKP (M-L) içerisinde 1971 ile birlikte üç ayrı muhalefet doğdu çeşitli dönemlerde: 1) Suşital Roy Çovdheri'nin muhalefeti, 2) Satyanarayan Singh'in muhalefeti, 3) Aşim Çatirji'nin muhalefeti.

Yoldaş Suşital muhalif görüşleri olsa da parti içi tartışmada kaldı ve Parti üyesiyken şehit düştü (kalp krizi). Partisi de onu sahiplendi. Satyanarayan Singh grubu Parti merkezine muhalefet edip kendi kafadarlarıyla bir MK toplantısı yaptı ve örgütü böldü. Aşim grubu ise hizipçilik yapıp sorumlu olduğu bölgelerde paralel bir örgütlenme yarattı ve sonradan kapağı Satyanarayan Singh'in revizyonist hizbine attı. İşte mükemmel soru geliyor: Madem HKP (M-L)'nin anlayışı bu şiddeti, yani örgüt içi her çelişmede şiddeti tılsım olarak sunuyor, bunlardan hangisi vurulmuştur? Cevap ver Karanlık Çienşang, ortaya bir iddia atıyorsun buna da bir cevap ver. Cevap: Hiçbirisine.

Suşital Roy Çovdheri

Aşim Çatirji

Peki, senin dayanağın nedir bay çok bilmiş? Küçük-burjuva kökenden gelen, tasfiyeci hain bir kliğin içindekilerin birbirini yemesinden sen nasıl bunu Çaru Mazumdar'a çıkartıyorsun? Hayır baylar hayır, boşa maval okumayın; bu tamamen onların sekter, anti-Marksist-Leninist-Maoist tasfiyeci anlayışlarının ürünüdür, Çaru Mazumdar'ın değil. Bu grubun şefleri daha sonradan suçu "HKP (M-L)'den böyle anladık o yüzden böyle oldu" diye kurtarmaya çalışması yüzünden bu olay da böyle kaldı.

İstanbul'da çarpık örgüt içi ilişkilerle kadrolarına İstanbul'un göbeğinde cinayet işlettirenlerin Çaru Mazumdar'la ne alakası var? Sizin Söke mağalarında 12 Mart sürecinde mağaracılık oynamanızın ne kadar Mao Zedung yoldaşın Uzun Süreli Halk Savaşı stratejisi ile alakası varsa, bunun da Çaru Mazumdar ile o kadar alakası vardır.

Çaru Mazumdar'a MLM'ler nasıl yaklaşır?

Biz, ne Hocacı oportünistlerin, ne de Aydınlık sağcılarının revizyonist iddialarının aksine ne Çaru Mazumdar'ı pür-i pak kabul ederiz, ne de onu bu baylar gibi "revizyonist" "sol oportünist" ilan ederiz. MLM'ler Çaru Mazumdar'ı önemli hatalar da yapmış olmasına rağmen esas yönü MLM olan yılmaz bir komünist olarak kabul eder. Onun çizgisindeki hatalı görüşler, HKP (M-L) (Halk Savaşı) grubunun ortaya çıkışındaki geçmişin eleştirisinde eleştirilip, aşılma yoluna gidilmiştir. Bugünkü Hindistan proletaryasının öncüsü Hindistan Komünist Partisi (Maoist) de bu eleştirideki görüşleri geliştirmiştir. Bunu daha Hint komünistleri bile böyle kabul ederken biz niye aksini savunalım çok bilmiş baylar?

Çaru Mazumdar Hindistan devriminin en temel meselelerinde esas yönüyle DOĞRU görüşleri (yarı-feodal yarı-sömürge yapı, devrimin yolu, devrimin araçları, milli mesele, Bangladeş meselesi gibi) savunmuştur. O kimi tali yönlerde (HBC'deki kimi hatalı görüşler, halk savaşındaki tali olarak kimi yerlerde Maksimalist SR'izme düşen sol taktikler vb.) hatalı görüşleri bir dönem savunmuştur (1970-2, ki belirtmek gerekir ki devrimci mücadele kitleselleştikçe kimi kendiliğindenci pratikler de HKP (M-L)'ye yıkıldı, oysa ki onun ilgisi bile yoktu).

Peki, bu böyle sürüp gitmiş midir? Hayır, gitmemiştir. O ömrünün son dönemlerinde oportünistlerin ve gerici hakim sınıfların kuşatması altındayken Parti'deki hatalı çizgiyi adım adım değiştirmenin yolunu (bölünme ve parçalanma yaratmadan) döşerken düşman eline düşmüş ve bu düzeltme çizgisini tam parti sathında bir düzeltme kampanyasının temeli olacak sistemli bir hat haline getiremeden işkencede şehit düşmüştür. Bu onun son yazıları ve mektuplarında görülebilir. Sizde azıcık onur olsa iftira atmaz, araştırırsınız. Ama tabii, o dönemler Çaru Mazumdar'ın en bayağı ve ucuz kopyası hattını izlerken bu yazıları Liberation'da göremediğiniz için (zira bunlar Liberation'da çıkmamıştır, son yazısı Bengalce Deşabrati'de yayınlanmak ve parti içinde dağıtılmak için yazılmıştır ama bu olmadan yakalanmıştır) bilmiyorsunuz.

Çünkü siz sadece onu elde edebildiğiniz birkaç Liberation sayısından biliyorsunuz. Oysa Başkan Mao diyor ki: "Araştırmayanın konuşmaya hakkı yoktur."[3] Sizin asla araştırma gibi bir amacınız olmadı, sadece sol pozlar vermek amacınız vardı ki bu da sizin pratiğinizle zaten hiçbir işe yaramadı.

Lin Biao

Peki, Çaru Mazumdar'ı bu hataya iten en temel faktör neydi? Bunun cevabı, ÇKP 9. Kongresi'nde kabul edilen (ve 10. Kongre'de geri alınan) Lin Biaocu "emperyalizmin toptan çöküşe, sosyalizmin toptan zafere ilerlediği çağ" tespitidir. Bu tespit, o dönem Uluslararası Komünist Hareket'te genel kabul gören bir görüştü. Aydınlıkçı hainler yalandan pozlar kesiyorlar ama esasen gizliden gizliye onlar da bu görüşleri savunuyorlardı. Mesela onlar TİP 4. Kongresi'ne sundukları karar tasarısında şunu yazmışlardı:[4]

"(…) Bütün dünyada başta Amerikan emperyalizmi olmak üzere emperyalizm toptan çöküşe gitmekte, dünya halkları Sosyalizm yolunda zafer üstüne zafer kazanmaktadır. (…)"

Ama ortada bir sorun vardı: Bu çağ tespitine göre hemen harekete geçmek gerekliydi. Yani silahlı mücadele başlatılmalıydı, Söke mağaralarında radyo bültenleri dinlenmemeliydi.

İşte Aydınlık oportünistleri burada da rahatlarını bozmamak adına çağ tespitini resmi olarak farklı tuttular. Ama farklı dediğimiz de yanlış anlaşılmasın, "emperyalizm ve proleter devrimler çağı" değil, "proleter devrimler ve milli kurtuluş savaşları çağı" gibi bir tespiti savunuyorlar. Allah (!) Aydınlık yazarlarından razı olsun, sayelerinde yepyeni şeyler öğreniyoruz. Eh, nihayetinde onlar bizim "kötü öğretmenlerimiz" (İK) oldular. İK yoldaş bu sahte, saçma tespiti şöyle eleştiriyordu:[5]

"Üstelik, "proleter devrimleri çağı"na, bir de "milli kurtuluş savaşları" ibaresi eklenerek! Aynı şey 11. maddede de tekrarlanıyor: "Büyük Ekim Devrimi'nden sonra açılan proleter devrimleri ve milli kurtuluş savaşları çağı". Sözkonusu çağa özelliğini veren şey, milli kurtuluş savaşları mıdır? O çağda milli kurtuluş savaşlarının yer almış olmasına bakarak böyle bir şey söylenebilir mi? Hayır, söylenemez. Çağımızda da, hem de o yıllardakinden çok daha yaygın ve çok daha güçlü olarak milli kurtuluş savaşları yer aldığı halde, milli kurtuluş savaşları çağında olduğumuzu söylemiyoruz. "Emperyalizmin toptan çöküşe ve sosyalizmin dünya çapında zafere ilerlediği çağdayız" diyoruz. 

Çünkü, çağımızı diğer tarihi dönemlerden ayıran en karakteristik özellik budur. Doğu'da milli kurtuluş hareketleri, 1905'lerden itibaren başlamış ve bütün Asya'yı kasırgası içine almıştır. 1917 Ekim Devrimi'nden sonra ise, yeni olan şey, karakteristik olan şey, burjuva önderliğinde devrimlerin sona ermesi, burjuvazinin dünya çapında gerici çizgiye kayması, devrimden korkar hale gelmesi, buna karşılık proletaryanın devrimci eyleminde büyük bir yükselmenin ortaya çıkması, Doğu'da eski tip burjuva-demokratik devrimlerinin sona ermesi, proletarya önderliğinde yeni tip demokratik devrimlerin başlaması ve bunların Sosyalist Sovyetler Birliği'yle birleşmesidir. 

1917 Ekim Devrimi ile başlayan yeni tarihî döneme özelliğini veren ve damgasını vuran şeyler bunlardır. Bu yüzden, söz konusu tarihî dönem, "milli kurtuluş savaşları çağı" değil, "proleter devrimleri çağı"dır."

Bu yukarıdaki eleştiri, bir ifadesi (toptan çöküşe giden çağ) hariç tamamen doğrudur.

Aydınlık oportünistleri bununla da kalmadılar, onlar asla gerçek bir mücadele yürütme, cereyana göğüs germe cesaretini gösteremedikleri için toptan çöküşe giden çağ tespitini gizleyebilmek için bu tespitin kaynağı olan ÇKP 9. Kongre raporunu çevirirken de tahrifata gittiler. Onlar çeviriyi şöyle yapıyorlardı:[6]

"Mao Zedung Düşüncesi, emperyalizmin tam çöküşe ve sosyalizmin dünya çapında zafere doğru ilerlediği çağın Marksizm-Leninizmidir."

Emperyalizm nedir? Emperyalizm, çöküşe giden kapitalizmdir (Lenin). Doğal olarak sınıf savaşlarının ve tarihin ilerleyişinin sonucu olarak emperyalizm çökerken sosyalizm yükselir. Lakin emperyalizm, zayıf halkalardan, parça parça çözülür (elbette ki bu emperyalist devletlerde devrim olamayacağı anlamına gelmez). Toptan çöküş çağının hatası buradadır: Emperyalizmin parça parça çözüleceğini ve yok olacağını reddetmek.

İşte Aydınlık oportünistleri burada kelimelerle oynayarak "toptan" ifadesini "tam" yaparak güya bu yeni çağ tespitini perdelemeye, hasır altı etmeye ve nihayetinde kendi sağcılığını gizlemek için temel oluşturmaya çalışmışlardır.

İşte bunlar böyle hain ve rezillerdir!

Onlar cereyana göğüs germe cesareti gösterip bu teoriyle doğru bir şekilde yüzleşeceklerine, bunu tahrifatla hasıraltı etmeye çalışmışlardır.

Bir de Aydınlık ocağından çıkma çakma anarşist bayımız Gün Zileli "İbrahim bunu savundu sol sapmaydı, Aydınlık savunmadı daha doğru çizgideydi" mealinde yazılar yazıp güya tarihi eğip bükmeye baksın, biz biliyoruz ki o bayımız da Aydınlıkçı karakterini iyi özümsemiştir.

İşte Çaru Mazumdar'ın da, İbrahim'in de tali hatalarının temeli bu çağ tespitindedir ve bu tespiti Çaru'nun ardılları, İbrahim'inse direkt kendi kurduğu partisi mahkum etmiş ve sol hatalarını düzeltmiştir. Bir de Aydınlık hainleri sağ oportünist faaliyetlerine "Aydınlıkçılar da o dönem solculuktan etkilendi" diye utanmadan kılıf örerler, ne alçaklık ama!

Şimdi, gelelim Çaru Mazumdar'ı kim taklit etti meselesine. Peşinen konuşalım: TKP (M-L)'nin Çaru Mazumdar ve HKP (M-L)'den alınma tek bir hatalı görüşü vardır, o da "Halkın Birleşik Cephesi ancak bir veya birden çok bölgede Kızıl Siyasi İktidar kurulması ardından kurulabilir" şeklindeki görüştür. Ki bu hatalı görüş TKP (M-L) 1. Konferansı'nda mahkum edilmiştir. Bundan öte hiçbir görüşleri yoktur, zaten Aydınlıkçılar da ne 1975'de (illegal) yayınladıkları TİİKP YDK öz eleştirisine eleştirilerinde (komiktir ki, sonraları TKP (M-L)'yi Çaru Mazumdarcılıkla suçlayanlar, bu eleştiride Çaru Mazumdar'ın yazılarını kullandılar! Bir hata düşünün ki aynı hatayla düzelsin, bir zehir düşünün ki panzehiri aynı zehir olsun!), ne de başka bir yerde aksini ispat edememişlerdir. Bundan öte her şey bir yalan ve riyadan ibarettir. Hüseyin Karanlık eski Aydınlıkçı, girsin Aydınlık arşivine böyle bir yazımızı bulsun, hodri meydan!

Kaldı ki, Aydınlıkçılar'ın Halk Savaşı gibi bir dertleri bile kalmamıştır ki bugün (daha doğrusu, lafazanlıktan ve Söke'de mağaralarda saklambaç oynamaktan başka zaten en baştan hiç olmadı) HBC meselesine kafa yorsunlar. Onlar hakim sınıfların temsilcisine (AKP) ve onların en geri işbirlikçilerine (MHP) yurtsever, milli diyerek zaten kendi "cephe"lerini kurdular. Dün CGP'ye "bizim çizgimize geldi" diyorlardı, bugün de AKP'ye.

Aydınlık kampüs odalarında dolaplarına örgüt belgeleri yıkacak kadar lakayt olan şeflerce yönetilen bir hareket olduğu için, sağcı ve pasifist özü dolayısıyla devrimci gençlik hareketinden koptu, birkaç inanmış devrimcinin devrimci faaliyeti dışında çok övdükleri "50.000 tirajı vardı" dedikleri "silahımız" ilan ettikleri İşçi-Köylü gazetesini kendiliğinden gelişen köylü hareketlerinde ve grevlerde dağıtmaktan başka bir faaliyet gütmeyen, ekonomist faaliyetine dayanarak devrimci gençlik hareketinin tümünü "maceracı" ilan edip köşelerinde yazılar düzerek "revizyonizmle ve maceracılıkla" mücadele ettiler. Hüseyin Karanlık'ın yazıda bahsettiği "Aydınlıkçılar 1970 -1974 yılları arasında Türkiye devrimci hareketini kasıp kavuran "sol" maceracı ve bireysel terörist çizgiye karşı adeta tek başına mücadele yürüttüler, aralıksız ve kapsamlı eleştiri ve aydınlatma çabalarıyla bu çizginin verdiği zararları en aza indirmeye çalıştılar." şeklindeki Erbakanvari palavranın özü budur.

Bu baylar devrimci gençlik hareketinden tecrit oldukça sağcı özlerini gizlemek için lafazanlıkta kendilerini aştıkça aştılar. Önce Başkan Mao'ya suya düşen yılan misali (evet! bunları en iyi ifade edecek kelime budur: Yılan!) sarıldılar. Yani PD Aydınlık hareketi başta "Maocu" değildi, yani ASD-PDA ayrılığının temeli "Maocu-Kübacı" ayrılığı değil, sağcı şeflerin ve solcu şeflerin ayrılığıydı, "Mao Zedung Düşüncesi" bunların sonradan sarıldıkları bir mevzidir. Sonra baktılar ki ASD (ve sonradan onun içinden çıkan Kurtuluş [THKP-C]) çevresi de Mao lafazanlığı yapıyor, bunlar daha da öteye gidip çözümü inanmış bir komünistin, Çaru Mazumdar'ın imajını istismar ederek buldular. Artık onlardan devrimcisi yoktu! Köyler arasını yayan dokuyarak en proleter olduklarını kanıtlıyorlardı! Ama Çaru Mazumdar'ı asla özde savunmadılar, onu tahrif ettiler, onun görüşlerini gizlediler.

Şimdilerde Aydınlık köşelerinde tarihçilik yapan Hikmet Çiçek'in de imzasının olduğu bir yazıda, 1976'da Aydınlıkçılar ve Çaru Mazumdar meselesine şöyle değiniliyordu:[7]

"(...) o dönemde PDA içinde bir takım gelişmeler oluyordu. PDA şeflerinin her zaman değişmez tek ilkesi olan, ilkesiz tekkeyi ayakta tutma, taraftar toplama çabalarının bir parçası olarak PDA sayfaları Çaru Mazumdar'ın yazıları ile dolduruluyor, PDA yazarları bağnaz Çaru Mazumdar'cı geçiniyorlardı. Hattâ Çaru Mazumdar'cılık yoluna öyle ileri gittiler ki Çaru Mazumdar'ın Hindistan için önerdiklerini (ateşli olmayan silahlarla mücadele etmek gerektiğini, sınıf düşmanlarına karşı tırpan, orak, mızrak kullanmak gerektiğini[,] köylere yürüyerek gitmek gerektiğini vb.) Türkiye için savundular ve savunduklarının tehlikesiz olanlarını da bir dönem uyguladılar. Bu sıralarda PDA içinde bazı unsurlar Çaru Mazumdar'ın örgütlenme ve mücadele anlayışı doğrultusunda çalışmayı önermeye başladılar. PDA yazarlarının iki yüzlü, ilkesiz, korkak nitelikleri bir kez daha açığa çıktı. Bir yandan Çaru Mazumdar'a sahip çıkmaya devam ediyor, bir yandan da Çaru Mazumdar'ın çeşitli temel yazılarını dağıtan söz konusu kişileri engellemeye çalışıyorlardı. İşte bizler, bu sırada, PDA yazarlarının korkak, ilkesiz ve iki yüzlü tavırlarını teşhir etmek için birkaç kez kadrolar önünde bu konuda sorular yönelttik: «Çaru Mazumdar'ın görüşlerini benimsiyorsanız neden bazı yazılarının dağıtımını engellemeye çalışıyorsunuz ve yine neden o görüşlerin gereğini yerine getirmiyorsunuz? Yok eğer, benimsemiyorsanız neden sahip çıkıyor gözüküyorsunuz?» 

Şimdi bizleri «Çaru Mazumdar»cılıkla suçlamaya kalkışan zavallı Aydınlık yazarlarından biri o zaman sorumuzu şöyle cevaplandırmıştı: «Yazıların dağıtımını polisin eline geçmesini önlemek, mücadele yöntemlerimizin deşifre olmasının önüne geçmek için kontrol altına almaya çalışıyoruz.» 

Aydınlık yazarları, her meselede aynı tutumu izlemişlerdir. Saflarını ayakta tutabilmek için ortama ve nabza göre şerbet vermiş, cesaret ve fedakârlık gerektiren her mücadele biçiminde –lafta savunmanın şampiyonluğunu kimseye bırakmadıkları halde– sıra işe gelince yan çizmişlerdir. Aydınlık tarihi bunun sayısız örnekleri ile doludur. Burada yalnızca konuyla ilgili olanı açıklamakla yetiniyoruz.(…)"

Yine Aydınlık'ın 1977'deki bahsettiğimiz yazısına eleştiride MLM Hareket şöyle diyordu:[8]

"PDA REVİZYONİZMİ, ÇARU MAZUMDAR'IN GÖRÜŞLERİNİ KENDİ PASİFİST VE TESLİMİYETÇİ POLİTİKASINA BİR KUVVET İĞNESİ OLARAK AŞILAMAYA ÇALIŞIYORDU

Yazar şöyle diyor:

«1970 yılı içinde ilk ortaya çıktığında tasfiyecilerin temel özelliği, Marksizm – Leninizmi çok kaba bir biçimde kavramaları Hindistan Marksist-Leninist Komünist Partisi Başkanı Çaru Mazumdar'ın fikirlerini bir Kuranı Kerim gibi aynen Türkiye'ye uygulama yönündeki tutumlarıydı» (S. 26).

Yazar revizyonist PDA merkezinin ve bu merkezin aşırı sağcı hattına karşı özünde sağ fakat görünüştü sol olarak ortaya çıkan pasifist grubun işlediği ortak günahları Kaypakkaya ve arkadaşlarının sırtına yıkmaya çalışıyor. Birinci olarak Çaru Mazumdar'ın fikirlerini ilk defa tercüme edip, yayan ve yayın organlarında basan PDA revizyonizminin merkeziydi. İkinci olarak bu fikirleri «bir kuranı kerim gibi aynen» uygulamak isteyen PDA ileri gelenleriyle söz konusu guruptu. Bu fikirlerin en hararetli savunucusu PDA liderinin en yakın arkadaşlarıydı. Onlar Çaru Mazumdar'ın fikirlerinden hareketle, ülkemizde «kitlelerin harekete geçmesini engeller» gerekçesiyle «sınıf düşmanlarının ateşli silahlarla imha edilmesinin hatalı» olduğunu savundular; «Düşmanın silahlarıyla silahlanma eğilimini zayıflatır» gerekçesiyle «halkın kendi imkanlarıyla silahlanmasının ve bundan dolayı da silah kaçakçılığının zararlı olduğu»nu savundular. Gençliğin, silahlı faşist saldırılara karşı ««gençliğin parasıyla» silahlanmasına karşı çıktılar. Bunun gibi birçok teslimiyetçi fikrin kadrolar arasında yaygınlaşmasına çalıştılar. Kaypakkaya ve arkadaşları bu tip fikirlerin saçma olduğunu, teslimiyetçi ve pasifist eğilimlerin kılıfı olduğunu ve özünde siyasi mücadelenin silahlı biçimlerini reddettiğini, hakim sınıfların işine yaradığını ileri sürerek, bunlara karşı çıktılar. PDA revizyonistleri gerçekte Çaru Mazumdar'ın Hindistan şartları için yazdığı görüşlerini kendi pasifist ve teslimiyetçi politikalarına bir kuvvet iğnesi olarak aşılamaya çalışıyorlardı."

Bu kadar örnek yeter ama ek olarak bir örnek daha vermek istiyoruz: Aydınlık'tan Kaçanlar isimli kitaptan Cengiz Çandar'ın bir anlatısını. Aydınlıkçılar bu kitap ilk çıktığında (kimi haklı noktalara da değinerek) bu kitaba dair çokça karalamada bulundular. Onlar için bu kitap yok hükmünde gibi bir şeydir, o yüzden biz de sadece ek olarak veriyoruz. Ama verilen anlatı ister doğru, ister yalan olsun bu zihniyet o dönem (dönemin tanıklarınca defalarca vurgulandığı üzere) Aydınlıkçılar'da vardı ve bunlar da yaşandı. O yüzden kendileri gelir ister kâle alır ister almaz, açıkçası ne düşündüklerinin bizce bir önemi yoktur:[9]

Cengiz Çandar, 1970'de SBF'de Ho Chi Minh'i anma töreninde konuşma yapıyor. Fotoğrafta görünmese de en önde onu dinleyen kişi Doğu Perinçek.

"Polatlı ovasına gittim ben ilk. Polatlı Ovası ve Porsuk ırmağı boylarını adım adım dolaştım. Malatya kırsalını da iyi bilirim. Tohma suyunu, vs. Sonra, Şahin [Alpay]'le Ömer Madra'yla birlikte Ege'de köy çalışmaları yaptık. Şahin daha sonra Dersim'e ve bir süre Adana'ya da gitti. O sırada bir de kural var, motorlu araca asla binmeyeceksin. Çünkü motorlu araç sahibinin, örneğin traktörün sahibinin ancak zengin köylü ya da orta köylü olması lazım. Yoksul köylünün parası yok ki motorlu aracı olsun. Sen eğer motorlu araca binersen ve bu yoksul köylülerce görülürse, onların güvenini yitirirsin. Konuşacağın bir şey kalmaz. Çaru Mazumdar öğretisi öyle diyor. Motorlu araca binmemek, her yeri yaya dolaşmak gibi kurallar var.

(…)

Bir gün trenle Polatlı'ya gittik. Yanımda iki kişi daha… Onlar bu kuralları bilmiyor. Pratik içinde ben onlara anlatacağım ve öğreteceğim. Polatlı'da indik trenden, birkaç köy adı ve çeşitli adresler var, oralara gideceğiz. İşçi Köylü Gazetesi aboneleri var. Onlardan ötürü köy isimlerini ve adreslerini biliyoruz. Öyle olanların evlerinde kalacağız, ayrıca bir takım köylere uğrayacağız. Propaganda yapacağız. İndik trenden, başladık yürümeye. Bir-iki saat yürüdük. Orta Anadolu'nun köyleri arasında da inanılmaz mesafeler var. Boş alanlar. Bir tane dikili ağaç da yok ortada, buğday tarlaları uçsuz bucaksız. Sonra bir tane traktör geldi işte uğurlar ola nereye falan diye sordu. Dedik bilmem ne köyüne, 'Atlayın benim yolum da oradan geçiyor' dedi. Ben 'Yok' dedim, 'biz yürüyeceğiz'. 'İki saat daha var oraya yürürseniz, ben yarım saate varmaz ulaştırırım' diye ısrar etti. 'Yok, biz yürürüz' dedim. Yanımdakiler de 'Binelim abi neden binmiyoruz' diye tutturdular. Onlara, 'Ben size sonra anlatırım' dedim. Bizimkiler, anlamıyor, 'İki saatlik yolumuz varsa binelim' diye bastırıyorlar. 'Siz karışmayın lafa' dedim. Bizi götürmek isteyene de 'Yok, hemşerim binmiyoruz. Sen git işine' diyerek onu gönderdim. Sonra yürüdük, yürüdük geldik gideceğimiz köye. Karanlık da basmıştı, bulduk evi. Bir göz, bir oda, gariban bir ev. Ev sahibi cömertti. Bize sucuklu yumurta falan ikram etti. Biraz sohbet ettik. Zengin köylülerin ne kadar tehlikeli olduğunu, toprak mülkiyetinin köylüyü sömürdüğünü, bunlara izin verilmeyecek bir düzen kurulması gerektiğini anlattık ettik. Ertesi sabah yolumuzun üzerindeki bir başka köye gitmek üzere ayrıldık. Orada tanıdığımız biri yok, kahveye gideceğiz sohbet edeceğiz. Bu arada ben sigara içmiyorum oğlanlara da habire 'sigara içmeyin' diyorum. 'Niye yasak mı' diyorlar, 'yani iyi bir şey değil' falan diyorum, 'hepimizin sağlığı çok iyi olması lazım, sigara iyi bir şey değil; burjuva zaafı' diyorum. E, motorlu taşıtlara bindirtme, sigara içirtme nasıl anlatacağım falan derken kahveye girdik. Girdik ve bir kahkaha koptu. Komik bir halimiz var acaba diye bakındım. Meğerse, bir gün önce bizi traktörüne bindirmeyi teklif eden adam o köydenmiş ve o sırada kahvedeymiş. Bütün köye bizi anlatmış, 'Üç tane manyağa rastladım, araca binmiyorlar kardeşim illa yürüyeceklermiş' diyerek. 'Deliler buraya da mı yayan geldiniz? Allah akıl fikir versin size, neden yaya geldiniz?' diye sordu. Lafı dolandırdık. İçimden dedim ki 'Ciddiye almıyorlar ki bizi bu adamlar, ne konuşacaksın bu adamlarla, ne anlatacaksın?' Bütün karizmamız gitmiş vaziyette, üç tane geri zekâlı diye bakıyorlar sana."

Aydınlıkçılar inkar ederse diye belirtelim, o dönemde "bir Dev-Gençli" üzerinde ele geçen köylerde yapılacak faaliyet üzerine bir talimatın ilk maddesinde "Köyler arasını mutlaka yaya yürüyün." yazmaktadır.[10]

Oral Çalışlar

Bu konu üzerinde son bir hususa değinmek gerek: Yıllar sonra Oral Çalışlar Aydınlık'ın bu iftirasını "'68: Başkaldırının Yedi Rengi" kitabında dillendirdi. Kitapta bahsi geçen olay özetle şu:

İbrahim tamamen yokluk içindeyken ve kalacak bir yer bile yokken (Oral bey böyle dolduruyor arka planı ama bu iddia gerçekse hareketin kalacak yer bile temin edemeyecek kadar kitlelerden kopuk sağcı pratiğine ses etmiyor!) "Şimdi ne düşünüyorum biliyor musun?" diye söze girip zalim bir toprak ağasının öldürülmesini, sonra partinin propagandadan görevli bir gerilla birliğinin köye gidip devrimci propaganda yapan bir oyun sahnelemesini vb.'ni hayal edişini anlatıyor.

Olay bu. Olayın doğruluğu-yanlışlığı, kaynağın güvenirliği vb. her şey bir yana, bahsi geçen olay yalnızca bu kadarla sınırlı ve bu olaydan dolayı "İbrahim hayalci, sübjektif, Çaru Mazumdarcı" vb. oluyor.

Bunun üzerine o dönemler devrimci-sosyalist basında kimi yazılar çıktı ama biz gereksiz yere teferruata girip de böyle boş bir mesele üzerine yazıyı uzatmaya gerek duymuyor, Kutsiye Bozoklar'la o dönem yapılan bir röportajdan ufak bir alıntıyla geçiyoruz:[11]

"(…) Geçenlerde, geçenlerde dediğime bakmayın epey oluyor. Oral Çalışlar'ın "68 Başkaldırının Yedi Rengi" adlı kitabını okuyordum. Çalışlar bilirsiniz, eski Şafakçılardan. Kitapta, İbrahim arkadaşı Çaru Mazumdarcı göstermiş. 'Şafaktan kopuş' deyince aklıma geldi de. Mazumdar, Hintli bir devrimci köylü önderiydi. 72'de öldürüldü sanıyorum. Halk Savaşını savunuyordu. Ama "halkın silahı yoksa öncü de silahsız olmak zorundadır" şeklinde özetleyebileceğimiz bir görüşü vardı. Çalışlar kimi şeyleri daha iyi bilir belki. Benim bildiğim de şu: Biz Çaru Mazumdar'ı Şafakçılardan öğrendik. İbrahim arkadaş 'halk savaşı' diyordu, doğru. 'Silahı düşmandan alacaksın' diyordu, o da doğru. Ancak, 'halk baltayla savaşıyorsa sen de baltayla savaşacaksın' hiç demiyordu. Ayrılık döneminde Şafakçıların Söke dağları ve de balta öykülerini çokça dinledik. Dürüst olmak, yalnızca insanca bir erdemdir. 

(…)"

Evet! Dürüst olmak yalnızca insanca bir erdemdir ve Aydınlıkçılar bu erdemden yoksundur.

2 – Garbis Altınoğlu-Adil Ovalıoğlu çevresi TİİKP'den nasıl ve neden koptu ve İK yoldaşın bunlara karşı tavrı neydi?

Bu çevre hakkındaki kısmı iki bölümde inceleyeceğiz:

1. Bu grup neden koptu ve biz ona nasıl tavır aldık.
2. Bu grupla birlikte adı sıkça birlikte geçen Adil Ovalıoğlu meselesi ve HKP (M-L).

1) Bu grup neden koptu ve biz ona nasıl tavır aldık.

Aydınlık yazarı şöyle diyor:

"Çaru Mazundar'a -ve tabii Garbis Altınoğlu'na- göre, 'Hindistan ve Türkiye gibi ülkelerde [revizyonist bay sanki Çaru Mazumdar Türkiye'nin piriymiş gibi onu Türkiye hakkında konuşturuyor, peki niye böyle yazıyor? Çok açık, o yarı-feodal yarı-sömürge yapı demekten kaçınıyor, çünkü ülkenin niteliğinin bu şekilde belirlenmesinin o şartlara uygun örgütlenme gerektirdiğini, bu tür bir sosyo-ekonomik yapıya sahip ülkede kurtuluş yolunun Halk Savaşı'ndan başka bir yol olmadığını biliyor! –TÖ], özellikle de kırsal bölgelerde silahlı mücadele koşulları olgunlaşmıştı. Derhal mücadeleye girişmek gerekirdi. Şehirlerde çalışma yapmak ve örgütlenmek revizyonizmdi (sağ sapma). Çünkü şehirler emperyalizmin egemenliği altındaydı [!!! Tespite bakın, şehirler emperyalizmin altında (ama nasıl, sömürge mi, yarı-sömürge mi, bağımlı mı; hiçbir ifade yok!) ama kırlar değil, emperyalizm azar azar işgal ediyor herhalde! –TÖ]. Aynı şekilde yasal faaliyet yapmak, yasal yayın organı çıkartmak, yasal parti ve örgüt kurmak da oyalanmak olurdu, revizyonizmdi!'"

Bazı kıvırmaları ve yuvarlak lafları es geçersek cidden bunların görüşlerinin özü buydu. Zaten Aydınlık sağcıları, bu adamların kötü ününden yola çıkarak TKP (M-L)'ye birçok iftirada bulunup bunların görüşlerini bizimmiş gibi gösterme siyasetiyle hep bize saldırdılar. Hatta bir yerden sonra "tasfiyeciler" diye genel geçer bir ifadeyle kimi kastettiğini belirtmeden (ama genelde bizi hedef alarak) "şunu savundular, bunu savundular" minvalli yazılarla bu hainlerin tezleriyle bizi zan altında bırakmak istediler. Nitekim bu yazıda da yazar "Ne var ki, Garbis Altınoğlu'nda en katı ifadesini bulan görüşler, kısa bir süre sonra, biraz daha sulandırılarak İbrahim Kaypakkaya ve bir grup arkadaşı tarafından savunuldu." diyerek bu küllenmiş palavrayı ortaya atmakta beis görmemiştir.

Bunlardan devrimci onuruna sahip olmalarını beklemiyoruz, zira nasıl MHP'de bu onurun temeli yoksa bunlarda da yoktur. Biz bunlardan en azından, bir nebze bile olsa insanlıktan gelen onuruna sahip olmalarını, bu kadar pervasızca yalan uydurmamalarını isterdik. Ama bu hainler, bütün ömürlerini Marksizm-Leninizm-Maoizmin zaferine düşmanlık üzerinde var eden bu alçaklar buna bile sahip olmadıklarından, yüzleri bile kızarmaksızın en pervasız yalanları sıralamakta beis görmemişlerdir.

Peki bu tasfiyecilerin ortaya çıkışının öyküsü nedir?

Bunlar, 15-16 Haziran sıkıyönetimi sonrası pratiğiyle birlikte bizlerle aynı dönemlerde ama bizim aksimize Marksizm çerçevesinden değil, küçük-burjuva sözde sol özde sağ oportünizmin penceresinden Aydınlık hareketine muhalefetlerini başlattılar. Bunların yürüttüğü muhalefet ile bizim muhalefetimizin temel görüşleri somutlaşmamış haliyle farklıydı, farklı olmasına farklıydı ama henüz tam olarak sistemleşme evresine girmediğinden, yani Aydınlık içindeki muhalefet genel geçer bir akım olduğundan biz bütün muhalif kadrolar gibi bunlarla birlikte merkeze muhalefet ettik. Bu bizi aynı görüşten kılmaz.

Ama sınıf mücadelesi iyi bir süzgeçtir, aynının aynıyla bütünleşmesini sağlar. Biz bunların tasfiyeci görüşlerinin oluşmasıyla birlikte bunlarla aramıza kesin ayrım sınırını daha Nisan toplantısı öncesinde çektik. Bunlar Nisan toplantısında TİİKP'nin genel olarak çizgisine karşı oy veren 8 kişiden 5'ini teşkil etmektedirler. 2 kişi ise (İbrahim Kaypakkaya ve Muzaffer Oruçoğlu) MLM Muhalefetin DABK'deki önderleridir. Bunlardan kalan 1 kişi Nisan toplantısında bizimle hareket etmiş, sonra önce Aydınlık revizyonistleriyle uzlaşıp atalarının koynuna, sonra da kavgayı bırakıp sahici ana-atasının koynuna dönmüştür. Bu burjuva unsur lakin son anda Aydınlıkçılar'ın sağcı çizgisinin bir savunucusuydu.

Uzun olmakla birlikte Genel Eleştiri'den bu konudaki bütün başlığı alacağız, çünkü İK yoldaş hem genel olarak hem de aynı zamanda teferruatıyla (bu yüzden Aydınlıkçı hainler Genel Eleştiri'ye bir dönem "itiraf ve ifşaat örneği" dediler!) anlatmıştır. Elbette ki o isimleri muhafaza ederek, sadece çok gerektiğinde içindeki kimi harflerden (o da belli bir biçimi olmadan) seçerek isimlerini kodlayıp yazarken onlardan bahsetmiştir.

Peki, onu teferruata iten nedir? Aydınlıkçı alçakların en pişkince yalan ve iftiraları ortaya atmaları tabii ki. Bunun içindir ki bugün bile onlar Nisan toplantısında oy verilen şeyleri çarpıtıp "şehirlerde mücadele revizyonizmdir [!!!], dergi çıkartmak [!!!, ama hangi dergiyi, hangi koşullarda, hangi perspektifle; bahis yok! –TÖ] revizyonizmdir, kırlar tek [!!!] mücadele alanıdır" gibi ipe sapa gelmez revizyonist tezleri ortaya attığımız iddialarını yaydılar.

Bunlar tabii ki kuru yalandan ibarettir ama gecekondularda, fabrikalarda faaliyet yürüten Meral Yakar yoldaşımızın yaşamı ve mücadelesi birincisine, çıkarılması düşünülen Halk Savaşı ve/veya İşçi Köylü Kurtuluşu dergisinin niteliği üzerine yazışmalar ikincisine, 12 Mart sürecindeki İstanbul-Dersim-Malatya bölgelerindeki faaliyetler de üçüncüsüne cevap niteliğindedir.

Meral Yakar yoldaş.

Mesela İK yoldaş, İsmail imzasıyla yazdığı "Bir Köylük Bölgeden Yönetici Yoldaşlara Mektup" başlıklı mektubunda şöyle diyor:[12]

"Şafak revizyonizminden ayrıldıktan sonra, onun okumaktan ibaret olan sağ çizgisine bir tepki olarak, aksi yönde bir hata doğdu. İdeolojik ve siyasi eğitim bir ölçüde ihmal edildi, önemsenmedi. Bu hatayı en kısa zamanda düzeltmeliyiz. Pratik faaliyetle sımsıkı birleştirilmiş siyasi ve ideolojik eğitim faaliyetine süratle girişmeliyiz. Bunun için bence şunlar yapılmalıdır: Devrimimizin çeşitli meselelerine ışık getiren, çizgimizin, politikamızın ve programımızın propagandasını yapan merkezi bir yayın organı en kısa zamanda çıkarılmalıdır.

Bunun için zaten karar alınmıştır. Bölgenizde bu yayın organını basmak, çoğaltmak ve yaymak için derhal hazırlıklara girişmeli ve bu hazırlıkları kısa zamanda tamamlamalısınız. İkincisi, kadrolar arasında sık sık tecrübelerin özetlendiği tartışmalar açmalısınız. Saflarımızda canlı bir tartışma ortamı yaratılmalı, sürekli bir şekilde yanlışlar atılmalı, doğrular benimsenmeli, tecrübe alışverişi yapılmalıdır. Üçüncüsü, başka ülkelerin devrimci tecrübelerinin sentezi olan Marksist-Leninist eserler, bizim pratik faaliyetlerimize ışık tutması amacıyla uygun bir program dâhilinde okunmalı ve tartışılmalıdır.

Bütün bu söylediklerimizi yerine getirdiğimiz takdirde, hem genel olarak bir seviye yükselmesi olacaktır, hem de özel olarak geri ve tecrübesiz arkadaşlar hızla ilerleyecekler ve tecrübeli kadrolar haline geleceklerdir."

Peki, yayın nasıl olacaktı? TKP M-L İddianamesi'nde geçen şu not bunu açıklıyor:[13]

"yayın organı için taslak: yazılar üç türden olabilir: 1. siyasi olayların tahlili, 2. Tecrübelerin özetlenmesi. (Yayın organımız teorik bir organdır. Propaganda aracıdır. Şafak gibi haber bülteni ajitasyon bildirisi karması ucube olmamalıdır. Siyasi olayların tahlili ve tecrübelerin özetlenmesi esas muhtevayı teşkil etmeli, en çok bunlara yer ayrılmalıdır. Şafak'ta olduğu gibi hakim sınıflar arasındaki çelişmeleri yansıtan dedikodulara yer vermemeliyiz. Haberler sınıf mücadelesinden gelmelidir.) 3. Edebi yazılar: gerekli görülürse demokratik halk edebiyatımızdan örnek hikayeler ve şiirler yayınlanabilir. Haberler kısa tutulmalı. Siyasi yazılar yüzde 75, edebi ve haber yüzde 25'i geçmemeli."

Baylar, biz sizin yalanlarınızı çürüttükçe sizler yalan üstüne yalan türetmekte durmuyorsunuz. Onursuz birer yalancı ve iftiracısınız. Biz yüzünüze tükürme hakkımızı şimdilik mahfuz ediyoruz.

Bu tasfiyeci klikle ilişkimize dair iddialara gelince, biz susalım İK yoldaş konuşsun:[14]

"“Tasfiyeciler”Meselesi

PDA revizyonizmine karşı giriştiğimiz mücadelede bazı "yol arkadaşları" sonradan hem teoride, hem de pratikte bizden ayrılarak her türlü mücadeleye yan çizdiler. Bu kavga kaçağı alçaklar, belli bir dönemde PDA revizyonizminden daha tehlikeli bir hale geldiler. Şehirlerdeki mücadeleyi tamamen reddettiler. Legal faaliyeti ilke olarak reddettiler. Somut şartların somut tahlili ilkesini yani Marksizm’in özünü reddettiler. Böylece PDA revizyonizminin ekmeğine yağ sürdüler. Ona, sağcı hatalarını haklı çıkarması için demagoji imkânı sağladılar.

Bu darkafalı, pasifist ve yüreksiz burjuvalar, daha sonra Marks'ı, Engels'i, Lenin'i, Stalin'i okumanın gereksiz ve hatta zararlı entelektüel bir çaba olduğunu iddia edecek kadar alçaldılar. Merkeziyetçi bir proletarya partisi örgütlemenin faşizm şartlarında zararlı olacağını savunacak kadar gülünçleştiler. Hâkim sınıfların baskı ve zorbalıklarının iyice şiddetlendiği bir dönemde, "şimdiki görevimiz dağılmak ve kendimizi unutturmaktır" diyecek kadar hainleştiler. PDA revizyonizmi ile mücadeleyi terk ettikleri gibi, hâkim sınıflarla mücadeleyi de terk ettiler. Zaten kendileri daha da adi revizyonistler olup çıktılar. Evlerine, okullarına, kendi rahat köşelerine döndüler.

Bunların ihanet teorileri birçok burjuva unsurun imdadına yetişti. Bu unsurlar, kızışan sınıf mücadelesini terk etmek için yukarıdaki teorilere dört elle sarıldılar. Fakat bu arada bazı militan arkadaşların da kafasını bulandırdılar. Onları sıkıyönetimin bulanık havasından faydalanarak kendi peşlerine taktılar, pasifleştirdiler, mücadeleden kopardılar. Bunların başını çeken S.U. [Garbis Altınoğlu –TÖ] ve L.U. [Adil Ovalıoğlu –TÖ] hainleri ile bağlarımızı Nisan Toplantısı'ndan önce kopardık.

PDA revizyonizminin güvenilir adamı T.N. haini ise, önceleri PDA revizyonizmine bizimle birlikte karşı çıktığı halde, sonradan onunla uzlaştı. Nisan Toplantısı'nda, "Sosyalist Kurultay"ın toplanması, legal bir partinin kurulması ve legal yayın organlarının güçlendirilmesi yolunda oy kullanarak PDA revizyonizmine iltihak etti. Sıkıyönetimin ilân edilmesiyle birlikte de ortadan kayboldu.

Şimdi PDA revizyonistleri bizi, bu kişilerle birlikte hareket etmiş olmakla suçluyor. Onların zırva teorilerini bize de maletmeye çalışıyor. Bu, sahtekârlığın daniskasıdır. Çünkü birincisi, "Tasfiyeciler" saflarında ilk başta bizimle beraber hareket edenler olduğu gibi son ana kadar PDA revizyonizmine dâhil olanlar ve sürekli olarak ortada yalpalayanlar da vardı. İkincisi, biz bu kişilerin yanlış fikir ve tutumlarına asla katılmadık.

Fakat, ilk başta PDA revizyonizmi ile mücadeleyi daha önemli gördüğümüz için bunlara karşı uzlaşmaz bir mücadele açmayı da doğru bulmadık. Hem, bu şahıslar, zırva teorilerini bir anda değil, zamanla geliştirdiler. PDA revizyonizminin sağ çizgisine karşı, bazı noktalarda bunlarla aramızda kurulan birlik, bunları aksi yönde aynı ölçüde sakat teori ve pratikleri ortaya çıktıkça ayrılığa dönüştü. Bir açının iki kolu arasındaki mesafe başlangıçta çok küçük olduğu halde, başlangıçtan uzaklaştıkça nasıl büyüyorsa, bunlarla bizim aramızdaki mesafe de, bunlar kendi doğrultularında yol aldıkları ölçüde, öyle büyüdü. Bunların alçaklıklarını, hainliklerini, pasifist, darkafalı, idealist burjuvalar olduklarını suratlarına çarptık.

Şimdi, PDA revizyonistleri bu gerçekleri küllemeye çalışıyor. Bizim savunmadığımız ve katılmadığımız görüş ve tutumları bize de malederek bir yandan kendilerinin geçmişteki kesin sağcı çizgilerinin lehine sonuçlar çıkarmak, öte yandan da bizim şimdiki eleştirilerimizi zayıf düşürmek istiyor. Bu tilki kurnazlığı ancak burjuva baylarımızı yaralar, bizi değil.

Söz konusu sapmayı doğuran etkenlere gelelim. Bu etkenlerden birisi ve tayin edici olanı, kavga kaçaklarının sınıfsal nitelikleridir. Bunların çoğu, köken ve yaşayış tarzı itibarıyla burjuvadır. Sınıf mücadelesinden kopuk, işçi ve köylü kitlelerine yabancı, özünü hiçbir zaman kavrayamadıkları kitapları cümle cümle ezberleyerek yetişmiş entelektüel beylerdir. Sınıf mücadelesinin sertleşmesi karşısında bunların mücadele meydanını terk etmeleri çok doğaldır. Dökülmelerine teorik bir kılıf geçirmek ihtiyacı ile de yukarıda kısaca sıraladığımız zırvaları ileri sürmüşlerdir.

Bay A.Z, bu dökülmelerin İstanbul'da olması sebebiyle sonuçtan bizi sorumlu tutuyor. "Bölücülüğün özellikle bu hataların işlendiği yerde çıkması çok uyarıcıdır. Burada İstanbul yönetiminin hataları büyüktür" diyor (Bak: "Tasfiyeciler"le ilgili metin). Hayır bay revizyonist! Dökülenler sadece bunlar değildir! Şöyle bir etrafına bakarsan görürsün! Ankara'da da seni izleyen yığınla adam sıkıyönetimle birlikte mücadeleyi tamamen terk etmedi mi? Eğitim toplantılarına katılan yüzlerce kişiden kaç kişi var etrafında? Üstelik İstanbul’da dökülenlerin bir kısmı da, son ana kadar senin safında değiller miydi?

O halde, bu kadar insan sıkıyönetimle birlikte niçin mücadele meydanından kaçtı? Çünkü bunlar, burjuva hayat tarzını terk etmeyi gerektirmeyen legal dergicilik faaliyetinin kendi etrafına topladığı burjuva unsurlardı. Daha önce de belirttiğimiz gibi, bizzat eylemin muhtevası, bunları kendi çevresine toplamıştı. Sıkıyönetim, kâğıttan şatoya benzeyen faaliyeti bir çırpıda yerle bir edince, bunların fonksiyonu da sona erdi.

Burjuva unsurlar, kavga kaçaklıklarına İstanbul'da teorik bir kılıf geçirdikleri halde, Ankara'dakiler, "ben mücadelede yokum" diye ayrılmışlarsa, ne fark eder? Meselenin özü, revizyonist çizginin etrafında topladığı burjuva unsurların sıkıyönetimle birlikte kavga meydanından tüymesidir! Size gelince revizyonist baylar, siz bu tüyme işini daha başka türlü ve daha sinsice yaptınız. İleride onun üzerinde de duracağız.

Özellikle İstanbul'da ortaya çıkan, söz konusu sapmanın birinci ve tayin edici sebebi bunların burjuva sınıf niteliğidir, dedik. Bunların ortaya çıkmasına elverişli bir ortam yaratan dış sebep ise PDA revizyonizmidir. Söz konusu sapma, PDA'nın çizgisine bir tepki olarak, bu çizginin bir cezası olarak doğmuştur. Dikkat edilirse, kavga kaçağı bayların sapması, hemen her konuda, PDA revizyonizminin içinde bulunduğu sapmanın tam aksi yöndedir. Hiçbir iftira bu gerçeği değiştiremez."

Bizim bunların TİİKP'den bu temelle ayrılıkları sonrası onlarla tek ilişkimiz onları doğru çizgiye kazanmak için çabalamak olmuştur. Biz o dönem (Nisan 1971) TİİKP'den ayrılınmaması, revizyonist merkeze karşı parti içinde muhalefet yürütülmesini savunuyorduk.

Aydınlıkçılar bunu kendi burjuva kafalarının sonucu olarak "onlar kendileri zaten ayrılacaklarını, amaçlarının partiyi ele geçirmeyi denemek olduğunu itiraf ettiler" minvalli tespitleriyle iki çizgiden ne kadar uzak olduklarını da kanıtladır.

İki çizgi nedir? İki çizgi, iki ayrı çizginin hakimiyet ve düşmanı çizgiyi bastırma, mağlup etme mücadelesidir (bu parti içinde Marksizm [proletaryanın ideolojisi] ve revizyonizm [burjuvazinin ideolojisi] arasındaki mücadeledir). Nasıl her sınıf devlet üzerinde iktidar için mücadele ederse, o sınıfın ideolojileri de hayatın kalan diğer her alanında mücadele eder. Partinin içindeki mücadele de bundan azade değildir. Bunu reddetmek, "kendine saygısı olan M-L bir partinin iki çizgisi olamaz" gibi anti-Marksist ve meseleyi anlamayan (partinin zaten iki çizgisi olmaz, parti içinde iki çizgi mücadele eder ama tek çizgi hakimdir) Enver Hoca'nın mantığıyla aynı konuma düşmektir.

Bu burjuva baylar Marksizm-Leninizm-Maoizme (haydi Aydınlıkçılar bu tespiti kabul etmiyor, "Bilimsel Sosyalizm" diye geçiştirmeye çalıştıkları [sanki bu terimi icat eden Marksist ustalar bununla komünizmi kastetmiyormuş gibi!] "M-L-Mao Zedung Düşüncesine" diyelim ki bu burjuva bayların az gelişmiş beyinleri idrak edebilsin), Mao yoldaşın Marksizme bütün katkılarına düşmanlıklarını, onu asla anlayamamış olduklarını bu revizyonist, bürokratik söylemleriyle de ortaya koymuşlardır.

Biz bu burjuva bayları ikna edip tekrar devrim saflarına katmak için onların kendilerinin çağırdıkları görüşmelere gittik. Bizim o dönem savunduğumuz görüş TİİKP içinde mücadele ise, buradaki görüşlerimiz de zamansız ayrılıklarının yanlışlığını, görüşlerinin hatalı tasfiyeci özünü onlara anlatmaktı.

Adil Ovalıoğlu

Mesela bunların şeflerinden Adil Ovalıoğlu, Laleli'de İK'ye ve MO'ya ayrı parti kurma teklifi yapınca onların cevabı şu olmuştu: "Programatik bir ayrılığın temellerini koyamıyorsun. Ayrılık şimdi zamansızdır. Mücadeleye şimdilik TİİKP'de birlikte devam edelim."

Yine İK yoldaş, Adil Ovalıoğlu, Garbis Altınoğlu, Hasan Giritli ve bunların bir kısım daha kafadarlarıyla yine bu meseleleri Kadıköy Kuyubaşı'nda bir arkadaşlarının evinde görüştüğünde yine bu tasfiyeci görüşlerden onları kurtarmaya çalıştı, onlara MLM'nin kızıl ışıklı yolundan uzanan eli uzattı ama bu tasfiyeci kafadarlar ikna olmadılar. İK onlara karşı orada tek başına mücadele yürüttü.[15]

Bir de Aydınlıkçı hainler bu olay üzerine "önce 1. Tasfiyecilerle hareket ettiler, sonra ise öz eleştiri verip saflarda kaldılar" derler. Ne kuru bir yalan! 1972'den beri bizim bir öz eleştirimizi ortaya koyup da bize karşı kullanmadılar, kullanamadılar; çünkü öyle bir şey yoktur. Bizim öz eleştirimiz, sadece bir dönem bunların revizyonist fikirlerinin üzerimizde yarattıkları tahribatlara dönüktür ve bunlar da samimice yapılmıştır.

Karanlık Çienşang, söyle bakalım, biz kimlerin devamcısı, "sulandırılmış ifadesi"ymişiz? Sulandırılmış olmak, erimek, yok olmak sizlere mahsustur. Savunduğunuz bütün görüşleri 10 yılda bir değiştirirken bir tek Kemalizm kuyrukçuluğunu muhafaza eden sizlerdir sulandırılmış olan. Bu ülkede yıllarca Başkan Mao'yu ve onun liderliğindeki ÇKP'ye saldırmak amacı güden oportünistlerin demagojilerine meze olup ülkemizde MLM görüşlerin gelişmesinde ve devrimci yurtsever kitlelerce savunulmasında engel oldunuz, aksine insanlar (bilgisizliklerinden doğan bir temelden dolayı da) size bakıp Başkan Mao'dan iğrenmeye kadar vardılar. Sizin hainliğiniz, yalancılığınız yüzünden iktidar erk'ine sahip faşistlerin bile yapamadığı kadar Başkan Mao'nun Türkiye'deki imajı lekelendi. Ne uğruna? Sizin artık tamamen faşistleşen tekkeniz uğruna! Sizler karşı-devrimin en bilinçli, en hain aparatlarısınız.

2) Bu grupla birlikte adı sıkça birlikte geçen Adil Ovalıoğlu meselesi ve HKP (M-L)

Siz HKP (M-L)'yi bu feodal ahbap çavuş ilişkileri üzerine kurulan ve söz konusu para meselesi olunca hizipçilikten birbirini yiyip parçalanan tasfiyeci klikle bir tutuyorsunuz ve utanmadan bu küçük-burjuva kökenli ve zihni de küçük-burjuvalığı aşamamış bayların feodal, ben merkezci, bürokrat ve sekter niteliklerinin damgasını vurdukları örgütlerinin içindeki bir infaz meselesini HKP (M-L) çizgisiymiş gibi sunuyorsunuz. Olayın çirkinliğini bir yana, olay hakkında detaylı bilginin olmaması da sizin anti-komünist propagandanın gönüllü ortağı hezeyanlarınıza payda sağlıyor. Bu yüzden yalnızca birincil kaynaklara dayanarak anlatılabilecek bu meseleyi, daha çok kafa karışıklığının oluşmaması için ele alarak kamuoyunda "Sandık Cinayeti" olarak bilinen bu meşum vakayı aydınlatma gerekliliği de bizlerin önünde durmaktadır.

Sandık Cinayeti nedir? Önemi nedir?

Sandık Cinayeti veya Bavul Cinayeti olarak da bilinen bu olay, ülkemiz devrimci hareketinde bilinen ilk "örgüt içi infaz" olduğundan dolayı çeşitli çevrelerce sürekli olarak gündeme getirilen bir olaydır. Yine bu olay, Ermeni bir devrimcinin ismi etrafında da geliştiği için, Ermeni düşmanlığını körüklemek açısından da sürekli olarak gündeme getirilen bir meseledir.

Olayın gelişimini arka planıyla birlikte kısaca özetleyelim.

Garbis, 12 Mart'ta verdiği ifadede Adil'in kariyeristçe hareketlerde bulunduğunu ve bu yüzden örgütçe öldürüldüğünü söylemişti. Alıntıyla örneklemek daha doğru olur, Garbis Altınoğlu polis ifadesinde şöyle diyor:[16]

«... Daha evvel, örgüt içinde bölücü faaliyette bulunan ve örgütün emniyeti bakımından tehlikeli görülen kişilerin öldürüleceği konusunda, ZEYNEL AYDINDAĞ ile genel olarak konuştuğumuz ve bunu, bir örgüt kuralı olarak ortaya attığımız olmuştur. ... Ankara'da tutuklandım, cezaevine girdim, öyle zannediyorum ki, ben hapiste iken ADİL, ZEYNEL ile temas etmiş keza parayı istemiş olmalı ve bundan ötürü, ÜMİT NECEF ile birlikte ADİL'in öldürülmesi meselesini tahakkuk ettirmişlerdir... Mamafih benim telkinim ile ÜMİT ve ZEYNEL'in vermiş oldukları ve uyguladıkları bir öldürme kararı olsa gerektir.»

Burada bahsi geçen telkin, yukarıda da belirtilen "örgüt için yıkıcılık yapanların infazı" yönündeki telkindir. Yani örgüt içi alınan karar hizipçilere karşıdır, direkt olarak Adil'e değil. Kaldı ki bu olay Garbis'in planladığı bir şey değildi zira o dönem Garbis tutukluydu ve 12 Mart sürecinde ('90'ların aksine) hapishanelerde örgütlerin oturmuş bir yaşantısı yoktu. Aksine ağır işkence koşullarındaydılar. Yani Garbis içeriden "ölüm emri" veremezdi. Solun ilerleyen yıllardaki halinden yola çıkıp ilk defa şamarı yediği yıllarda "bu böyledir" demek art niyetlidir. Bu olayda parmağı olanlar, yani olayın esas failleri, Ümit Necef ve Zeynel Aydındağ'dır. Bu şahısların, yalnızca devrimci hareketten kopmakla kalmayıp aynı zamanda karşı-devrim safına da geçmeleriyle, bırakalım devrimciliği, en düzen içi solla dahi günümüzde hiçbir bağları kalmamıştır.

Zeynel Aydındağ

Ümit Necef

Bu baylardan eli kanlı Ümit Necef alçağı utanmadan söylediği "Sonu ölümle biten bazı kararlara katılmış olabilirim. Şükür ki kimseyi bizzat öldürmedim..." gibi alçakça bir kıvırmayla güya kendisini aklayacağını sanarak, devamla şunları söylüyordu:[17]

"Bizim terörümüz, 1971 yılında askeri darbeye neden oldu. Terörist eylemler 1980 yılında başka bir askeri darbeyi yarattı. Ben Türkiye'deki şiddetin artmasına katkıda bulunan kişi, bir teröristim. Eğer tarihi bir mahkeme kurulursa ilk önce bizi, sonra hem 1970'li yıllarda gerçekleştirilen terörist hareketleri, hem de PKK'yı yargılamalıdır. Biz, Türk ulusunun karakterinin en dibindeki bölümü gün ışığına çıkardık, harekete geçirdik ve toplumu şiddete ittik. Artık terörle birşeyleri elde etmenin ne kadar yanlış ve haksız olduğunun herkes tarafından bilinmesi gerekir. Terörizm hiçbir şekilde mazur gösterilemez."

Ey namussuz rezil, evet bu ülkede bir tarihi mahkeme kurulacaktır ve evet o mahkemede sen ve senin gibiler yargılanacaktır ama "terörizminizden" sebep değil, proletaryaya ve emekçi halka ihanetinizle ve halka düşmanlığınızla yargılanacaksınız! Proletaryanın bütün halk düşmanlarına kestiği ceza da bellidir, bunu tarihin çöplüğüne gitmiş denktaşlarını arayarak öğrenebilirsin!

Bu bayların bir benzerleri de Halil Berktay ve Nuri Çolakoğlu'dur. Onlar da İbrahim Kaypakkaya yoldaşa karşı bir kumpas planlamış ama hesaba katmadıkları bir faktör yüzünden bunu fiiliyata dökememişlerdir (bu faktör de şudur: infaz için sorumlu yapılan kişi İrfan Çelik'tir ama İrfan ve İbrahim Çapa'dan arkadaştırlar; İbrahim Nuri'ye İrfan'ı sorunca arkadaşlık ortaya çıkmış ve bu plan iptal edilmiştir).

Halil Berktay

İrfan Çelik

İşte böyle alçakça bir kumpası kuran Halil Berktay ve Nuri Çolakoğlu'nun da karşı-devrim saflarına geçtiğini hatırlarsak, bu tür kumpasların kimlerce kurulduğu ortaya çıkmış oluyor. Fazla söze gerek yoktur, Adil'in kanı bunların elindedir ve bu baylar bu meseleden inatla kaçmaktadır. Çünkü biliyorlar ki üstlerine giydikleri ucuz bir kumaştan yapılmıştır ve içindeki yalanlar karşısında yırtılıp paralanacak kadar zayıftır.

Garbis Altınoğlu

Buna karşılık bu suçtaki direkt sorumluluğu Garbis'e yıkmak şeklinde bir eğilim de vardır. Bu tavır Aydınlıkçı tavrıdır. Aydınlık özellikle HB'ye sataşmak-iftira atmak için çokça defa bu olayı polemik yapıp HB'ye saldırmıştır. Bunlardan bir örnek vermek gerekirse, HB'de çıkan İK'nin Aydınlıkçı hainlerce öldürülmesi planını anlatan bir yazıdan dolayı Aydınlık, Garbis'in mahkemede verdiği sorgusundan uzun bir alıntı yapıp Garbis'i "HB şefi" ilan etmiş ve açıkça ifşaat yapmakla kalmamış, bir de bu olayı çarpıtıp demagoji malzemesi olarak kullanmıştır. Bu amaçla Halkın Sesi'nde yayınlanan Garbis Altınoğlu'nun İstanbul 2. No'lu Sıkıyönetim Mahkemesi'nde yaptığı savunma şöyleydi:[18]

"… Adil Ovalıoğlu örgütümüzün üyelerinden biriydi. İlk aramıza katıldığı zamanlar onunla iyi anlaşıyor ve onun değerli bir komünist olduğunu düşünüyorduk. Fakat zamanla bu değerlendirmemizde yanılmış olduğumuzu fark ettik. Aramıza katılmasından bir süre sonra Adil Ovalıoğlu'nun bir komüniste yaraşmayan davranışları olduğunu gördük. Bunlar şöyle sıralanabilir:

1) Az çok kesinlikle saptanmış siyasi çizgimiz, belirli bir ideolojik teorik görüşümüz olduğu halde, o bunları keyfi bir biçimde çarpıtıyordu. Bazı büyük devrimcileri haksız yere eleştiriyor ve karalıyor, Troçkicilerin Stalin aleyhtarı fikirlerini örgütümüz içinde yaymaya çalışıyordu.

2) Kariyerist eğilimleri vardı; henüz kurulmamış olan örgütümüzde kesinlikle saptanmış bir örgüt hiyerarşisi yoktu. Buna rağmen o, sürekli bize kendisini örgütün önderi olarak kabul ettirme çabası içindeydi. Bu ihtirası yüzünden yalan söylemekten ve sahtekarlık yapmaktan, bir gün söylediğini öbür gün inkar etmekten çekinmiyordu.

3) Örgütümüz üyelerinin belirli bir gizlilik kurallarına kesin olarak uyacağı kabul edilmişti. Buna rağmen, kendini herhangi bir kuralla bağlı saymayan Adil Ovalıoğlu'nun orada burada gevezelik ettiğini, güvenilmez kimselere örgüt olarak varlığımızdan bahsettiğini duyuyorduk. Üstelik bu gibi temaslardan bizi hiçbir şekilde haberdar etmiyordu.

4) Ayrıca en önemlisi son zamanlarda bizi polise haber edebileceğinden şüphelenmeye başlamıştık. Ortaya attığı yanlış, anti-Marksist fikirler yüzünden, kariyerist ve bireyci davranışları yüzünden Zeynel Aydındağ ve ben kendisini eleştirdik. Adil Ovalıoğlu eleştirilerimizi umursamadı, hatta bunlara kızdı. Biz kendisine örgüt disiplinine uyması gerektiğini, kendi bildiği gibi hareket edemeyeceğini, örgüt içinde çoğunluğun kararına göre hareket etmesi gerektiğini, yaptığımız eleştirileri hoşgörüyle karşılamasını ve daha ciddi bir tarzda ele almasını söyledik. O ise buna karşı olarak aramızdaki bağların kendisi için pek önem taşımadığını, örgüt kurallarını uygulama hususunda kendisini zorlamamamızı, kuruluş halindeki bir örgütte kesin bir disiplin uygulanmasına gerek olmadığını söyledi. Daha sonraki bir karşılaşmamızda kendisinin ayrılması örgütün ikiye bölünmüş sayılacağını, bu yüzden elimizdeki eşyanın ve paranın da eşit olarak ikiye bölünmesini istediğini bildirdi. Biz bunu kesinlikle reddettik. Bunun üzerine Adil Ovalıoğlu hakkımızda çok şey bildiğini, görüşümüzde direndiğimiz takdirde, bizi polise vereceğini üstü kapalı bir şekilde belirtti.

Bu tehdit üzerine Adil Ovalıoğlu'nun niteliği üzerine şüphelerimiz yoğunlaştı. Onun nesnel olarak ajan durumuna düşmüş olup olmadığını Zeynel Aydındağ ile tartıştık, ancak bir karara varamadık. Giderken yaptığımız bir görüşmede Zeynel Aydındağ'ın Adil Ovalıoğlu'nun durumunu daha etraflı bir şekilde incelemesini kararlaştırdık. Adil'in durumunu ileride gerçekleştireceğimiz bir toplantıda görüşmek üzere ayrıldık.
Ben İstanbul'dan ayrıldıktan sonra Kayseri'de yakalandım. Bu yüzden Zeynel Aydındağ ile yapmayı tasarladığımız görüşme suya düştü. Benim yakalanmamdan sonra olanları tahmin edebiliyorum. Bu arada Zeynel Aydındağ, Adil Ovalıoğlu'nun durumunu etraflıca incelemiş olacak. Benimle yakın bir zamanda görüşmesi ihtimali benim yakalanmam nedeniyle ortadan kalktığı için beni beklemeden Adil Ovalıoğlu'nun öldürülmesi gereken zararlı bir kişi olduğu konusunda kesin bir yargıya varmış ve onu öldürmüş. Zeynel Aydındağ devrimci bir arkadaşımdır. Onun almış ve uygulamış olduğu bu kararı ben de onaylıyor ve destekliyorum. Dışarda ve serbest olmuş olsaydım ben de Zeynel gibi davranırdım."

Aydınlık'ın bu açıkça isim işaret eden yayını üzerine Garbis Altınoğlu HB'de kendi imzasıyla bir açıklama yayınlamıştır. Bu açıklama şöyledir:[19]

"'Halkın Sesi' dergisi, 148. sayısında, kamuoyunda 'Sandık Cinayeti' diye bilinen olaydaki rolüm nedeniyle bana ve bu vesileyle aynı zamanda proleter devrimci harekete saldırmaktadır. Halkın Sesi oportünistlerinin bu meseleyi gündeme getirirken güttükleri amaç bellidir. Proleter devrimci hareketin kendilerine karşı sürdürdüğü yoğun ideolojik mücadelenin baskısından kurtulmak, dikkatleri kendilerini bunaltan ve ezen bu ideolojik-siyasi mücadeleden saptırarak başka alanlara çekmek. Halkın Sesi oportünistlerinin bu karşı-devrimci manevrasına dikkati çekerken bu vesileden yararlanarak bazı gerçekleri ortaya koymak ve karanlıkta kalmış olan bazı noktaları aydınlatmak istiyorum.
Ben ve bağlı olduğum grup, PDA oportünistlerine ve onların sağcı, teslimiyetçi çizgisine karşı 1970'ten itibaren mücadele etmiştik. Ancak küçük-burjuva sınıf karakterimiz, aydın yapımız, Marksizm-Leninizmi kavrayışımızdaki eksikliklerimiz, siyasi ve örgütsel alanlardaki tecrübesizliklerimiz nedeniyle birçok hatalar işledik. Bunların içinde en büyük ve maalesef telafi edilmesi mümkün olmayanı da Adil Ovalıoğlu'nun öldürülmesidir.

O dönemlerde PDA oportünistlerinin sağcı ve teslimiyetçi çizgisine karşı çıkarken biz de çeşitli "sol" anlayışlar gelişmişti. Bunda, o zamanlar bizi derinden etkileyen Hindistan Komünist Partisi (M-L) ve onun önderi Çaru Mazumdar'ın "sol" oportünist görüşlerinin ve PDA oportünizmine duyduğumuz tepkinin büyük payı vardı. Ancak bu hatalara düşmede belirleyici olan iç etken, yani bizim küçük-burjuva sınıf karakterimizdi. Hatalı anlayışlarımızı kısaca şöyle sayabiliriz:

1) Ülkemizde silahlı mücadele şartlarının var olduğunu ve Marksist-Leninistlerin bu mücadele biçimini ta ilk baştan temel alması gerektiğini düşünüyorduk. Türkiye'nin somut bir tahlilini yapmıyor; Çin, Vietnam ve Hindistan'daki Marksist-Leninistlerin görüşlerinin olduğu gibi ülkemizde uygulanması gerektiği inancını taşıyorduk. Bu hata dogmatizmden kaynaklanıyordu.

2) Silahlı mücadelenin temel alınması gerektiğini ileri sürmekle kalmayıp, onun tek mücadele biçimi olması gerektiğini, diğer mücadele biçimlerinin çağımızda eskimiş ve modası geçmiş, kitlelerce aşılmış olduğunu düşünüyorduk. Bu nedenle, kitle mücadeleleri örgütlenmenin, kitle örgütlerinde çalışmanın ve devrimci yayın faaliyeti sürdürmenin yanlış olduğunu, bunun bizi oportünist ve revizyonist yola sokacağını düşünüyorduk.

3) Proletarya partisinin uzun bir süreç içinde, silahlı mücadelenin ateşinde tedricen inşa olacağına inanıyorduk. Aslında bu noktada, proletarya partisinin kurulması ile inşası gibi iki farklı (ilişkili olmakla birlikte) şey birbirine karıştırılıyordu. Bundan dolayı mücadelenin başında belirli bir programı, tüzüğü, örgütsel yapısı ve örgütsel işleyiş kuralları (demokratik merkeziyetçilik, kollektif yönetim, eleştiri-öz eleştiri vb.) olan bir devrimci örgütün kurulmasını gereksiz görüyorduk. Bu anlayış, örgütsel alanda belirsizliğe ve laçkalığa yol açtığı gibi, körü körüne itaati ve bürokratizmi de yerleştiriyordu.

4) Oportünizme ve revizyonizme karşı mücadeleler konusunda hatalı, aşırı sol anlayışlara sahiptik. Bu gibi unsurlara karşı mücadelenin ideolojik-siyasi mücadele ile sınırlı kalamayacağını, onlara karşı da silahlı mücadele yönteminin uygulanabileceğini düşünüyorduk. Bu hatalı anlayışı pekiştiren iki yan etken vardı: Birincisi, yanlış bir illegalite ve gizlilik anlayışı (gizliliğin önemini abartma); ikincisi, mücadelenin a ilk baştan silahlı mücadele biçimini alacağı görüşü idi.

5) Kitlelerle bağ kurma konusunda ise sıfırdan başlama anlayışına sahiptik. Yani belli bir kitle temelinin, belli bir devrimci mirasın olduğu alanlara yönelmiyor, kendi çabamızla kuracağımız yeni kitle bağlarını esas almamız gerektiğini düşünüyorduk. Ayrıca kitlelerle ve onların ileri unsurlarıyla mücadele içinde bağ kurmayı hedef almak yerine, işçi ve emekçilerle üretimde birlikte çalışarak bağ kurmayı esas alıyorduk.

Adil Ovalıoğlu'nun öldürülmesi meselesine gelince, Adil ile grubumuzdaki diğer bazı kişiler arasında bazı teorik ve pratik konularda yer yer tartışmalar olmuş ve bu tartışmalar belirli bir gerginlik yaratmıştı. Bu tartışmalarda ben de Adil'in karşısında yer almıştım. Öte yandan Adil'in grubumuzdan habersiz bir biçimde değişik kişi ve gruplarla ilişki kurma ve tek başına hareket etme eğilimi vardı. O şartlarda, sahip olduğumuz aşırı sübjektivizmin bizi Adil'in örgüt yıkıcılığı yaptığı, ya da örgütün yönetimini tek başına kendi eline alma eğilimi taşıdığı sonucuna götürmesi hiç de zor olmadı. O zaman Adil'le ilişkilerimizin kesilmesine rağmen benim bildiğim kadarıyla Adil'in öldürülmesi yolunda herhangi bir karar alınmadı. Ancak, Adil gibi davranan kişilerin öldürülebileceği ve öldürülmesi gerektiği anlayışı hepimizde vardı.

Ben 10 Nisan 1972'de Kayseri'de yakalandım. Cinayetin işlendiği 12 Haziran 1972 günü Mamak Askeri Cezaevi'nde tutuklu bulunuyordum. Adil'in öldürüleceğinden haberim yoktu. Bununla birlikte, söz konusu grubun yöneticilerinden birisi olduğum için kendimi bu cinayetin birinci dereceden sorumlularından birisi olarak görüyorum. Adil Ovalıoğlu'nun öldürülmesi karşı-devrimci bir eylemdir. Ancak bu olayı değerlendirirken (diğer bütün hataların değerlendirilmesinde olduğu gibi) yalnızca kişilerin sorumluluğu üzerinde durulmamalı, bu hataya yol açan siyasi ve toplumsal etmenler de göz önüne alınmalıdır. Bu olayın bütün devrimcilere olumsuz örnek yoluyla öğretici olması gerektiğine, kendim de bu ağır hatanın bedelini Türkiye halkına ve Türkiye devrimine canla başla hizmet ederek ödeyebileceğime inanıyorum.

Halkın Sesi'nin değindiği diğer bazı noktalara gelince: Birincisi, bu oportünistler cinayetten bizim grubumuzun değil de proleter devrimci hareketin sorumlu olduğu izlenimini yaymak istiyor. Böylelikle onlar, bu karşı-devrimci eylemi mahkum etme sis perdesi altında bu olayla hiçbir ilgisi bulunmayan proleter devrimci hareketi karalamaya çalışıyorlar. İkincisi, ben mahkemede bu cinayeti doğru ve haklı gördüğümü söyledim. Bunun nedeni benim meseleye küçük-burjuva maceracı bir tarzda yaklaşmam ve bu olayın benim üzerimdeki manevi baskısıydı. Olaya sahip çıkmayıp, bunun karşı-devrimci bir eylem olduğunu söylememin kendimi kabahatsiz göstermek ve kendi paçamı kurtarmaya çalışmak anlamına geleceğini, devrimcilerin burjuva mahkemesi önünde öz eleştiri yapmayacağını düşünüyordum. Aslında o dönemde, cezaevinde bir öz eleştiri hazırlamış ve bu öz eleştiriyi çeşitli devrimci gruplardan arkadaşların yanı sıra, PDA oportünistlerine de vermiştim. Bu öz eleştiride diğer hatalarımızın yanı sıra Adil Ovalıoğlu'nun öldürülmesi konusu da (yetersiz olmakla birlikte) ele alınmış ve olay 'vahim bir hata' olarak nitelendirilmişti.

Çift ifadem olduğu ve karanlık bir kişiyi gizlediğim iddiasına gelelim. Ben polis sorgusu sırasında iki kişinin adını vermiştim. Daha sonra polis ifademi yazılı hale getirirken bunları yazmadı. Ben bunun nedenini bilmiyorum. O zaman polisin, bu kişilerin tutuklanması için yeterli neden ve delil bulmadığını sanıyordum. Halkın Sesi bu kişilerin ajan olduğunu ve benim bunları (bir pazarlık sonucu) himaye ettiğimi ima etmektedir. Eğer Halkın Sesi'nin bu kişiler hakkında herhangi bir bilgisi varsa bunu açıklamalıdır.

Halkın Sesi oportünistleri bugün MİT'in hizmet ettiği hakim sınıflar ve emperyalistlerle işbirliğini teoride ve pratikte açıkça savunarak karşı-devrimci bir çizgide yürümektedirler. Onların bütün lafları ve oyunları bu niteliğini gizleyemez.

Garbis Altınoğlu"

Dahası Garbis poliste işkenceyle sorgusuna yazılan bazı meseleleri daha sonradan mahkemede reddetmiştir. Misal mahkeme sorgusunda "doktrinle ilgili kısmı kabul etmiş, Adil'den tabanca alıp Banu'ya bırakmadığını, Adil'in öldürülmesi yolunda alınmış bir karar olmadığını, Banu'yu da sol yayınlar için dışarı göndermediklerini" söylemiş ve devamla "Adil'in bizi ihbar etmesi diye bir şey olamazdı, ihbar edemezdi" demiştir.[20] Yani Halkın Sesi'nde çıkan bu sorgunun bir kısmı zaman içerisinde daha mahkemelerde geri alınmıştır.

Yine Aydınlık oportünistleri, bu olayda esas fail olanlardan birisini kendi içlerine almalarına rağmen bu tür bir iftirayı dillendirebilmektedirler.[21]

Bu olayda talimat veren Garbis değildir, diğerleridir. İkincil planda böyle bir çizginin savunucusu örgütün şeflerinden olarak tarihsel bir sorumluluğu vardır ki bunu o da hiçbir zaman reddetmemiştir, aksine yukarıdaki açıklamasında belirttiği üzere karşı-devrimci olduğunu belirtmiştir. Zaten Adil'in ailesi de Garbis'i değil, Ümit-Zeynel ikilisini sorumlu tutmaktadır.[22]

Mesele açık: Garbis (daha sonradan yaptığı açıklamasında da dediği gibi) o dönem öyle bir perspektifte olduklarını reddetmemekle birlikte bu olayla kesinkes bağı olmadığını belirtmiştir. Bu olayın aslı da budur.

Biraz da bu "örgüt"ten söz etmek gerekmektedir. Adı-sanı bile olmayan bu "örgüt" nereden bakarsak bakalım bir örgüt değildir, sadece üstten aşağı yönetim şeması oluşturulmuştur ama bir Parti, Örgüt, Hareket vb. değildir; bir ahbap-çavuş tekkesi olarak ağırlıkla Robert Kolej'li öğrencilerin bir araya geldiği bir tasfiyeci klikten öteye geçmemektedir. Bunların deli saçması tasfiyeci görüşlerine de önceden değindik zaten.

Yeri gelmişken bu tasfiyeci hainlerin saflarımızda bir dönem bulunmasından ötürü Aydınlıkçılar'ın bize saldırılarından söz etmek gerek. Zamanın Aydınlık'ı 1973'deki taslak olarak hazırlanan TİKKO'nun Ceza Yasaları'nı iddianameden sıralayıp "Tasfiyecilerin şefleri buradaki suçların çoğunu yaptılar, ama bu cezalar onlara uygulanmadı." diyerek devamla ceza yasaları üzerinde boş demagojiler de yaparak parsa kapmaya çalıştılar.

Bu hainler tarihi eğip bükmekte çok hünerlidirler. Orada idam cezası olarak geçen olay (yani bu husus) daha bunlar parti içine girmeden önce gerçekleşmiştir. Parti dışındakilerin parti dışında işledikleri karşı-devrimci eylemleri kendi iç yasalarımızla yargılayacaksak, en başta İK yoldaşı "Seni tutuklattırırdım" diye tehdit eden Doğu Perinçek haini için uygulanmalıdır.

Dahası bu alçaklar, mideleri bulandıracak düzeyde Adil'in ölüsü üzerinden demagojiler yapacak kadar alçalmışlardır.

Bu konu bunların en rezil demagojilerine ortak oluyorsa bunun bir sorumlusu da o dönemin tasfiyeci Koordinasyon Komitesi'dir. Partinin başına kan emici bir vampir gibi çöreklenip onu gün be gün sağ bir hatta, Aydınlık'ın oportünist çizgisine yakınlaştıran, Aydınlık oportünistleriyle ortak durum tahlilleri yapan bu Tasfiyeci klik, TİİKP'nin eskisi tasfiyecilerden devşirdiklerinin de fitillemesiyle sonraları ya açıktan Troçkist, ya da Marks, Engels, Lenin, Stalin ve Mao Zedung düşmanı olan yarı-Troçkistlerin "geri kapitalizm" tahlilleriyle partimize de en büyük ihaneti yapıp onu tasfiye etmeye çalışmıştır. İşte bu tasfiyeci KK, bu unsurları düzgün bir öz eleştiri bile yapmadan (zira bunlar sözde öz eleştirilerinde partiye de en haince saldırıları yapıyorlardı) bunları saflarımıza sokup, mesela şeflerini İstanbul'a kadroların başına bürokrat olarak atamıştı ve ne şaşırtıcı (!) ki bu baylar Partimiz tasfiyecilerden arındırılırken arındırılan saflarda yer almıştır.

Şimdi bu örgüt nere, Çaru Mazumdar ve onun HKP (M-L)'si nere? Birisi nedir, diğeri nedir? Gerçi Aydınlık yazarı Çaru Mazumdar'a zoraki olan saygısını (siz bunu açıkça saldıramama olarak algılayın) daha '90'larda HKP (Marksist) gibi sosyal-faşist partilerle ilişki kurup kardeşlik bağları kurarken çoktan kaldırmıştı. Bir taşla iki kuş: Bir kontra faşist hem kardeşi sosyal-faşistin propagandasını yapıyor, hem de Proletarya Hareketi'ne, onun biricik Partisi'ne ve kurucu önderine saldırıyor. Aydınlık yazarı zevkten dört köşe olmuştur.

Bu meseleye dair son olarak diyeceğimiz şudur: Bu karşı-devrimci eylem tek bir şeyi kanıtlıyorsa o da sizin karşı-devrimci hezeyanlarınızın haklılığı değil, MLM Proletarya Hareketi'nin en üst siyasi örgütü olan Proletarya Partisi'nin tespitlerinin haklılığıdır.

Bir de kimi deli saçmalarını sıralamış Karanlık Çienşang. Ona göre İK yoldaş "Mustafa Suphi'ye revizyonist" demiş, "Mustafa Kemal'e İngiliz işbirlikçisi" vb. demiş.

Türkiye proletaryasının sadık evladı ve sınanmış önderi Mustafa Suphi yoldaş.

Birincisi, Mustafa Suphi'ye revizyonist deme gibi bir durum yoktur ve bu en bayağı bir iftiradır. Aksine İbrahim yoldaş şöyle demiştir:[23]

"[Aydınlık'ın revizyonist tezlerinden bir dizi alıntı yapılıp devamla:]

TKP hakkında, Program Taslağı'nda söylenen şeyler bunlar. Bu görüşlere birkaç bakımdan katılmıyoruz.

Bir kere Taslakta, TKP hakkında ileri sürülen görüşler, akıl almaz çelişkilerle doludur. Yuvarlak ve demagojik ifadeler bir yana bırakılırsa, TKP hakkında söylenen olumlu şeyler, onun "mükemmel bir komünist hareket" ilân edilmesine yeter de artar bile. "Leninist bir örgüt" olmak, "Marksizm-Leninizme bağlı kalmak", "proleter enternasyonalizmine daima bağlı kalmak", "oportünizm ve Troçkizm gibi ihanet akımlarıyla durmadan mücadele etmek", son derece mükemmel bir komünist hareketin nitelikleridir.

Fakat, yine Program Taslağı'na göre, TKP'ni oportünist ve revizyonist bir parti ilân etmemek mümkün değildir. "Marksizm-Leninizmi yurdumuz şartlarıyla yaratıcı bir şekilde kaynaştıramamak", "yığınlar içinde kök salmayı başaramamak", otuz küsur yıllık legal ve illegal faaliyet dönemi boyunca "yığınları silahlı mücadele yolunda seferber edememek ve halkın silahlı gücünü yaratamamak", "Leninist örgütlenme esaslarını uygulamamak" ve bütün bunlardan dolayı da "çökertilmek", su katılmamış bir revizyonist hareketin nitelikleridir.

Bir parti, bir yandan revizyonizmin ve oportünizmin bütün hastalıklarıyla sakatlanmış olacak, öte yandan, bu parti "Marksizm-Leninizme bağlı kalmış" olacak, "oportünizmle mücadele etmiş" olacak, "Leninist parti" olmakta devam edecek. Bu, en hafif deyimi ile, Marksizm-Leninizm'in ne olduğunu, oportünizmin ne olduğunu, Leninist partinin ne olduğunu anlamamaktır. "Ülke şartlarıyla kaynaşmayan", ondan kopuk bir "Marksizm-Leninizm"! "Yığınlar içinde kök salmayı başaramayan", "Leninist örgütlenme esaslarını uygulamayan", "teori ve pratiği kaynaştıramayan" bir "Leninist parti"!

Çoğu zaman halkın silahlı mücadelesi için şartların son derece elverişli olduğu otuz küsur yıllık mücadele döneminde, "yığınları silahlı mücadele için seferber edememek ve halkın silahlı gücünü yaratamamak", "teori ile pratiği kaynaştıramamak", "yığınlar içinde kök salamamak", "Leninist örgütlenme esaslarını uygulamamak", "burjuva iktidarların ağır baskı ve takibini altedememek" ve "çökertilmek"; buna rağmen "oportünizmden" azade olmak, üstelik "oportünizmle durmadan mücadele etmiş" olmak! Bunlar aklın alacağı şey değildir. Miras hesaplarıyla bu denli vahim çelişkilere düşmek, bir komünist harekete asla yakışmaz!

TKP hakkında, şahsi görüşlerim şunlardır: TKP, M. Suphi yoldaşın önderliği altındayken Leninist bir partiydi. M. Suphi yoldaşın Kemalistler tarafından hunharca katledilmesinden sonra, partinin önderliği revizyonistlerin eline geçmiştir. Şefik Hüsnü, otuz yıllık önderliği boyunca, revizyonist bir çizgi izlemiştir. Şefik Hüsnü’nün önderliğindeki TKP, bir müddet, Türkiye’de devrimi “sosyalist devrim” olarak tespit etmiş ve bunu da Kemalist iktidardan beklemiştir.

Daha sonra "sosyalist devrim" şiarından vazgeçmiş, fakat bu kez de aynen Menşeviklerin mantığıyla, Kemalist iktidarın demokratik devrimin görevlerini tamamlamasını ve sosyalist devrim için yolu düzlemesini beklemeye koyulmuştur. TKP, köylülerin devrimci rolünü reddetmiştir. İşçi sınıfı önderliğinde, köylülere dayanarak demokratik halk devrimini başarmayı ve durmadan sosyalizme geçmeyi, yani Marksist-Leninist kesintisiz ve aşamalı devrim teorisini reddetmiştir. Ülkemizin somut gerçeği ile Marksizm-Leninizm'in teorisini birleştirememiştir.

İşçi-köylü ittifakı yerine, sürekli olarak burjuvaziyle ittifakı ön plâna çıkarmıştır. Silahlı mücadele yolunu reddetmiştir. Kemalist iktidara kölece bir bağlılık göstermiştir. Refik Saydam hükümetini destekleyecek kadar Marksizm-Leninizm'den uzaklaşmıştır. Kemalist iktidarın, bütün azınlık milliyetlere, özellikle Kürt milletine uyguladığı amansız milli baskıyı, hatta kitle katliamlarını tasviple karşılamıştır. Mustafa Suphi yoldaşın ölümünden sonraki otuz yıllık dönemde TKP, bir reform partisi olmaktan ileri gidememiştir. Şefik Hüsnü'nün yazıları, Marksizm-Leninizm'in alfabesi sayılacak en ilkel gerçekleri bile çiğnemektedir (Bak: Seçme Yazılar, Ş. Hüsnü, Aydınlık Yayınları).

TKP'nin çökertilmesi, revizyonist çizgisinin kaçınılmaz sonucudur [bunu daha sonradan Aydınlık revizyonistleri "TKP devrim yapamadı bu yüzden revizyonisttir diyorlar" şeklinde tahrif etti –TÖ]. Yakup Demir, Mihri Belli, Hikmet Kıvılcımlı gibi kaşarlanmış revizyonistlerle Mustafa Suphi yoldaşın ölümünden sonra TKP'nin izlediği çizgi arasında hiçbir fark yoktur. Gerek ideoloji ve politikası itibarıyla, gerekse örgütsel olarak TKP, Y. Demir, M. Belli, H. Kıvılcımlı revizyonistlerinde devam etmektedir. Yakup Demir kliği, Mustafa Suphi yoldaşın önderliğindeki TKP'nin çizgisine gerçekten ihanet etmiştir, ama TKP'nin daha sonraki çizgisini olduğu gibi devam ettirmektedir.

TKP mirasçılığı havada bir iddiadır. Bir komünist hareket, M. Suphi yoldaşın önderliğindeki TKP'nin mirasçısı olur, TKP saflarındaki militan işçi-köylü-aydın üyelerin kafalarında ve yüreklerinde taşıdıkları komünizm davasına derin inancın mirasçısı olur ama, TKP önderliğinin revizyonist çizgisinin mirasçısı olamaz.

Program Taslağı, "ne şiş yansın, ne kebap" mantığıyla kaleme alınmıştır."

Yine:[24]

"Şafak revizyonistleri TKP'nin, M. Belli'ye, H. Kıvılcımlı'ya ve Yakup Demir'e layık revizyonist geçmişinin mirasçılığını da kimseye bırakmıyor. TKP konusundaki görüşlerimizi de ayrı bir broşürde ele aldığımız için burada üzerinde durmuyoruz. Kısaca belirtelim ki, TKP, Mustafa Suphi yoldaşın ölümünden sonra, kesin sağcı ve revizyonist bir çizgi izlemiştir. Partinin önderliğini ele geçiren Şefik Hüsnü, Kemalistlerden sosyalist devrim yapmalarını bekleyecek kadar Marksizm-Leninizm’den uzaklaşmıştır.

Şefik Hüsnü önderliğindeki TKP, köylülerin devrimci rolünü asla kavramamıştır; işçi-köylü ittifakını asla kavramamıştır; daima burjuvaziyle ittifak kurmaya çalışmış ve daima da bunun cezasını çekmiştir, ama bu cezayı işçi sınıfımıza ve yoksul köylülerimize de çektirmiştir; Şefik Hüsnü önderliğindeki TKP, Kemalist iktidara sonsuz bir sadakat beslemiştir; silahlı mücadele yolunu reddetmiştir; önce Kemalist iktidarın tedrici devletleştirmeler yoluyla sosyalizme (!) varmalarını beklemiş, sonra da hayal kırıklığına uğrayarak Kemalistlerin sosyalist devrim için şartları olgunlaştırmasını beklemeye koyulmuştur; Kemalist iktidarın azınlık milliyetlere yönelen zulüm ve baskılarını alkışlamıştır.

Bu miras, bizim aç gözlü miras düşkünü bezirgânlara pek yakışıyor. TKP mirasında, kendi revizyonist tezlerini destekleyecek pek çok şey bulacaklarına eminiz. Fakat, komünizm davasına gerçekten bağlı bir hareket böyle bir mirası reddeder. Biz Mustafa Suphi yoldaşın ve onun önderliğindeki TKP’nin mirasçısıyız. Komünizm davasına, devrimci yürekten bağlı, ama revizyonist önderlik yüzünden inançları ve enerjileri yanlış yollara kanalize edilmiş işçi, köylü ve aydın kadroların, subjektif olarak kafalarında ve yüreklerinde taşıdıkları "devrim" ve "komünizm" ateşinin sarsılmaz inancının mirasçılarıyız."

Karanlık Çienşang kendini ortadan ikiye yırtsa da İbrahim yoldaştan Mustafa Suphi'ye revizyonist dediği tek bir satır çıkaramaz, çünkü böyle bir şey yoktur. Buna karşılık biz, kendi şeflerinin Mustafa Suphi'ye ve onun Bolşevik TKP'sine nasıl adice saldırdığını ortaya koyabiliriz. İşte, Aydınlık çetesinin şefi Doğu Perinçek'in, İşçi Partisi 6. Genel Kongresi'nde 28 Mart 2003'de yaptığı konuşmadan Suphi'ye nasıl saldırdığının bir örneği:[25]

"Tevfik Rüştü Aras yazıyor. Biz diyor, Komünist Enternasyonal'e üye olmak için, samimi olarak başvurduk. Hakikaten Atatürk Komünist Enternasyonal'e başvurdu. "Bizi alın" dedi. O Komintern'deki deneyimsizler, Atatürk'ün partisini almadılar, gittiler Mustafa Suphi'yi aldılar. Aynı deneyimsizler Mao Zedung'u "zengin köylü devrimcisi" diyerek dışladılar, Çin Devrimi'ni baltaladılar, milyonlarca Çin komünistinin ölümüne yol açtılar. O zaman Komintern'in başında bulunan Troçkiler, Zinovyevler, böyle yaptılar. Stalin olsaydı o Komintern'in başında [!!!], Lenin olsaydı [!!!!!!!!], başka türlü olurdu [Haydi ya! –TÖ]. Onların ayakları yere basıyordu. Devrimin Doğu'ya kaydığını görüyorlardı [ne alakaysa –TÖ].

O zaman dünya devrimcileri, bir Çin Devrimi'ni ve Komintern'in diğer olumsuz tecrübelerini yaşamamıştı. Bugüne uzanan tecrübeler ışığında bakarsak meseleye, herhalde o hataların aşılacağı kesindir. Örneğin bugünkü akılla olsaydı [Doğru ifade, "M-L Komintern sizin gibi karşı-devrimci olsaydı" olmalı! –TÖ], Komintern, herhalde Mustafa Suphi'yi almazdı. Mustafa Suphi, kendi vatanının dışında Bakü'de üç beş savaş esirini bir araya getirmiş. Öyle Komünist Partisi olmaz [Ama İP gibi olur! –TÖ]. Hikmet Kıvılcımlı da böyle söylerdi [Bozacının şahidi şıracı! –TÖ]. Vatanın dışında kurulan, başka bir ülkenin güdümünde olan bir Komünist Partisi olmaz. 6. Genel Kongre bunu ders olarak kaydedecektir."

Birincisi, bugün en aptal insan bile Mustafa Kemal'in bu sarı TKF'yi "komünizm cereyanını paşaların arasında tutmak" (kendi ifadesi) amacıyla kurdurduğunu bilir. Dahası Ankara'nın azılı komünistlerinin (!) "Bolşevikliğin bizim memleketimizde olamayacağı, zaten Bolşevikliğin bile Marksizm'den ayrılarak ancak devrim yapabildiğini, bizim milli bir komünizm savunmamız gerektiği" gibi azılı gerici tezleri ürettiğini, "biz dine ve milliyetçiliğe hürmetkarız" diyerek "kim bizim komünizm getirmemizi, komünizmin memleketimizde tutabileceğini bekleyebilir" minvalli yazılarla açıkça safını belli eden bu gericilerin karakterini bilen Komintern mi onları "Zinovyev olmasa" kabul edecekti? Komintern'e kabulün 21 Koşulu nedir, süs müdür? Haydi siz aptalsınız diyelim (ki değilsiniz, bilinçli hainlersiniz), bu tezleri üreten Lenin de mi aptal?

İkincisi "ülke dışında, başka ülke güdümünde" dediği partinin Kongresi'ne Türkiye'nin birçok yerinden komünist hücrelerin ve teşkilatların delegeleri katılmıştır ve delegelerin çoğunluğu Türkiye'dendir. Bu mudur savaş esirlerinin kongresi? Kaldı ki "başka bir ülkenin güdümü" deyip itibarsızlaştırdığı sosyalist ana vatandır. Ve yine işin komik tarafı bunu diyen bütün siyasetlerini Çin sosyal-emperyalizminin çıkarlarına göre yönlendiren Aydınlık tekkesinin şefidir. Güler misiniz, ağlar mısınız?!

Üçüncüsü, Doğu Perinçek acaba Komintern'i (Dünya Devrim Partisi'ni) ne zannediyor? Bir Komintern üyesi parti zaten bir üst partinin (yani Komintern'in) o ülkeye dair seksiyonudur. Bu seksiyon yeri gelince feshedilebilir, merkezi lağvedilip tekrar örgütlenmekle görevlendirilebilir, başka gruplarla parti düzeyinde birleşme ve tam olarak bir seksiyon olma gibi talimatlar verilebilir (bütün bunların doğruluğu veya yanlışlığı o duruma özgü hangi amaçla ve politikayla yapıldığıdır, yoksa ilkesel olarak hatalı değildir). Doğu Perinçek gibi şovenist birisinin bu durumu anlayamaması normaldir.

Mustafa Kemal İngiliz işbirlikçisidir meselesine gelince, bir Marksist için isimler (biçim) değil sınıfsal köken ve bağlar (öz) geçerlidir.

Aydınlık sağcıları daha 1970'lerin başında milli burjuvazi dedikleri Kemalistlerin 1930'larda "çoktan emperyalizmle birleşmiş olduğunu" söylüyordu.

Bizler ise Kemalistlerin milli burjuvazinin değil, Osmanlı'da egemen İttihatçı komprador klikten gelmekle birlikte ondan kimi noktalarda (bunlar kendi çıkarlarıdır) ayrışan farklı bir Türk-Müslüman (Sünni) komprador kliğin temsilcisi olduğunu, bir de onlardan başka eski düzenden kalan başka bir komprador kliğin (ve onun farklı biçimler alan devamcılarının) var olduğunu belirtip, Kemalist kliğin başta Alman emperyalizmine olmak üzere emperyalistlere ve kapitalist kampa dayanan bir klik olduğunu söyledik. Alman emperyalizmine bağımlılık (önceden baskın olan İngiliz-Fransız emperyalistleriydi, nitekim emperyalistlerin kumpanyanlarının çıkarları için Kemalistler işçileri kurşunlamakta beis görmemişlerdir) faşist bloğun tırmanmasıyla birlikte, özellikle 1930'larda egemen hale gelmiştir.

Kemalist iktidarın basını Naziler'i överken, faşist İtalya'ya selam uçururken, Japon militaristlerini "Japon kapitalistlerinin karşısında" terakkici ilan ederken (bunların hepsi devletin resmi organı haline gelen Cumhuriyet gazetesinde sayısız örneklerle bulunabilir şeylerdir) bir sebebi vardı herhalde. Yoksa öyle arada bir, onda da kısık sesle "Saraçoğlu faşistti" "Milli şef faşistti" (ki bu ikinci tespitlerini artık kesin olarak dillendirmekten caydılar) demekle açıklanmaz bu.

Kemalizm, komprador patronların ve feodal toprak ağalarının devleti faşist diktatörlüğün kurucu ve temel ideolojisidir. Durum bu olunca bu tablo açığa çıkmaktadır:[26]

"Önce faşizmin ülkemizde sınıf muhtevası yanlış tespit edilmiştir. Faşizm, herhangi bir emperyalist ülkede olduğu gibi tekelci burjuvazinin diktatörlüğü değildir; Türkiye'de ve Türkiye gibi yarı-sömürge, yarı-feodal ülkelerde faşizm, komprador büyük burjuvazinin ve toprak ağalarının diktatörlüğüdür."

Biz son olarak İK yoldaşın şu özetini görüşlerimizin en genel ifadesi olduğundan buraya alalım:[27]

"Özetleyelim

1. Türkiye'de Kurtuluş Savaşı'nın sonundan başlayarak komprador büyük burjuvazi ve toprak ağaları iktidara egemendir. Fakat komprador büyük burjuvazi ve toprak ağaları iki büyük siyasi kliğe ayrılmıştır. İktidara ve devlet mekanizmasına egemen olan klik, önce İngiliz-Fransız emperyalizminin, 1935'lerden itibaren de Alman emperyalizminin işbirlikçiliğini yapmıştır. İkinci Dünya Savaşı öncesine kadar, genel olarak orta burjuvazi de bu kliğin safında yer almıştır.

2. İkinci Emperyalist Dünya Savaşı yıllarında Alman işbirlikçisi egemen klik, koyu bir faşizm uygulamasına ve vurgunculuk politikasına girişmiştir. Bu klik, içerde işçi sınıfı dâhil bütün demokratik güçlere, dışarda da SSCB'ye ve İngiliz-Fransız-Amerikan blokuna karşı Alman faşizminin safında yer almıştır. Fakat dünyadaki güçler dengesi ve SSCB'nin varlığı, bunların Alman faşistlerinin safında savaşa katılmasına engel olmuştur.

3. Öte yandan da daha sonra DP ve MP içinde örgütlenen, komprador büyük burjuvazinin ve toprak ağalarının muhalif kliği, bunun peşinde de, o zamana kadar CHP saflarında tali bir unsur olarak yer alan reformcu orta burjuvazi ve diğer demokratik unsurlar yer almıştır. TKP de bu kliğin kuyruğuna takılmıştır. Bunlar, dünya çapında Amerikan-İngiliz- Fransız blokuyla ve SSCB ile ittifak kurmuşlardır.
İkinci Dünya Savaşı, Alman faşistlerinin ve müttefiklerinin yenilgisiyle bitince, Türkiye'de bu blok güçlenmiştir. Fakat savaş sona erer ermez, ABD emperyalizminin desteğiyle ve CHP'nin Almancı faşist diktatörlüğüne halkın ve demokratik güçlerin duyduğu nefret ustalıkla kullanılarak 1950'de DP iktidara getirilmiştir.

4. Böylece Alman emperyalizminin uşağı olan komprador büyük burjuvazinin ve toprak ağalarının yerini, ABD emperyalizminin uşağı olan komprador büyük burjuvazinin ve toprak ağalarının iktidarı almıştır. Söz konusu olan şey, "savaş sırasında vurgunculukla palazlanan büyük burjuvazi"nin "uluslararası sermayenin kanatları arasına iyice girmesi" değil, Alman emperyalizminin "kanatları"nın yerini, ABD emperyalistlerinin "kanatları"nın alması, Alman uşağı gericilerin yerini de ABD uşağı gericilerin almasıdır.

5. Proletaryanın ve küçük burjuvazinin muhalefetini kendi bendinde boğan kararsız orta burjuvazi, bu muhalefeti bir müddet DP'nin kuyruğuna taktıktan sonra, DP'nin faşizan uygulamaları karşısında, tekrar muhalefetteki CHP katarına katılmıştır. Proletarya önderliğinde, bağımsız ve güçlü bir halk hareketinin yaratılamamış olması, işçi sınıfının, emekçi halkın ve demokratik unsurların muhalefetinin, komprador büyük burjuvazi ve toprak ağaları kliklerinin bazen birini, bazen diğerini iktidara getirmeye yarayan bir kaldıraç gibi kullanılmasına yol açmıştır.

6. Muhalefetteyken "demokrasi" havarisi kesilen komprador büyük burjuvazi ve toprak ağası klikleri, iktidara geçtikleri zaman, en azılı halk düşmanı kesilmişlerdir.
İkinci Dünya Savaşı yıllarında ve savaş sonrasında ülkemizin gerçekleri kısaca bunlardır. (Bak: TİİKP Program Taslağı Eleştirisi, Madde 8-10-17'nin eleştirisi)"

Diğer biçimsel hatalara gelince:

• Kemalist Devrim 1974'te değil 1977'de kitap olarak basılmıştır. Daha önceden Halkın Sesi dergisinin 20., 22., 23., 25., 26., 27., 29., 31. ve 32. sayılarında tefrika edilmiştir. Bu kitap 1992'de Kaynak Yayınları tarafından tekrar basılırken de koskoca bir bölümü çıkarılmış, kalanları da sansürlenmiştir. Her bir Kaynak baskısında budanıp Kemalist sağcı tezlerle doldurulmuş, sonra Kemalist hezeyanlarla doldurulmuş olarak en son birkaç kitaplık bir diziye dönüştürülmüştür. Bugün bu kitabı Kaynak'tan alan bir kişi "Aydınlıkçılar'ın bu hatalı görüşlere karşı geliştirdiği görüşleri" değil, budanmış görüşleri okuyacaktır. Aydınlıkçılar da böyle insanlardır işte.
• Kaypakkaya Mayıs-Haziran 1972'de değil, Mart 1971'de size ilk defa (merkeze dönük tabana kapalı olmak üzere) muhalefet yapmış, bundan sonra Şubat 1972 DABK Kararı ile birlikte açıktan muhalefete başlamıştır (öncesinde kapalıydı). Zaten bu şekilde TİİKP, MLM Muhalefet'in tezlerinden aşırmalar dolu olan Şubat 1972 Genelgesi'ni parse kapmak için yayınladı. 26 Mart 1972'de TİİKP'den istifa etmişti, Nisan 1972'nin başları boyunca ilk üç üyeyi ve taraftarları haberdar edip 24 Nisan 1972'de TKP (M-L)'yi kurmuştur.

Son olarak şuna değineceğiz: Solculuktan etkilenmek safsatasına gelirsek, bu tamamen Aydınlıkçılar'ın kendilerinin çalıp kendilerinin oynadıkları bir türküdür. Solcu pratik demek, sol sapma maceracı pratikleri uygulamak demektir (ve bu da kaçınılmaz olarak yenilgiye ve sağ tasfiyeciliğe vardırır). Bunun için öncelikle bir sol pratik olması gerekir. Aydınlık Söke mağaralarında elinde silahla haber bültenlerini dinleyip not almayı sol pratik sayıyorsa (ki sayıyor, her ne kadar "12 Mart'ta illegal olmayan bir örgüt de düşünülemezdi" diye allayıp pullasalar da bu minvalde bir birçok saçmalık kusmuşlardır, bkz: SvTMA'daki Doğu'nun makalesi, TİKP 2. Kongresi (!) bilançosu vb.) buna gülmekten başka verecek bir cevabımız yoktur. Siz sol pratik falan uygulamadınız, yukarıda çeşitli kereler kanıtladığımız üzere (daha doğrusu, sizin hayatın içerisinde kanıtladığınız üzere) aksine iflah olmaz sağcılardınız. İçinizden neredeyse sadece bir kişi sol bir pratik yapmıştır, o da İsrail elçiliğine bomba atmak için giderken bombası üzerinde patlayan İsmet Dişbudak'tır (ki onu da varla yok arası unuttunuz, "Filistin kampında İsrail baskınında ölen" Bora Gözen kadar imaj yapmıyor demek ki gözünüzde!). Geri kalanınız ya mağaralara daldınız, ya kendinizle birlikte birçok devrimci köylüyü yakalattınız, ya da "hücre" diye küçük-burjuva kökenli feodal ilişkiler üzerinden tanıştığınız arkadaşlarınızın evlerinde kalırken kendinizle birlikte onları da yakalattınız. Siz busunuz.

Onur sizin için sadece bir özel isimden öte bir değeri de ifade etsin. Zerrece onurunuz varsa da bu yazıya atıf vererek tekzip yaparsınız ama biz biliriz ki sizde onun kırıntısı yoktur.

- KAHROLSUN KARŞI-DEVRİMCİ FAŞİST KONTRA AYDINLIK NAM KAPKARANLIK ÇETE!

- YAŞASIN MLM PROLETARYA HAREKETİ, ONUN PARTİSİ TKP-ML VE ONUN KURUCU ÖNDERİ İBRAHİM KAYPAKKAYA!

- YAŞASIN MARKSİZM-LENİNİZM-MAOİZM!

- KAHROLSUN REVİZYONİZM, MODERN-REVİZYONİZM, HER TÜRDEN SOL VE SAĞ OPORTÜNİZM, TASFİYECİLİK VE KOMPLOCULUK!

Bir Partizan okuru

- Kaynaklar:

[1] "… Kaypakkaya platformu da, Mao çizgisinin ve 1949 Çin Devrimi'nin Türkiye monte edilmiş kötü bir kopyası, bunun Çaru Mazumdarcılıkla koyulaştırılmış yerli bir versiyonudur." "Sosyoekonomik yapı "çözümlemesi" açısından PDA'nın bile gerisine düştüğü, hatta bu alanda Türkiye solunun tarihinde en geriyi temsil ettiği rahatlıkla söylenebilir." bkz: "Birlik Üzerine – Oportünist Bir Seçeneğe Karşı". Devrimci Proletarya Yayınları.; "... 1971'de henüz PDA-TİİKP çevresinden örgütsel olarak kopmamış olan TKP (M-L) çekirdeğinin temel görüşlerinin biçimlenmesinde, İbrahim Kaypakkaya’nın PDA-TİİKP kanalıyla Maoizmin daha ‘sol’, yani Naksalit versiyonuyla yüzyüze gelmesinin son derece önemli, hatta belki de belirleyici bir rolünün olduğunu söyleyebiliriz. Bu satırların yazarı, Kaypakkaya’nın tam da bu dönemde HKP (M-L)’nin görüşleriyle karşılaşmasının O’nu; Kemalizm ve Kurtuluş Savaşı değerlendirmesi, köylülüğün rolü, revizyonist akımlara yaklaşım gibi konularda daha ‘sol’ bir konuma ittiğine, ona dogmatik bir aşı yaptığına tanık olmuştur." "Bir İbrahim Kaypakkaya Değerlendirmesi". Altınoğlu, Garbis. Teori ve Politika. 2006. Sayı: 41 (71 DEVRİMCİLİĞİ ve İBRAHİM KAYPAKKAYA - 1). (Not: İroniye bakın hele!)

[2] "TASFİYECİLERİN ALDATTIĞI DEVRİMCİLER! TROÇKİST FİKİRLERLE MÜCADELE EDİN | Hindistan Marksist-Leninist Komünist Partisi yöneticilerinin bir kısmının bütün parti kademelerine ve partili yoldaşlara açık mektubundan parçalar". Halkın Sesi. 21 Ekim 1975. Sayı: 28. Sayfa: 8.

[3] "Oppose book worshipping" (Mayıs 1930). Mao, Zedong. Selected Works Vol: 6. 

[4] "Proleter devrimcilerin TİP 4. Kongresine Karar Tasarısı – TİP 4. Kongresinin işçilere, köylülere, bütün halkımıza bildirisi". Proleter Devrimci Aydınlık. Aralık 1970. Sayı: 26. Sayfa: 96 [16].; not: abç.

[5] "TİİKP Program Taslağı Eleştirisi" (Ocak 1972). Kaypakkaya, İbrahim. içinde: "Bütün Eserleri". Kaypakkaya, İbrahim. Nisan Yayımcılık. 2. Baskı [Nisan'da 1.], Ekim 2016. Sayfa: 305.

[6] "Çin Komünist Partisi Dokuzuncu Millî Kongresine Rapor (1 Nisan 1969'da okunmuş, 14 Nisan 1969'da kabul edilmiştir)". Lin, Biao. Proleter Devrimci Aydınlık Yayınları (No: 9). 1. Baskı, Aralık 1970. Sayfalar: 47-48.; not: abç.

[7] "Aydınlık Dergisine Cevap – Revizyonizm Yıkılacak Marksizm-Leninizm Er Geç Zafere Ulaşacaktır". Günçiner, Ertan. Çiçek, Hikmet. Çubukçu, Aydın. Halkın Kurtuluşu Yayınları. 1. Baskı, 1977. Sayfalar: 16-18.

[8] "Aydınlık Dergisinin Devrimci Harekete Yönelttiği İftiralara Cevap". Le-Ya Yayınevi [Belgesel Yayınlar Dizisi – No: 1.]. 2. Baskı [Le-Ya'da 1.], 1978. İstanbul. Sayfalar: 21-22.; not: yazım ve imla hataları orijinaldeki haliyle alınmıştır

[9] "Aydınlık'tan Kaçanlar". Aytav, Erkam Tufan. Ufuk Yayınları. 1. Baskı, 2013. Sayfalar: Cengiz Çandar bölümü 16-18 [Kobo dijital e-kitap versiyonu].

[10] "Türkiye Gerçekleri ve Terörizm – Beyaz Kitap". "Başbakanlığın emri ile bakanlıklararası bir kurul tarafından hazırlanmıştır". 1. Baskı, 1973. Ankara. Sayfalar: 104-105 [104].; not: abç.

[11] "Kutsiye Bozoklar İle Söyleşi". Yeni Demokrasi. Haziran 1989. Yıl: 3. Sayı: 22. Sayfalar: 35-36.

[12] "Bir Köylük Bölgeden Yönetici Yoldaşlara Mektup" (7 Aralık 1972). İsmail [Kaypakkaya, İbrahim]. içinde: "Bütün Eserleri". Kaypakkaya, İbrahim. Nisan Yayımcılık. 2. Baskı [Nisan'da 1.], Ekim 2016. Sayfa: 305.; not: abç.

[13] aktaran: "Kutsiye Bozoklar: Kelepçeye İnat Hayat". Erdoğdu Çelik, Mukaddes. Ceylan Yayınları. 1. Baskı, Kasım 2014. İstanbul. Sayfa: 51.

[14] "Şafak revizyonizmi ile aramızdaki ayrılıkların kökeni ve gelişmesi: TİİKP (Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi) Revizyonizminin Genel Eleştirisi" (Haziran 1972). … [Kaypakkaya, İbrahim]. içinde: "Bütün Eserleri". Kaypakkaya, İbrahim. Nisan Yayımcılık. 2. Baskı [Nisan'da 1.], Ekim 2016. Sayfalar: 449-451.

[15] "İbo – İbrahim Kaypakkaya". Feyizoğlu, Turhan. Ozan Yayıncılık / Altınçağ Yayımcılık. 1. Baskı, Nisan 2000. Sayfa: 170.

[16] "12 Mart Belgeleri: Sabotajlar ve Sandık Cinayeti (İddianame)". Boğaziçi Yayınları. 1. Baskı, 1973. Sayfalar: 196-197.

[17] "Yanlış yaptık, üzgünüm!". Hürriyet. 25 Şubat 1999.

[18] "Halkın Birliği'nin İftirası ve Gerçek / MİT'in Cinayetinin Hararetli Savunucusu". Halkın Sesi. 14 Şubat 1978. Sayı: 148. Sayfa: 8.

[19] "Garbis Altınoğlu'nun Açıklaması". Halkın Birliği. 28 Mart 1978. Sayı: 31. Sayfa: 6.

[20] "Oğlumu zehirleyip öldürdüler". Milliyet. 15 Nisan 1973. Sayfalar: 1, 9.

[21] "Halkın Sesi İftira ve Yalanla Komploculuğunu ve Sınıf İşbirliğini Gizleyemeyecektir". Halkın Birliği. 28 Mart 1978. Sayı: 31. Sayfa: 6.

[22] "40 yıl önce işlenen 'Sandık Cinayeti'nin sırrı hâlâ çözülemedi". Sabah. 15 Temmuz 2012.

[23] "TİİKP Program Taslağı Eleştirisi" (Ocak 1972). … [Kaypakkaya, İbrahim]. içinde: "Bütün Eserleri". Kaypakkaya, İbrahim. Nisan Yayımcılık. 2. Baskı [Nisan'da 1.], Ekim 2016. Sayfalar: 316-318.; not: abç.

[24] "Şafak revizyonizmi ile ayrıldığımız başlıca noktalar" (Haziran 1972). … [Kaypakkaya, İbrahim]. içinde: "Bütün Eserleri". Kaypakkaya, İbrahim. Nisan Yayımcılık. 2. Baskı [Nisan'da 1.], Ekim 2016. Sayfalar: 543-544.; not: abç.

[25] "Türkiye, Asya kapılarını ABD'ye kapatan kilit" (28 Mart 2003). Perinçek, Doğu. Teori. Haziran 2017. Sayı: 329. Sayfa: 22.; not: hepsinin abç.

[26] "Şafak revizyonizmi ile aramızdaki ayrılıkların kökeni ve gelişmesi: TİİKP (Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi) Revizyonizminin Genel Eleştirisi" (Haziran 1972). … [Kaypakkaya, İbrahim]. içinde: "Bütün Eserleri". Kaypakkaya, İbrahim. Nisan Yayımcılık. 2. Baskı [Nisan'da 1.], Ekim 2016. Sayfa: 439.; not: abç.

[27] "Şafak Revizyonizminin, Kemalist Hareket, Kemalist İktidar Dönemi, İkinci Dünya Savaşı Yılları, Savaş Sonrası ve 27 Mayıs Hakkındaki Tezleri" (Ocak-Ağustos 1972 [Ocak 1972'de yazıldı. Ağustos 1972'de revizyonizmle örgütsel ayrılıktan sonra aslına bağlı kalınarak yeniden kaleme alındı]). … [Kaypakkaya, İbrahim]. içinde: "Bütün Eserleri". Kaypakkaya, İbrahim. Nisan Yayımcılık. 2. Baskı [Nisan'da 1.], Ekim 2016. Sayfalar: 383-385.

EK 1

Biz bu yazı dizisinde sadece bizi ilgilendiren bir kısmı, 3. tefrikayı işledik lakin bu yazı dizisinin sonraki kısımları ve hemen hemen aynı düzeyde olan "yazı dizisine gelen yazılar" da belli bir düzeyde inceleme konusu olmalıdır.

Orijinal yazı dizisi ve Aydınlıkçılar'ın yazı dizisine dair sonraki tartışmaları ve üstüne yazılarını buraya koyalım (4 Eylül 2019 itibariyle halen daha gelen yazılar var):

a) Orijinal yazı dizisi:

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri-1: MDD-Sosyalist Devrim tartışması ve TİP". Karanlık, Hüseyin. Aydınlık. 17 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/217608; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1162597422960451584.

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri-2: MDD saflarında Mihri Belli-Doğu Perinçek ayrışması". Karanlık, Hüseyin. Aydınlık. 18 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/217656; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1162957293836742658.

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri-3: Garbis Altınoğlu grubu ve İbrahim Kaypakkaya'nın TKP-ML/TİKKO'su" [önceki günkü duyuruda adı: "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri-3: Aydınlık saflarında Tasfiyecilik hareketi: Garbis Altınoğlu Grubu ve İbrahim Kaypakkaya'nın TKPML-TİKKO'su"]. Karanlık, Hüseyin. Aydınlık. 19 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/217710; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1163359949340205058.

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri-4: 'Sovyet revizyonizmine' karşı mücadele ve Sosyalizmden Geri Dönüş Teorisi". Karanlık, Hüseyin. Aydınlık. 20 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/217772; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1163677038080921600.

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri-5: Neoliberalizmin 'Küreselleşme' ve 'Sivil Toplumculuk' atağıyla mücadele". Karanlık, Hüseyin. Aydınlık. 21 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/217847; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1164034391124955136.

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri-6: Gelinen nokta: 'Vatan Savaşı–Saray Savaşı' tartışması". Karanlık, Hüseyin. Aydınlık. 22 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/217927; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1164399295719567360.

b) Yorumlar ve devamlar:

- "İki çizgi mücadelesi Sol'da mı sosyalist harekette mi?". Karşılayan, Ali. Aydınlık. 20 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/217781; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1163664453537325056.

- "Hayati Özcan'dan eleştiri: Mihri Belli'nin 'partisiz devrimcilik tezi' neden eleştirilmedi?". Özcan, Hayati. Aydınlık. 23 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218032

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri- Aydemir Güler'e notlar". Karanlık, Hüseyin. Aydınlık. 24 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218119; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1165129104456208389.

- "O sol tezden sahte sola evrildi". İnce, Murat. Aydınlık. 24 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218120; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1165131621219151872.

- "Önder Ege yazdı: Milli Demokratik Devrim tezi ve Galiyevcilik". Ege, Önder. Aydınlık. 25 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218170; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1165491492393062400.

- "ABD ve SSCB’nin Türkiye devrimine etkileri". Karşılayan, Ali. Aydınlık. 27 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218272; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1166208718360342528.

- "Parti önderliğinde halk devrimi". Karşılayan, Ali. Aydınlık. 28 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218391; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1166576140330233856.

- "Aydınlıkçılar ve maceracıların 12 Mart muhtırası farkı". Karşılayan, Ali. Aydınlık. 29 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218494; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1166942301983322113.

- "Sivil Toplumcu-Liberallere karşı ideolojik mücadele". Karşılayan, Ali. Aydınlık. 31 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218661; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1167665819704102912.

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri: Parti birliği için gerekli tartışma". Yurtçiçek, Bayram. Aydınlık. 31 Ağustos 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218660; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1167660912523862016.

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri: Hatalı görüşlerin Vatan Partisi'ndeki tezahürleri".  Yurtçiçek, Bayram. Aydınlık. 1 Eylül 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218720; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1168010591258251265.

- "Sol'da 50 yılın iki çizgi mücadeleleri: Revizyonizme karşı mücadele". Karşılayan, Ali. Aydınlık. 2 Eylül 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218772;

- "Üretim Devrimi Programı'nda iki çizgi mücadelesi". Karşılayan, Ali. Aydınlık. 4 Eylül 2019. URL: http://www.aydinlik.com.tr/218918; https://twitter.com/AydinlikGazete/status/1169116629424312321.

Öncelikle şu kanaatimizi belirtmek gerekir, Hüseyin Karanlık, Ali Karşılayan vb.'leri aslında bu yazı dizisini yazarken Bilinmeyen Sol (bu yazı dizisi 1979'da yapıldı ve yapıldığı sıralarda daha yarısına gelmeden Sıkıyönetim yasak getirdi, peki Aydınlık ne yaptı dersiniz? Bir açıklama yayınlayıp bu açıklamada bu yazı dizisi sıkıyönetim makamlarına ve halka hizmet ediyor şeklinde yazıp, mahkemeye başvuracaklarını vb.'ni duyurdular, yani sıkıyönetimcilere "bakın biz size ihbar yapıyoruz, siz bunlardan iddianamelerinizi doldurursunuz" mesajları veriyorlardı; devrimci yapıların isimlerinin ve görüşlerinin [çarpıtma olsa bile] az çok halka daha kolay ulaşması işlerine gelmedi demek ki), 1980'de hazırladıkları 12 Mart yazı dizileri (dizileri diyoruz, çünkü 12 Mart'ın belli başlı konularında ayrı ayrı yazı dizileri yazdılar) vb.'ni kopya etmeye çalışmış ama gerek düzey, gerek verilen bilgi, gerekse belge bakımından çoraklık bu yazı dizisinin sınıfta kaldığını gösteriyor. Aydınlık yazarlarına tavsiyemiz, bir daha yazı dizilerini bu kadar ucuz yapmasınlar. Okurken biz acı çekiyoruz. Ama neden böyle olduğunu da anlayabiliyoruz, ona da sonradan değineceğiz.

a) Aydınlıkçılar kendileri çalıp kendileri oynamaya devam ederken Murat İnce görece daha kayda değer bir giriş yaptı. O yazıdaki kimi teknik hataları bildiriyordu bildirmesine ama Aydınlıkçılık'tan gelen çarpıtma, boş iddia ve lafazanlık vb. nitelikleri o da pek ala taşıdığından, yazınına da bu izler yansıyordu. Bunlara kısaca bir değinmek gerek. Yazar şöyle diyor:

"İlginçtir, bugün TKP (M-L)'nin ilk kurucularından hayatta olanların hiçbiri sayısız defa bölünen TKP (M-L) çevrelerinden birinde yer almıyor."

Şimdi biz burada bu kişilerle TKP (M-L) tarihini konuşmak istemeyiz, zira bunlar iflah olmaz oportünistlerdir ve bu boşa bir çaba olur. Lakin kimi iddiaları da cevapsız bırakınca, inatla ve inatla aynı şeyi ne kadar aptalca olursa olsun dillendiriyorlar.

Öncelikle yazara şunu sormak gerek: Şahin Alpay nerede? Oral Çalışlar? Halil Berktay? Gün Zileli? Cengiz Çandar? Bu liste uzar da gider, mesele şu: TKP (M-L) zaten bir kere kaç kişiyle kurulmuştur? Yaklaşık 15 kadro (bunların 7'si zaten yönetici mekanizmada [onların da inisiyatif düzeyleri kendi aralarında değişiyor] kişilerdir ve bu 7'liden 2 kişi de Daimi Komite üyesidir [İK ve MO]), 20'ye yakın aktif sempatizan ve davaya dahil olunan şu ya da bu alanda örgütle teması kurulmuş, kayda değer yaklaşık 40 kişi, toplam sanık sayısı da 137'dir. Davaya dahil edilmeyen, deşifre olmamış aktif maksimum 10 taraftar falan daha ekleyelim haydi (onlar da çoğunlukla bozgun döneminde kalan örgütlü sempatizan kadrolarca örgütlenen taraftarlar).

Dediğimiz gibi yaklaşık 40 aktif-örgütlü üye ve sempatizan var, 3'ü ilk üyeler (İbrahim Kaypakkaya [KK Sekreteri], Ali Taşyapan [KK Üyesi], Ali Mercan [KK Üyesi]), daha sonradan Muzaffer de dahil oluyor (KK Daimi Komite Üyesi). Sonra Arslan Kılıç (KK Üyesi, TİİKP İGB kökenli), Almanyalı Kadir (Mehmet, KK Üyesi) ve en son da Cem Somel katılıyor. Yönetici organ bu kadar, 7 kişi. Öncelikle belirtmeliyiz ki yazar bunları karışık sıralayıp ardından "TKP (M-L) kurucuları bugün örgütte değil" diyerek bilinçli veya bilinçsiz olarak yönetici organı kurucu olarak lanse ediyorlar. Bu doğru değildir, yönetici organda örgüte daha sonradan katılıp da yönetici organa katılan, veya başka bir yönetici organ üyesinden daha önceden örgütte olmasına rağmen daha sonradan bu organa alınan kişiler de var. Burada ya bilinçli ya da bilinçsiz bir çarpıtma oluşuyor.

Muzaffer Oruçoğlu henüz daha TKP (M-L) üyesiyken Mamak Cezaevi'nde kaldığı koğuşun maltasında, 1977.

Arslan Kılıç 1973'de yakalandıktan sonra.

Ali Taşyapan

İkinci olarak, "İlginçtir, bugün TKP (M-L)'nin ilk kurucularından hayatta olanların hiçbiri sayısız defa bölünen TKP (M-L) çevrelerinden birinde yer almıyor." deniliyor. Çevre çok geniş bir tabir, haydi (yine hatalı olmasına rağmen) kanat dese anlarız, ama çevre diyor. Başta Muzaffer olmak üzere eski yönetici organdan veya '72-3 dönemi üyelerinden bu "çevrelerde" en azından yakınlarında dolaşan kişiler var. Dahası, bugün bu örgüt ayakta olmadığından bir faktör unutuluyor: Zaten '74 reorganizasyonu döneminde KK üyeleri içerideki iki kişi hariç TKP/ML Hareketi'nde yer aldı. Biz bu adamlarla daha yolumuzu 1976'da ayırmışız, fikirlerimiz farklılaşmış (onlara göre belki çıkış temeli esasen inkar değil geliştirme olsa bile [ki inkardı]); biz bunları niye yanımızda tutmak için çaba gösterelim? Bu feodal bir algıdır. Örgüt, kadroları ne olursa olsun elinde tutmak gibi liberalce bir tavır takınmaz. Zamanla görüş ayrılıkları oluşabilir, ya da örgütten başka sebeplerle kopabilirler; bu onların bu örgütte bir dönem bulunmasını haksız kılmaz. Buradaki ima şu: "Görüşler o kadar yanlış ki ilk kurucuları da anladı çıktı gitti", peki Doğu Perinçek dünkü görüşlerini bugün de savunuyor mu? Yoksa o eskiden beri Partili olan Kürt köylülerine (gönül bağları kopamadığından hareketten de kopamayan bu üyelere) dalga geçercesine "Biz serhildanlar yaptık yine yaparız" deyip de komik bir duruma düşmüyor mu? Doğu Perinçek görüşlerini değiştirdikçe elindeki tekkesinin de görüşlerini değiştiriyor. TİİKP Kongresi'nin (1977) nasıl bir rezillik gösterisi olduğunu bilmiyor muyuz? Delegeleri nasıl kukla gibi seçtirdiğinizi (bunu İbrahim daha 1972'de "Parti içinde kal kongrede yüzleşirsin" diyenlere karşı "Bize hayat hakkı tanımıyorlar, kaldı ki kongre delegeleri hep Doğu'nun çömezleri" diyerek çok önceden görmüştü), sizinle çelişen sadece bir delegeye karşı (kadere bakın ki, o da DABK'den) nasıl baskı uyguladığınızı? Örgüt içinde nasıl demokrasiden yoksun olduğunuzu? Doğu değiştikçe örgütünü de kendisiyle değiştirdi, tekkenin Kabe'si değiştikçe müritler de namazlarını kılarken kıblelerini çevirdi; bu durumu "bugün hala örgütünün başında duran bir tek Doğu Perinçek" diyerek övgü dizilebilir yapabileceğinizi mi zannediyorsunuz? Bu bir utanç kaynağıdır.

Lakin yine de bu kurucular meselesine değinmek gerek.

1. Almanyalı Kadir yurt dışına gitti bıraktı, zaten teorik yönü dışında örgütsel mekanizmaya girmesinin başka bir sebebi yoktu.
2. Cem Somel o zamanlar tanıdığımız bir yoldaştı. Poliste çözüldü, cezaevi sürecinde koptu ve burjuva yaşantısına geri döndü. Şimdi İslam'la burjuva sosyalizminin sol-liberal bir ekonomi modeli temelinde tek potada eritmeye çalışıyor. Biz bu tür bir üyeyi niye isteyelim? Siz Cengiz Çandar'ı geri ister misiniz? "Sahte parti üyelerini üstüne para verseler istemeyiz. Partimiz, devrimci işçi sınıfının Partisi, üyelerinin sayısını arttırmaya değil, üyelerinin niteliğini geliştirmeye ve kendisini "çıkarcılardan" arındırmaya çalışan biricik iktidar partisidir." (Lenin) Bizim (sizin aksinize) imaj için efsunlu "eski önderlere" ihtiyacımız yok. Bizim en büyük "imaj" kaynağımız dünya komünist hareketinde saygıyla hak ettiği yeri almış olan Partimiz'dir, "eski önderler" değil.
3. Ali Mercan ÜDT'ci bir karşı-devrimci olup çıktı ve feodal sebeplerle de ayrılığını tetikleyip TKP/ML Hareketi'nden ayrılıp Aydınlık'a geçti. Aydınlık'a geçince de kin ve nefret kusan, Aydınlıkçılar'ın gözüne girmek için önüne koydukları şeyleri yazıp doldurup imzasını attı ve adice yalan deme pahasına en rezil hakaretleri geçmişine savurdu (utanç kaynağı öz eleştirisinden bahsediyoruz, yine ironiktir ki 1993'de "devrimcilerin birliği" üzerine TKP/M-L'ye mavi boncuklar saçıyordu). "Sahte parti üyelerini üstüne para verseler istemeyiz."
4. Ali Taşyapan'la yollarımızı '76 ayrılığında ayırdık, sonradan kendi örgütü içinde de konumu kendi örgütünce düşürüldü, 1980'de de (kendi tabiriyle) "benden bu kadar" deyip gitti.
5. Arslan Kılıç'la uzunca bir süre kaldık. Partimize çok şey katmadı, ama hiçbir faydası olmadı da denemez. 1978 1. Konferansı ile Fahri Üye ilan edilen (yani dışarı çıktığı an otomatik olarak MK üyesidir) 3 kişiden (AK, MO, SY) birisiydi. Arslan, Partimizin o dönem görece en donanımlı üyelerinden birisi olarak mahkemelerde, hapishanelerde TKP (M-L)'nin birliği için en önde olanlardandı. Arslan, 1976 ayrılığında da Parti içindeki Komünistler ile birlikte KK'ye tavır alanlardan oldu. Arslan, 1. MK'deki kimi sağcılara karşı da FÜ'lerin mektuplarının yazımında yer aldı, Parti'yi Hocacılık'tan ideolojik gıdasını alan bir sağcı rüzgara karşı savundu. Elbette ki onun eksiklikleri de vardı. Mesela, belki kendince iyi bir önderlik rolü göstermeye çabalasa da, yeterli olamadı. TKP (M-L) toplu savunmasının yapılmamasının kimi sebeplerinden birisi de Arslan'ın kimi konulardaki yetersizliğidir. Sekterdi, bazı kadrolara karşı kırıcıydı, bazen de Muzaffer'in müdahale etmesi gerekirdi. Ama onun en büyük sorunu belliydi: Karşı-devrimci Üç Dünya Teorisi. O bu teorinin doğru olduğuna ve Mao'nun olduğuna inanıyor ve savunuyordu. Nihayetinde o 1983'de hapisten çıktıktan sonra TKP (M-L) Genel Sekreteri seçildi (Ali Haydar Akgün ve Kazım Çelik arasında çok kısa bir süre [yaklaşık 15 gün kadar]), hatta örgütte ÜDT'ci sağcı bir çizginin etkin olmasına da sebep oldu. Arslan'a taban 2. İbrahim gözüyle bakıyordu, zira sizin gibi bizim içimizde de bu feodal zihniyetten kurtulamamış, kurucuları efsunlu ölümsüz yiğitler sananlar vardı. Oysa tam tersi oldu, yapılan merkezi bir operasyon sonrası teslim oldu. TKP (M-L) genel sekreteri olduğu biliniyordu ama kendi memleketinde yargılanıp beraat etti (ki 2'sinin işkencede öldürüldüğü, 2'sinin çatışmada katledildiği, kalanlarının zaten kimi dönemlerde vur emriyle arandığını hatırlarsak TKP (M-L) genel sekreterlerinin en şanslısı olduğu söylenebilir), sonrasında da kapağı Aydınlık'a attı. Bu onun için savunduğu görüşler dolayısıyla kaçınılmazdı. Arslan'ın bir zamanlar saflarımızda yaptıkları, örgüte kattıkları bu yapının bir nebze bile gelişmesine fayda sağlamışsa, o bizimdir. Kişiler değil, emek yapıyı yükseltir. Arslan'ın bugün olduğu yer, dün olduğu yeri haksız kılmaz.
6. Muzaffer de aynı şekilde uzunca bir süre Partimizin en azından değerli kabul edilen bir ismiydi. Fahri Üyeler sürecinde partiyi korudu. Zindanlarda, 12 Eylül'de hiç yoktan TKP (M-L)'li oluşuna zeval getirmedi. Dışarı çıktığında da örgüt içinde yer aldı bir süre, lakin o dönem Komüncüler bizden koptuğu için (bunların arka planda veya açıktan 2. MK'ciler teşvik ve önderlikle var etmiştir) Muzaffer iki akım arasında kaldı (örgütsel olarak Parti içindeydi). Dalgalanmalar, zaman içerisinde içeride gelişen fikirleri, yeni örgütsel yapıyla o kadar uzun bir yabancılık süreci sonrası uyuşamama onu Parti'den kopardı. Daha sonradan anarşizan görüşler geliştirdi, lakin TKP (M-L) geleneği ile bağını kesip de atmadı. Şunu da belirtmek gerekir ki, Muzaffer kimi konularda TKP (M-L) içinde hep daha uzlaşmacı bir çizgideydi, bu Muzaffer'in o dönem için de bir eksiğidir. Ama yine o munis imajının aksine askeri meselelerde konumunu iyi şekilde yerleştirebilen birisiydi. Arslan için dediklerimiz Muzaffer için de geçerlidir, onun kattıkları Partinin değeridir, bugünkü konumu dünkü konumuna zeval getirmez.
7. İbrahim Kaypakkaya, TKP (M-L)'nin kurucusu ve kuramcısı. İlk gerilla eylemlerinin örgütlenmesinde ve icra edilmesinde yer alan, "masa başı" örgüt başı yöneticisi değil, halk savaşçısı. Partinin atan kalbi, usta bir örgütçü, geçtiği yerlerde iz bırakan ve izleri bugün de silinmeyen, silinmeyecek olan yiğit komünist. İbrahim'i yazmak buranın konusu değildir, o inandığı görüşler için can bedeli bir mücadele verdi. Söz deyip iş etmeyenlerden, iş edip söz edemeyenlerden olmadı, teoriyi pratiğin tavında döve döve çelikleştirdi. İnandığı görüşleri işkencede, zindanda her daim savundu. Zindanlarda sadece kendisine değil, bütün komünist ve devrimcilere sağlığında da, ölümünde de bizzat moral ve ışık olan komünist onurun bayraktarlığını yaptı. Ve inandığı görüşler uğruna, 17 Mayıs'ı 18 Mayıs'a bağlayan 1973'ün karanlık bir gecesinde bir duvar dibinde kurşuna dizildi. İşte gerçek Parti üyesi oydu, Partinin kazandığı ve elinde tuttuğu, partisine layık olmaya çabalayan üye oydu. Bayımız istediği kadar şu koptu bu koptu desin, bu örgütün beyni ve atan kalbi oydu ve O, kurduğu örgütünün komünist onurunu yere düşürmedi. İşkencede ve zindanda bayraklaşıp destan oldu.

Acar yazar yazıyor:

"1970 sonrası onlarca sol grup oluşmuştu. Bu sol grupları kuranların bütününe yakını mücadele dışı kaldı. Aslında solun sahte sola evirilmesinde bu kurucuların belirleyici rolü var. Sözde liderler örgütlerini ya terk etmiş ya da atılmıştır."

Peki, bayımız bu ordusuz generallerin nerelere gittiğini söylüyor mu? Biz ekleyelim: Kuruçeşmeciler, Sol Birlik'çiler, SP kuruluş toplantıları! Bayımız Aydınlık'ın bir yürüyen ölüler mezarlığı olduğunu unutuyor. Bu saydığı kaçan, kavgayı bırakanların yarısı örgütlerini terk edip köşesine çekilmişse, diğer yarısı da sizin gibi "solu birleştireceğiz" iddialarıyla ortaya çıkanların tekkelerinde soluğu aldılar. Bunu '74'te TSİP yaptı. "Sol parti kuracaklar" "solu birleştirecekler"; birleşenler bölücüler, yıkıcılar ve hainler. '80'lerde hızlı birlikçiler yaptılar, bir birleşip bir ayrılıp yalama yaptılar. O '80'lerde "solun birleşik partide birliği" teranelerini okuyanlardan birisi Aydınlık değil miydi? Aydınlık her daim pili bitmişlerin son çatısı olmuştur. Her yere bozuk fişlerini takmışlardır, ama hiçbir priz çalışmamıştır. Kendilerinin bozuk olduğunu kabul edemediklerinden hep priz değiştirmişlerdir. Aydınlık işte o son prizlerdendir. Saflarınızda kaç tane geçmişin artığı gelip geçti? Kaç eskiyi bir giyimlik daha eskittiniz? Buna cevap ver önce. Süleyman Yeşil'in bırakıp gidişini anlatıp en sonunda ticarete girdi diye süslerken, Partinizin nerelerden gelir aldığını anlatsana? Nuri kimi dolandırdı, kimin paralarıyla bugüne geldi? Çinlilere sermaye kazandırmanızdan sizin kârınız ne? Geçelim bu teraneleri.

Bir de yazar utanmadan şöyle diyor:

"Londra'yı, Brüksel'i, Berlin'i, Paris'i, Viyana'yı, Hollanda'yı, İsviçre'yi mesken tutan ve önemli bir kısmı lüks içinde yaşayan…"

Bu o kadar bayağı bir propaganda ki, devlet kalemşörleri bile yazarken utanıp sıkılıyorlardır. Bunun bir benzeri de "ülkede gençleri ölüme gönderiyorlar, kendileri Avrupa'da Mercedes sürüyor" gerici propagandasıdır. Görülüyor o Mercedes'leri kimin sürdüğü, Interpol'un aradığı, sizin "altınçağını yaşıyor" dediğiniz faşist devlet mahkemelerine teslim etmek için can attığı devrimciler harbiden gününü gün ediyordur. Avrupa'daki solculardan bahsediyoruz ama haydi bir anlığına kaçkınları da dahil edelim, göçmen düşmanlığı, yabancı düşmanlığının ayyuka çıktığı, toplumun gerici ideolojilerle her geçen gün daha da yozlaştığı Avrupa'da Türkiyeliler eminiz ki lüks içinde günlerini gün ediyorlardır. Zaten Avrupalılar da hep kucak açmış bekliyorlar aman gelin sizi lüks içinde yaşatalım diye.

Bu demagog bayımıza son olarak diyeceğimiz şudur, kendisi DHB'nin 1976'da çıktığını iddia edecek veya Garbis'in MLKP kurulmadan önce koptuğunu iddia edecek kadar unutmuş tarihi (hiç yoktan internete bakıp en temel meseleleri de hatırlayabilirdi) ama nazar değmeye, kimin nerede yaşadığını hatırlamakta üzerine yoktur, hemen bir liste koyar okurunun önüne. Biz bunlara niye Avrupa'dalar demeyeceğiz, Ömer Özerturgut, Yıldırım Dağyeli niye Avrupada'daydı diye bizim yazardan hesap sormadığımız gibi; ama şuna değinmeden de geçmeyeceğiz: Görülüyor ki kim olursa olsun Aydınlıkçılar (ununu eleyip eleğini asanlar söz konusu olunca bile) "ihbarımı-işaretçiliğimi bir yerden yapayım da yine de yapayım, belki birileri görür" diye insanları işaret edip hedef olabileceği olasılığına rağmen bunda bir beis görmeden insanların nerelerde olduğunu kendi pespaye yayınlarına meze yapmakta beis görmüyorlar. Herhalde bu kişiler aktif olsaydı, dün yaptığınız gibi, krokilerle ifşa ederdiniz.

İyi demagojiler yazmışsın, bilmeyenlerin kafalarını çok doldurursun ama bunlar da sizin gibi boştur, koftur.

b) Önder Ege diye bir başka süper zeki bayımız daha yorum gönderiyor. Özetle dedikleri şu: Galiyevcilik "3. Dünya" (!) devrimlerinde etkili olmuştur (buna Çin Devrimi'ni de dahil ediyor), bizdeki MDD akımı da bundan etkilenmiştir (nereden etkilendiyse?), Galiyev iyidir.

Birincisi bu yazıları yazan kişi herhalde Partisinin Galiyev'e dair tutumunu bilmiyor. Mehmet Bedri Gültekin'in Sultan Galiyev Eleştirisi'ni açıp okumasını kendisine salık veririz.[1] Bari genel çerçevede Partinin çizgisine uygun davranırsın.

Gerçi, Önder Ege de haklı; partisi ilkesiz ve devrim düşmanı bir akım olduğu için Galiyev konusunda sürekli birbiriyle çelişen yayınlar yapıyor. Bir eleştiriyor, bir olumluyor. Bir Galiyev şovenistti diyor, bir de ilk Türkçüler sosyalistti deyip Galiyev'le falan ilişkilerini kuruyor.

Biz Galiyev'in eleştirisini yapmayacağız, merakı olan ustalardan zaten bunu okur.[2] Biz Ege'nin bir iki saçmalığına değineceğiz.

Ege diyor ki:

"Sonuç olarak, Mihri Belli tarafından ortaya konulan MDD tezleri, Galiyevcilik/Kadroculuk ile Mao Zedung, Georgi Dimitrov ve Doğan Avcıoğlu görüşlerinin bir tezahürüdür…" "Ayrıca, Mustafa Suphi ve Şevket Süreyya Aydemir’in de mezunu olduğu, Sultan Galiyev’in dersler verdiği, Doğu Emekçileri Komünist Üniversitesi, KUTV’nin en aktif bölümlerinden biri de Çinli öğrencilerin okuduğu “Çin Bölümü” idi. Bu bölüm 1925 yılında üniversiteden ayrılarak ayrı bir üniversite haline getirilmişti. Devrimin Çin’de yayılması, Moskova’da eğitim gören Galiyev düşüncesini benimsemiş devrimciler sayesinde ivme kazanmıştır. Mao Zedung'da tahminen bu öğrencilerden dolayı Galiyev tezlerinden haberdar olmuştur."

Kaşla göz arasında Ege Mao'yu Galiyevci yapıyor ve sözde "Maocu" gelenekten gelen Aydınlık da bunu basıyor.

Birincisi, yazar ne ÇKP içinde iki çizgi mücadelelerine, ne de Mao Zedung'un fikri yapısının olgunlaşmasına dair bir şey bilmiyor. Kendisine 1971'de ÇKP tarihi üzerine yazılan makaleyi okumasını öneririz (Aydınlık'ın sahibi olduğu Bora yayınevi 1976'da bunu ÇKP 10. Kongre Raporu'ndan Lin Biao'ya dair bir alıntıyla birlikte "Çin Komünist Partisi Kısa Tarihi" ismiyle bastı), hiç yoktan ÇKP tarihine dair az biraz bilgisi olur.

İkincisi, Mao Zedung, -Aydınlıkçılar'ın sağcılıklarını bahane için kullandıkları tabirle- "ülkesinin gerçeklerine ayakları bastığı için" zaten Sovyetler'de okuyan öğrencilerden kopup, Marks, Engels, Lenin ve Stalin'in görüşlerini geliştirip Çin'e uygulayarak bu devrimi başarabildi; "görüşleri Troçki'ninkine yakın" Galiyev'den "haberdar" olarak değil.

O bu yolda bir dönem Stalin'le uygulanacak politikalarda çelişmek pahasına da olsa, onun da dahil olduğu Marksist ustaların çizgisine bağlı kalarak bunu başardı.

Bu (ve Aydınlıkçılar'ın bir kısmında var olan bunun gibi) görüşler neyi göstermektedir? Aydınlık'ın ne kadar pespayeleştiğini ve kadrolarını Marksizmden kopardığını.

Son olarak, MDD'cilik yeni Galiyevizm'dir diyen kişi o dönemler kimdi biliyor musun Bay Ege? TKP kaçkını, anti-komünist Aclan Sayılgan![3]

Çeşitli anti-komünist akımlar "Galiyev Üçüncü Dünya (!) ulusal hareketlerini etkiledi" gibi bol keseden sallayarak olmayanı oldurmaya çalışıyor. Galiyev'in yazıları bile Sovyetler çökünce derlendi (yani '90'larda), ne ara çevrildi ki kaldı etkilemesi? Türkiye'deki Galiyev üzerine laf kalabalığı yapanların çoğu da, zaten batıdaki bazı akademisyenlerin (çoğu anti-komünisttir) araştırmalarındaki bazı alıntılara ve onların sunduğu perspektife dayanıyordu, kim bilecek Galiyev'i?

Gerçek şudur: Mihri Belli'nin MDD tezi esasen demokratik devrimin Sovyet modern-revizyonistlerinin kapitalist olmayan yol (= darbe) tezi ile bulamaç edilip, şovenizmle renklendirilip, sağcı özlü solculukla (yani kendi darbe çıkarları için fokoculuğun teşvikiyle) maskelenip son hali verilmiş bir halidir. Onun kuyrukçu anlayışı, uzun süre sosyalizm kelimesini bile kullanmaktan alıkoymuştur MDD'cileri. Özü budur, Galiyev falan değil.

c) Yazı dizisinin bitimi ardından bir başka Aydınlıkçı olan Ali Karşılayan (İzmir'in eski tüfek PDA'cılarından, bir dönem Aydınlık dergisinde [1974-5 arasındaki haftalık versiyonda] sorumlu yazı işleri müdürüydü) da yazdı; "Parti önderliğinde halk devrimi". Şöyle diyor:

"1971 yılına girerken maceracı eğilimler o kadar güçlü bir cereyan haline geldi ki, Proleter Devrimci Aydınlık (PDA) saflarını bile etkiledi. Garbis Altınoğlu ve İbrahim Kaypakkaya bu görüşlerin etkisiyle, hem de 15-16 Haziran 1970 büyük işçi eyleminden sonra, kitlelerin eylemiyle sistemin yıkılamayacağını iddia ettiler, işçi sınıfı içinde çalışmayı revizyonistlik olarak suçladılar ve derhal silahlı mücadeleyi başlatmak için kırlara çekilmeyi savundular."

Bu da saçma bir iftira. Aksine İbrahim yoldaş TİİKP revizyonist merkezine karşı 15-16 Haziran sonrası yavaş yavaş fikirlerini geliştirmeye başlar.

15-16 Haziran, sadece kahraman işçi sınıfımızın barikatları yıktığı, devletin zor gücüyle çatışma pahasına hakları için direndiği ve iktidarla yüz yüze geldiği bir eylem, üst çıta değil; aynı zamanda MLM Proletarya Hareketi'nin de doğuşunun ateşleyicisi olmuştur. Nitekim Proletarya Hareketi 15-16 Haziran'ın etkisini 1978'de şöyle değerlendiriyordu:[4]

"15-16 Haziran Büyük İşçi Direnişi, Kitlelerin En İleri Unsurlarının Bilincinde Nitel Sıçramalar Yaratarak Her Türlü Burjuva Düşüncesinden Arınmış Bir Marksist-Leninist Hareketin Doğmasının Yolunu Açtı

15-16 Haziran, birçok ileri devrimcinin bilincinde nitel sıçramalar yarattı. Onların Marksizm-Leninizmin evrensel gerçeğiyle, Türkiye devriminin somut pratiğini birleştirmelerine yardımcı olarak, her türlü orta ve küçük burjuva akımla, kendi aralarına kalın çizgiler çekmelerine hizmet etti. Özellikle PDA saflarında iki çizgi: Marksist-Leninist çizgi ile burjuva çizgi arasındaki mücadelenin şekillenmesini sağladı. İ. Kaypakkaya önderliğindeki Marksist-Leninist kanat, bu mücadeleden de gereken dersleri çıkarmış ve bunları hayata geçirmek için kararlı bir biçimde ileri atılmıştır.

İbrahim Kaypakkaya, 15-16 Haziran Büyük İşçi Direnişinden çıkardığı tarihi değerdeki dersleri, doğru ve özlü bir biçimde şöyle ifade ediyordu:

«[…, burada bizim altta sıraladığımız alıntıdan daha kısa bir versiyonu, sadece altı maddesi alıntılanıyor –TÖ]» (Bütün Yazılar, S. 219-229, Tufan Yayınları).

Nitekim daha sonra İbrahim Kaypakkaya önderliğindeki Marksist-Leninist hareket, devrimimizin bir dizi meselelerini ortaya koymuş; revizyonizme, «sol» oportünizme, pasifizme, darbeciliğe, parlementarizme ağır darbeler indirerek, Marksist-Leninist hareketin ideolojik ve siyasi çizgisini sistemleştirmiştir.

İbrahim Kaypakkaya önderliğindeki diğer kadrolar, önce PDA içinde Marksist-Leninist kanadı oluşturmuşlar, Marksist-Leninist çizgiyi PDA'ya hakim kılmak için çalışmışlardır. Ancak daha sonra PDA içinde Marksist-Leninist kanada hayat hakkı kalmayınca, cepheden ideolojik-politik savaş açarak PDA'dan örgütsel ayrılığı da gerçekleştirmişler, halkın üç silahını inşa etmek için ileriye atılmışlardır. Bu dönem, Türkiye devrim tarihine altın harflerle kazınan bir dönüm noktası olmuştur. PDA revizyonistlerinin sahte devrimci çehrelerini en açık biçimde ayrıntılı olarak açığa çıkaran İ. Kaypakkaya önderliğindeki Marksist-Leninist hareket, yoğun bir ideolojik, siyasi ve örgütsel faaliyet içine girmiş, ülkemizin sosyo-ekonomik yapısı, devrimimizin yolu, niteliği, öncü gücü, temel gücü, itici ve yedek güçleri, hedefleri, halk savaşı, kızıl siyasi iktidarlar, birleşik cephe, faşizm, devlet, ordu, parlamento, kemalizm, milli mesele vb. gibi bir dizi temel konulara ilk defa berrak bir şekilde ışık tutmuştur.

İşte Marksist-Leninist hareket, tüm bu sonuçlara 15-16 Haziran'ın açtığı yoldan yürüyerek varmıştır!"

Konuya dönersek, İK yoldaşın görüşü şuydu:[5]

"15-16 Haziran Büyük İşçi Direnişi, İki Çizgi Arasındaki Mücadelenin Şekillenmesi ve PDA Revizyonizminin Bir Kere Daha Kılık Değiştirmesi

İşçi sınıfımızın kendiliğinden gelme mücadelesi 15-16 Haziran'da doruğuna ulaştı. İşçiler bütün burjuva ve küçük burjuva revizyonist kliklerini tepeleyip geçtiler. 15-16 Haziran Büyük İşçi Direnişi ve arkasından gelen sıkıyönetim, bazı kadroların bilincinde önemli bir sıçrama yarattı. Bu arkadaşlar, işçi hareketinden ve onu izleyen zor mücadele günlerinden önemli dersler çıkardılar.

İşçi hareketi, birinci olarak, devrimin şiddete dayanacağını, bunun zorunlu ve kaçınılmaz olduğunu gösterdi. Aybar-Aren oportünizmine ve bütün pasifist, parlamentarist görüşlere ağır bir darbe indirdi.

İkinci olarak, işçi hareketi, burjuva devlet teorilerine ağır bir darbe indirdi. Halkın kurtuluşunu hâkim sınıfların ordusundan beklemenin ne derece ahmakça bir hayal olduğunu gözler önüne serdi. Çünkü işçi direnişi tanklarla, süngülerle, sıkıyönetimle bastırılmıştı. Süngülerin gölgesine sığınan patronlar, sıkıyönetim makamlarıyla birlikte yüzlerce işçiyi işten atmışlardı. Yüzlerce devrimci işçi ve aydın, sıkıyönetim mahkemelerinde yargılandı. Bütün bunlar M. Belli'nin, D. Avcıoğlu'nun ve H. Kıvılcımlı'nın cuntacı hayallerinin ve anti-Marksist-Leninist devlet ve ordu tahlillerinin saçmalığını ortaya çıkardı.

Üçüncüsü, 15-16 Haziran Büyük İşçi Direnişi, gerçek kahramanın kitleler olduğunu bir kere daha gösterdi. Ve bir avuç seçkin aydın grubuna dayanarak devrim yapmayı hayal eden bireyci küçük-burjuva akımlarına ağır bir darbe indirdi.

Dördüncüsü, 15-16 Haziran direnişinin bastırılması, devrimin ilk başlarda şehirlerde başarıya ulaşamayacağını, şehirlerde zaman zaman ortaya çıkacak işçi ayaklanmalarının kırlık bölgelere çekilmediği takdirde bastırılmaya mahkûm olduğunu gösterdi. PDA kliğinin belirsiz bir gelecekte, şehirlerde genel ayaklanma ile iktidarı ele geçirme hayallerine ağır bir darbe indirdi.

Beşincisi, 15-16 Haziran’dan sonra gelen ve üç ay süren sıkıyönetim, en zor şartlarda dahi mücadeleye devam etmenin ancak gerçekten devrimci bir örgütlenmeyle, kanundışı bir temel atarak ve çalışmaları bu temel üzerine inşa ederek mümkün olabileceğini gösterdi. Legaliteye bel bağlamanın, revizyonist örgütlenmenin, şiddetlenen sınıf mücadelesi şartlarında halkımıza zarar vermekten başka bir işe yaramayacağını gösterdi.

Altıncısı, 15-16 Haziran Direnişi, ülkemizde devrimin objektif şartlarının ne kadar olgunlaştığının somut bir delili oldu.

Büyük işçi direnişine katılan, sıkıyönetim şartlarında mücadeleyi devam ettiren, kitleler arasında çalışma pratiği olan bir kısım kadrolar, büyük işçi hareketinden gereken dersi çıkarttılar. Geçmişte izlenen çizginin sağcı ve teslimiyetçi bir çizgi olduğunu, revizyonist bir çizgi olduğunu kavradılar. Fakat bu mücadeleyi uzaktan izleyen, kitleleri tanımayan bir kısım burjuva unsurlar, işçi hareketinden gereken dersi çıkartamadılar. Hatta yanlış dersler çıkarttılar. Kolay başarı umuduna kapıldılar. Böylece PDA saflarında yeni bir çelişme doğdu.

Hareketin tepesine çöreklenmiş olan burjuva unsurlar, geçmiş sağcı çizgiyi tamamen terk ederek doğru bir çizgide hareketi inşa etmek yerine, bazı konularda ufak-tefek değişiklikler yaparak suratlarını yeni bir maske ile gizlemeye çalıştılar.

İki çizgi arasındaki mücadele, önce kendisini geleceğin değerlendirilmesi noktasında ortaya koydu. Burjuva unsurlar, bir süre sonra sıkıyönetimin kalkacağını ve eski "demokratik" (!) ortama dönüleceğini ileri sürdüler. Özellikle A. N. bu görüşün şampiyonluğunu yapıyordu. Marksist-Leninist kadrolar, sıkıyönetim kalksa bile, faşizan baskıların artmakta devam edeceğini; çünkü, iktisadi ve siyasi buhranın ortadan kalkmak bir yana, her geçen gün şiddetini daha da artırdığını, nisbî istikrar dönemleri olsa bile, bunun geçici ve kısa süreli olacağını savundu.

Revizyonistlerin tahlillerinin sonucu şuydu: Sıkıyönetimle biraz sarsılan eski sağcı pratik faaliyeti yeniden restore etmek. Marksist-Leninist kadrolar ise eski faaliyetin tümüyle ve kökten değiştirilmesi, sıkıyönetimin bizi nisbeten içine ittiği kanundışı örgütlenme ve mücadele yolunda yürünmesi gerektiği düşüncesindeydiler.

15-16 Haziran işçi direnişini takip eden sıkıyönetim günlerinde gerçekten de eski dergicilik faaliyetini aşan, az çok kendi kuvvetimize dayanan, az çok ihtilalci ve illegal bir faaliyete girişmiştik; daha doğrusu şartların zorlamasıyla, özellikle İstanbul’da böyle bir faaliyete itilmiştik. Bu faaliyetin de elbette bir yığın zaafı, yanlışı, eksiği vardı. Kadrolar seferber edilmemişti. İllegal çalışmada bir yığın acemilikler yapılıyordu. Örgütlenmede belli bir perspektif yoktu. Mücadele, toprak devrimi mücadelesine tabi değildi vs...

Ama, bütün bu çok önemli zaaflara rağmen ilk defa olarak kanundışı bir örgütlenme ve mücadele yolu tutulmuştu. Bu, her şeye rağmen iyi bir şeydi ve eski yoldan ayrılıp, bütün zaafları da bilinçli bir çabayla altederek, bu yolda ilerlemek gerekirdi. Fakat öyle olmadı. Sıkıyönetimin biraz gevşemesiyle birlikte illegal faaliyet de gevşedi. Gizli çalışan gruplar açığa çıktı. Sonra bunlar İşçi-Köylü büroları şeklinde iyice meşrulaştı. Bütün kadrolar dergiye döndü ve tam bu sırada "Sosyalist Kurultay" şiarı atıldı. Bütün itirazlara rağmen, haftalık derginin yeniden yayınlanması kararı alındı. Oysa, aylık PDA ve onbeş günlük İşçi-Köylü, bütün kadroları yutuyordu. Yine tam bu sırada, "İşçi-Köylü çalışma komiteleri kuralım" şiarı atıldı.

Bunlar, elbette tesadüfî şeyler değildi. Bunlar, burjuva sınıf içgüdüsünün ve burjuva sınıf tavrının, şartları elverişli görür görmez kendini ortaya koymasıydı. Bu şiarlar ve kararlar yanlıştı; çünkü bunlarla, gerçekten de, sıkıyönetimle biraz sarsılan eski çalışmalara yeniden dönülmüştü. Daha uzun müddet "demokratik ortamın" devam edeceği yanlış varsayımına dayanılıyordu.

Bu varsayım doğru olsaydı bile, yukardaki şiar ve kararlar yine yanlış olurdu; çünkü, her dönemde ve her şart altında proletarya kanundışı bir temel atmak, diğer her türlü örgütlenme ve çalışmayı bunun üzerine bina etmek zorundadır. Silahlı mücadele şartlarının iyice olgunlaştığı ve buna paralel olarak hâkim sınıfların faşizan tedbirlerini artırdıkları şartlarda yukarıdaki şiar ve kararlar büsbütün yanlış olurdu.

(…)"

Devamı da var elbet ya, biz daha fazla dağılmasın diye kısa tuttuk. Kimin kitleler içinde mücadeleyi, kimin ekonomizmi, pasifizmi ve sağcılığı savunduğu gayet belli oluyor.

d) Ali Karşılayan yine yazıyor, bu sefer "Aydınlıkçılar ve maceracıların 12 Mart muhtırası farkı" ismiyle. Güya iddiaya göre (bu iddiayı SvTMA'da ve başka yerlerde de Doğu da dile getiriyor) Aydınlıkçılar Erim hükumetini desteklememiş, ondan medet ummamış, aksine onun şıp diye faşist olduğunu kavramış. Bakın hele şuna! Hani bilmesek, görmesek bayımız kandıracak bizi. Ali bey, bir de bizim bildiğimiz var, izninizle biz de onu aktaralım bakalım işin aslı neymiş.

Aydınlık o dönem herkesi 8-9 Mart hayalleri kurmakla suçluyor, ki bir nebze suçladıklarında bu hayaller irili ufaklı vardı (tabii onların bu durumdan faydalanma düşünceleri de farklıydı), peki ya kendileri?

Aydınlıkçılar o dönem 8-9 Martçı kliğin bir kısmının 12 Martçılara çark etmesi ve CHP'yi de kullanmaları üzerine şu muazzam tespiti yapıyordu: "Reformcu burjuvazi ağır basmış gözüküyor." (PDA Sayı: 34. Sayfa: 4.) Gerçekten de fazla ağır bastığı o dönem belli oluyordu, baksanıza "Alınacak tedbirler balyoz gibi kafalarına hemen inecektir" (Erim) sözünü ancak reformcu burjuvazi çok ağır bastığı için Erim kliği dillendirmişti. Bu kadar ağır basmayın baylar, Aydınlıkçı revizyonistlerimizin de üstüne çullanacaksınız.

Aydınlıkçı revizyonistlere gün doğmuştu, zira onlar Şubat 1971 genelgesinde bir "reformcu burjuvazi" iktidarıyla ilgili zaten güya ihtilalci laflarla süsledikleri görünüşte darbeci, özde kuyrukçu tezler üretmişlerdi. "Reformcu burjuvazi iktidarı alınca en zayıf an olacak"tı, "hemen harekete geçmek" zorundaydılar. Peki, gerçekte ne oldu? Aydınlıkçılar diğer bütün oportünistler gibi hemen acele talepler dizdiler ve "ağır basan reformcu burjuvazi"den bunları yerine getirmelerini istediler. Yanlış okumuyorsunuz, bunları kapitalist olmayan yol tezini savunan birisi söylemiyordu, güya "Maocu" olan TİİKP/Şafak revizyonistleri söylüyordu.

İK yoldaş bu burjuva bayları Genel Eleştiri'de rezil rüsva etti, onların darbeci donundaki kuyrukçu tezlerini teşhir etti. Bu burjuva baylar ne yaptı dersiniz? Revizyonist tezlerini savundular. Evet, onlar 1975'de "reform vaatleriyle ortaya çıkan kliği teşhir etmek için" (güya Erim-Melen kliği toprak reformu yapacaktı) bu talepleri dizdiklerini söylüyorlardı. Revizyonist bayları dinleyelim:[6]

"… Troçkistler [TKP (M-L) –TÖ] bu yanlış eğilimi benimsiyorlardı. Onlar "burjuva" kelimesiyle "Faşizm" kelimesini aynılaştıracak kadar ileri gidiyorlardı.[!!!] Böylece kitleleri faşizme karşı mücadeleye hazırlama görevine yan çizdiler. [!!!, revizyonist bayımız kitleleri Söke'de radyo dinleyip ucuz Şafak bültenlerini üniversitelerde dağıtarak hazırlıyordu –TÖ]

(…)

Troçkist tasfiyeciler, burjuvaziye yarayacağı gerekçesiyle faşizme karşı mücadeleyi adeta reformcu burjuvaziye terk ediyorlardı [!!!, böyle bir görüşümüzün olmadığı ve bunun kanıtlanamayacağı gerçeği bir yana, gerilla savaşının örgütlenmesi için faaliyeti bunlar faşizme karşı mücadelenin bir parçası görmüyor herhalde, gerilla koyun çobanı mıdır acaba? –TÖ] (…)

(…)

Reformizmin maskesini indirmede "halkın somut taleplerini devrimci propaganda ile birleştirmek" çok önemlidir. [Bak bak, neymiş o "devrimci propaganda", hangi pratiği var bunun mesela? Legal çıkan bir yayında ve İşçi-Köylü gazetesi adına çıkan bir bildiride (15 Mart 1971) acil talepler sunmak dışında bu konuda yaptığınız pratik ne mesela? Sıfır! –TÖ] Tek kurtuluş yolunun devrim olduğunu kitlelere kavratmada [Acayip kavrattınız –TÖ], onların reformculuğun etkisinden kurtulmalarını sağlamada, "somut özlem ve ihtiyaçları" savunmak etkili bir yoldur. [Ama hangi çerçevede, hangi amaçlarla, hangi platformda, hangi hedefle? –TÖ] Reformcuların kitlelerin acil ihtiyaçlarını yerine getirmelerini, kitlelere verdikleri sözleri tutmalarını istemeliyiz. [Tekrar, hangi çerçevede, hangi amaçlarla, hangi platformda, hangi hedefte? –TÖ] Onlar, kitlelerin taleplerini vaadler haline getirerek kitleleri peşlerine takmışlardır. Şimdi biz de bu talepler için kitleleri birleştirmeli ve reformcuların sözlerinin vaadlerden ibaret olduğunu göstermeliyiz.

(…)"

Aynen baylar aynen, o kadar tatlı ki yalanlarınız, hepsini yuttuk yine de doyamadık.

Görülüyor ki Aydınlıkçılar bugün başkaları (TGDF vb.) yapınca eleştirdikleri acil talepler sunmayı 1975'te sadece savunmakla kalmıyor, onlar aynı zamanda (tabii ki 12 Mart'ı reformcu ilan etmeleri gerçeğine değinmeyerek) bu tür bir kuyrukçuluğun ve darbeciliğin teorisini de diziyorlardı. Öyle bir anlatıyorlar ki, sanki Aydınlıkçılar o dönem can bedeli bir devrimci örgütlenme kurup bunu yapmışlar da, o dönemki görüşleri cidden teşhir içinmiş ve onlar da cidden dediklerinde samimi kişilermiş; biz büyük eşeklik yapmışız. Eşek olanların kim olduğunu 1972'de İK ortaya koydu ve o eşek de yaşlandı sadece; yoksa hala aynı eşektir.

Evet, işin aslı böyleyken Aydınlıkçılar bir de böyle demagojilerle çarpıtıyorlar gerçekleri. Pabucumun ihtilalcileri sizi! Öyle sloganvari başlıkları koyup da bu yalanlarla sıyrılabileceğinizi mi zannediyorsunuz? Sizin bu yalanlarınız ancak bilmeyenleri etkiler. Bilenler ancak güler geçer.

Son olarak gözümüzden kaçmıyor değil. Madem bu dergilerin hazırda taranmışları var, bunları paylaşsanıza baylar? İlla TÜSTAV paylaşsın da o zaman mı sitenize (Öncü Gençlik) koyun? Siz bunları paylaşmak bir yana, bunların yayılmasından o kadar korkuyorsunuz ki poz kesmek pahasına bile olsa orijinal sayfayı değil, monitör üzerinden çektiğiniz fotoğrafı vermişsiniz. Bari .pdf'ten görüntüyü alsaydınız, ne dersiniz? O kadar da korkmanıza gerek yok sanki, içindeki sağcı deli saçmaları zaten ihtilalci boyalı sloganlardan kapakta belli olmuyor, bu kadar da korkak olmayın.

e) Ali Karşılayan'ın bir sonraki yalan dolu yazısı şu: "Sivil Toplumcu-Liberallere karşı ideolojik mücadele". Yazı esasen TİKP Bilanço'nun safsatalarını tekrarlıyor, sadece kelimeler değiştirilip aynı metin kopya edilmiş. Yazıda bakın ne diyor (ama gülmemeye çalışın):

"Kenan Evren TV'de yaptığı konuşmalarda, amaçlarının anarşi ve terörü bitirmek, memlekete huzur ve refah getirmek olduğunu söyledi. ABD'nin planı ise "demokrasi" bayrağı sallayarak Türkiye'nin milli devletini yıkmak, ekonomisini çökertmek, milleti bölmek ve vatanı parçalamaktı. Kenan Evren bu planı uygulayacak Özal'ın yolunu açtı. Sıkıyönetim komutanlığının kararıyla TİKP kapatıldı, bir süre sonra Aydınlık kapatıldı.

TİKP, hiç duraksamadan faaliyetini sürdürme kararı aldı, illegal mücadele koşularına döndü. Aydınlık gazetesinin sıkıyönetim tarafından kapatılmasından 2 ay sonra, 22 Aralık 1980'de yayına başlayan UFUKLAR dergisi, 12 Eylül rejimine karşı çıkan tek basın organıydı."

Hele şu TİKP'ye bakın, ne cengavermiş meğer. Ama biz yemedik sanki bunları. Acaba Ufuklar dergisinin 22 Aralık 1980 tarihli ilk sayısında ne yazıyordu? Bakalım:

"12 Eylül'den sonra yaşadığımız olaylar, yapılan operasyonların sonucu, (...) kargaşalığı artırmak, halkı birbirine düşürmek ve bunun üzerine inşa edilecek bir darbe ile (...) ve Sovyet tanklarının yardımıyla iktidara gelme planları yapanlar suçüstü yakalanmışlardır."

12 Eylül'e karşı mücadeleye bakın! Aynı derginin 11. Sayısının kapağında da Evren'in fotoğrafı var. Hem de nasıl bir kapak! Siz bakın:

Hayır sanki biz bunların 12 Eylül mahkemelerinde NATO'yu, Sıkıyönetimi ve 12 Eylül'ü savunduğunu bilmiyoruz; salak var karşılarında. Bakalım Perinçek, faşist şefiniz ne demiş:[7]

"5. Milli Güvenlik Derslerini Destekleyen Tek Parti TİKP Olmuştur

TİKP, Kuzeyden gelen tehdide karşı orduyu güçlendirme siyasetini bir mücadele konusu haline getirmiştir. Partimiz, Moskova yanlılarının "silah değil kreş" sloganının ne anlama geldiğini ortaya koymuş, bu görüşe karşı Türkiye'nin silahlanmasını ve ordunun her yönden modernleşmesini savunmuştur.

Milli Güvenlik Derslerinin yeniden düzenlenmesini destekleyen biricik parti gene TİKP'dir. Partimiz, yeni Milli Savunma Bilgisi öğretim yönetmeliğinin yayınlanmasını, "sevinçle karşıladığını" bir bildiri ile kamuoyuna açıklamıştır. Bu bildiri de şu görüşlere yer verilmiştir:

"Başta gençlerimiz olmak üzere, 45 milyon yurttaşımız topyekün direnme anlayışıyla eğitilmelidir. Yurtseverlik bilincinin, birlik ve beraberlik ruhunun güçlendirilmesi, yurt savunması için fikri ve pratik eğitimin gerçekleştirilmesi hayati görevimizdir. Saldırganı caydıracak olan kararlı direnme ve milli savunmadır. Milli Güvenlik Bilgisi derslerinin yeniden düzenlenmesini bu yönde atılmış bir adım olarak değerlendiriyoruz." (Aydınlık 4 Şubat 1980)

Partimiz bu bildiriyle yetinmemiş, milli güvenlik derslerini hedef alan kampanyayı kararlılıkla göğüslemiştir.

Orduya yönelen saldırılara bir cevap olmak üzere, Başkanlık Kurulu Üyemiz Oral Çalışlar, Genelkurmay Başkanı Orgeneral Evren'den özel bir demeç alarak, Aydınlık'ta yayınlamıştır. Aydınlık'ın 28 Mart 1980 günlü sayısının manşeti şöyledir:

"Türkiye Hitler Almanyası olmadığı gibi, Silahlı kuvvetleri ne militaristtir nede faşist''

Ben de üst üste üç başyazı yazarak, orduyu hedef alan saldırıların ne anlama geldiğini açıkladım. (Aydınlık, 29 Şubat 1980, 3 Mart 1980,4 Mart 1980)

Orduyu parçalamak amacını güden bir parti, hiç ordunun daha fazla silahlanmasını ve modernleşmesini ister mi, hiç orduya yönelen saldırıları göğüsler mi?

Partimiz, orduyu parçalamak bir yana, orduyu düşman ilan edenlerin adresini göstermiştir:

"Orduyu düşman ilan eden ve orduyu parçalamak şiarını ileri sürenler... nesnel olarak Moskova'nın güçleriyle aynı cephede savaşmaktadırlar. Çünkü bugün Türkiye ordusunu parçalamak diye bir sorunu olan biricik ciddiye alınacak güç Sovyetler Birliğidir. Diğerlerinin payına düşen ise, onun yedek gücü olmaktır." (Doğu Perinçek, "Barikat" Aydınlık Gazetesi, 24 Temmuz 1980)

Orduyu savunan tutumumuzu her olayda ortaya koyduk. Subaylara ve askerlere kurşun sıkılmasını her seferinde kınadık.

6. Sıkıyönetimi Terör Odaklarına Karşı Destekledik

Partimiz, Maraş olayı üzerine 1978 sonunda sıkıyönetim ilanı üzerine örgüte genelge yayınlayarak tutumunu şöyle tespit etmiştik:

"Bugünkü sıkıyönetim 12 Mart'ın sıkıyönetimi değildir. Sıkıyönetimin, cinayetlerin üzerine yürümesi için çalışılmalı, Sovyetler Birliği'nin yıkıcı faaliyetlerini ve MHP'nin başını çektiği terörün önlenmesini talep etmeliyiz." (TİKP Parti Meclisinin Bütün Parti örgütlerine Genelgesi, Türkiye Gerçeği, sayı 1, Mart 1979, s. 39)

1979 Mayıs ayı sonunda yapılan Parti Meclisi 4. toplantısına sunulan ve oybirliği ile kabul edilen Merkez Komitesi Raporunda Sıkıyönetimin değerlendirilmesi şöyle yapılmıştır:

"Partimizin Ocak ayında Sıkıyönetim konusunda yaptığı tahlilin ve belirlediği siyasetlerin doğruluğu altı ay içinde apaçık ortaya çıkmıştır. Başlangıçta Ecevit'in denge siyasetinin yönlendirdiği sıkıyönetim, adım adım terörün kaynakları olan MHP'ye ve Rus beşinci koluna yönelmektedir. Sıkıyönetim, demokratik olmayan bazı uygulamalarda bulunmakla beraber, halka karşı 12 Mart benzeri bir zorbalığa girişmemiş ve doğu bölgesinde de dikkatli bir çizgiyi esas almıştır." (Türkiye Gerçeği, sayı 5 Temmuz 1979, s. 5)

1. Genel Kongremizin kabul ettiği Merkez Komitesi Raporu, sıkıyönetim konusundaki tutumumuzu gayet berrak ifade etmiştir:

"Halk üzerinde zorbalık uygulayan terör odaklarına yöneldiği her yerde sıkıyönetimi desteklemek ve halkın özgürlüklerini hedef aldığı her yerde sıkıyönetimi eliştirmek.

"Gelişmeler, solculuk adına koparılan "12 Mart'ın sıkıyönetimi geldi' yaygarasının gerçeğe uymadığını (...) göstermiştir. Sıkıyönetimi MHP ile aynı kefeye koyanlar yalnız ve yalnız MHP'nin amaçlarına hizmet etmişlerdir." (TİKP'nin Siyasi Çizgisi, s. 69)

7. NATO'yu Sovyet Tehdidine Karşı Önemli Bir Etken Olarak Değerlendirdik

TİKP, yurdumuzun savunulması konusunda o kadar ciddi ve sorumlu bir tutum almıştır ki, NATO'nun geçmiş dönemdeki niteliğinden doğan yargıların dahi üstünde düşünerek, Sovyetler Birliği'ne teslimiyet yönünde bir NATO'dan ayrılışa karşı çıkmış, NATO'nun Moskova tehdidi karşısında yarattığı ağırlığı tespit etmiş, Sovyetler Birliği'nin yayılmasını gemleyen her güce önem vermiştir. Bütün bunları gözlerden saklamaya çalışmak, hatta tersyüz etmek hukuki bir tutum değildir. TİKP Başkanlık Kurulu'nun NATO Bakanlar Konseyi toplantısı ile ilgili 25 Haziran 1980 günlü bildirisi, yoruma yer bırakmayacak kadar açıktır:

"NATO, değişen dünya durumu nedeniyle bugün Sovyet tehdidine karşı bir savunma örgütü niteliği kazanmıştır. (...)

"Türkiye İşçi Köylü Partisi NATO'dan Sovyetler Birliği'ne teslimiyet yönünde ayrılışa karşıdır. Bugün Türkiye'nin NATO'dan ayrılması için kampanya yürütenler, ülkemizin bağımsızlığına hizmet etmiyorlar. (...)

"Türkiye topraklarındaki bütün askeri üsler ve silahlar kendi Genelkurmayımızın emrinde olmalıdır. "Bugün Türkiye'nin en can alıcı sorunu, milli savunmayı güçlendirmek ve saldırgana karşı direnmeye hazır olmaktır." (Türkiye Gerçeği, sayı 18, Ağustos 1980, s.2)"

12 Eylül ardından Oral Çalışlar, gazeteniz için izin dileyen bu ibretlik mektubu darbecilere yazmadı mı:[8]

"Yayın hayatı boyunca yobazlığa ve Ortaçağ karanlığına karşı durmuş, Türkiye halkının bağrından çıkan en büyük devrimci Atatürk'ün devrimci mirasını en ön safta savunmuş, İstiklal Marşı'mıza yapılan saygısızlıklara karşı basında en kararlı tutumu almış, daima emekçi halkın menfaatlerinin ve demokrasinin yanında yer almıştır.

Aydınlık, yaptığı birçok yayınla Sıkıyönetim komutanlıklarının terör ve zorbalık odaklarına karşı başarı kazanmasına yardımcı olmuştur.

Aydınlık gazetesi, bugüne kadarki yayını ve mücadelesi ile Milli Güvenlik Konseyi'nin ilan ettiği bu amaçların gerçekleşmesine basın alanında destek olmak için 'hayatını dahi seve seve feda etmeye hazır' olduğunu kanıtlamıştır."

Mustafa Kemal Çamkıran değil miydi 12 Eylül'de "Türkiye'de işkence iddialarının yalan olduğunu kanıtlamak için" hakkında tutuklama emri çıkınca gidip teslim olan?

TİKP'liler değil miydi "biz siyasetçiyiz terörist değil" diye dilekçe verip sivil cezaevine, Türkeşler'in, Ecevitler'in yanına kendilerini aldırmak isteyen?

Siz değil miydiniz Yankı'nın sizi "12 Eylül'e karşı olan örgütler" listesine koymasına[9] içerlenip dergiye bir tekzip mektubu gönderen ve bu mektupları aynı derginin 13-19 Nisan 1981 tarihli 524. sayısında yayınlanan? Mektup da şöyleydi:

 Yankı'nın A-THBF'yi 12 Eylül karşıtı gösteren yazısının olduğu sayının kapağı.

 İlgili yazı.

Detay.

"Yankı dergisinin 23-29 Mart günlü 521. sayısının 5. ve 7. sayfalarında Federasyonumuzla ilgili asılsız haberler yayınlanmıştır.

Yazının 5. sayfasında Federasyonumuzun kısa adı Halk Birlikleri Federasyonu, 12 Eylül 1980'den bu yana çabalarının Türkiye'ye düşmanlık temelinde birleştiren sağcı, sahte solcu, Moskovacı ve bölücü terör örgütleri arasında gösterilmekte; 7. sayfasında ise Federasyonumuza bağlı Hollanda Türkiye Halk Birliği'nin Başkanı Niyazi Terzi'nin Amsterdam'daki bir toplantıya "Halkın Kurtuluşu" grubunun temsilcisi olarak katıldığı ileri sürülmektedir.

Yankı dergisi, basın hayatında dürüstlük ve çağdaş gazetecilik anlayışını yerleştirmek amacıyla Türk basınındaki büyük gazetelerin zaman zaman bazı 'çevreleri' memnun etmek ya da onlardan yarar sağlamak için verdikleri asılsız ve kaynağından sorulmamış yanlış yalan ve kasıtlı haberleri eleştirmiş ve bu tutumuyla da okurların takdirini ve desteğini kazanmıştır. Ne var ki Yankı söz konusu yazısıyla kendisinin eleştirilegelmekte olduğu hastalıklı tutuma düşmüştür.

Adı geçen yazıda dikkatimizi çeken bir başka husus da  TKP'nin Batı Almanya kolu FİDEF'in adı tek kelimeyle geçmezken yöneticileri hakkında MHP'nin Almanya örgütü ADÜTDF, TİKKO, Apocular, TKP ve diğerleri tarafından idam fermanları çıkarılmış, ölüm cezaları verilmiş Federasyonumuzun ısrarla bu örgütler arasına sokulmasıdır.Avrupa Türkiye Halk Birlikleri Federasyonu, Avrupa ülkelerinde çalışan ve yaşayan yurttaşlarımızın sosyal, ekonomik ve kültürel sorunlarına eğilmek amacıyla kurulmuştur ve üç yıldır bu yolda ilerlemektedir. Federasyonumuz bünyesinde MHP'liler, TKP'liler, terörist ve bölücü örgüt mensupları dışında siyasi görüşü ve mensup olduğu parti ne olursa olsun, taraflı tarafsız herkes çalışabilmektedir ve yönetimde görev alabilmektedir. Federasyonumuz, özellikle Almanya, Hollanda, Danimarka hükümet çevrelerinde ve resmi makamlar nezdinde ciddiye alınan bir örgüttür.

12 Eylül 1980 askeri harekatına karşı Federasyonumuz olumlu tutum almıştır. Askeri Yönetimi sağcı ve sahte solcu terör örgütleriyle başarılı mücadelesinde desteklemiştir. Her türlü terörist ve bölücü örgüt tarafından Türkiye'ye karşı yürütülen kampanyaya karşı Türkiye'yi savunmuştur ve bu tutumuyla da yurt dışındaki bütün örgütlerin düşmanlığını üzerine çekmiştir.

Federasyonumuz işkencelere karşı çıkmıştır. Askeri yönetimden işkencelerin önlenmesini dilemiştir. Bugün Türkiye'de işkence uygulamış olanlar, bunu halkın nazarında Milli Güvenlik Konseyi'ni küçük düşürmek için yapmışlardır.

Federasyonumuz Milli Güvenlik Konseyi'nin 12 Eylül'de açıklanan amaçlarına başarılı bir şekilde ulaşması için halk üzerinde baskı uygulanmaması, basın özgürlüğünün kısıtlanmaması, ekonomik sıkıntıların tek yanlı olarak çalışanların sırtına yüklenmemesi, siyasi görüş sahipleriyle terör olaylarına karışanların bir tutulmaması noktalarında yapıcı görüş ve eleştirilerde bulunmuştur.

Eğer Yankı, bütün bunlardan dolayı Federasyonumuzu Türkiye düşmanı örgütler arasına katmışsa, Yankı'nın alışageldiğimiz çizgisinden kuşku duyacak nedenler var demektir. Eğer şimdiye değin eleştirdiği "gazetecilik" anlayışıyla bu örgütler arasına koyulduysak, bu durumun ciddi bir şekilde düzeltilmesini diliyoruz ve şimdiye kadarki tutumumuzla bağdaşır bir şekilde Federasyonumuzu ele almanızı bekliyoruz. Federasyonumuzu daha iyi tanıyabilmeniz için 18-19 Nisan 1981 günlerinde Köln'de yapılacak 3. Kongremize sizi ve muhabirlerinizi candan davet ediyoruz.

Türkiye Halk Birlikleri Federasyonu (HBF) adına;

Avrupa Disiplin Kurulu Başkanı

Halil İ. Özak 

Yönetim Kurulu Başkanı

E. Ümit Ağca 

Denetim Kurulu Başkanı

Yıldırım Dağyeli"

Geçin bu yalanları baylar geçin, kendinizi rezil ediyorsunuz.

Bunlar düzelttiklerimiz, teşhir ettiklerimiz. Ama bu yazı dizisi ve üstüne gelen tartışmalar vb. üzerine bir de şu sorulmalı: "Bayram değil, seyran değil; eniştem beni niye öptü?" Bu deyim ilginç bir deyimdir. Mantığı şudur: Kan bağım olmayan birisi bana niye yakın olsun? Esasen burada mülkiyet ilişkileri üzerinden şekillenen kadın-erkek ilişkilerinde erkek egemen toplumun yarattığı bir sosyal tabandan, yani tacizden türeyen bir deyim var karşımızda. Tabii biliyoruz ki bu tür "kan bağı" "yakınlık" arama mantığı aslında koftur zira araştırmalar gösteriyor ki, taciz ve tecavüz olayları en çok kişinin tanıdıklarından, hatta önemli bir oranda akrabalarından gelmektedir (ki bu rapor edilenler üzerinden gelen orandır). Toparlarsak, erkek egemen toplumun yarattığı bir deyimdir ve hepimizin bildiği üzere "güvensizlik" temelinden gelip esasen "nereden esti, ne alaka, niye" sorularını karşılayan bir deyimdir.

Evet, niye?

Aslında cevap orijinal yazı dizisinin son tefrikasında ve üzerine yapılan tartışmalarda belli oluyor. Aydınlık'ın sağcı politikasının her geçen gün katmerlenip artmasına tepki olarak Aydınlık saflarında kimi muhalefetler gelişmekte. Geçenlerde partide şu veya bu alanlarda sorumlu kişilerin kayyumlar üzerine paylaşımlarını gördük. Bunlar, güya, kayyum atamasını demokratik haklara saldırı olduğunu kabul etmişler. Peki, şunu sormalı: Bunca zaman neredeydiniz? Bu kayyum ilk midir ki şimdi aklınıza geldi? Hayır, bunlar sadece müstakbel ayrılışlarına bir kılıf yaratmak, temel oluşturmak için şimdiden ses etmeye başladılar. Lakin şunu da saptamak gerekir: Aydınlık'ın AKP'ye bu kadar yaklaşmasından rahatsızlık oluştuğu, bu rahatsızlığın bilhassa genç tabanda ve/veya eski PDA'cılardan olmayan yetişkin Kemalist-Ulusalcı tabanın bir kısmından geldiği bir gerçektir. Aydınlıkçılar bu durumu görüp anladıklarından biraz ürkmüş olacaklar ki -her kritik dönemde yaptıkları gibi-, tarihi eğip bükerek bu kişilerin hiç yoktan milli burjuvazinin (çoğunlukla sağ kanadında) saflarında bir muhalefete savrulmasını önlemek ve onları genel olarak sola, özel olarak devrimci harekete düşmanlaştırmak için bu yazı dizisine başladılar. Zaten bu "biraz ürkme"lerinden dolayı, yazı dizisi bu kadar başarısız ve aceleye getirildi. Alelacele bütün yazı dizisini tek bir noktada kitlediler: Aydınlık harici herkes sahte sol oldu, çünkü Aydınlık her dönem doğru çizgiyi izledi, siz de bu sahte solcularla olmak istemiyorsanız partiye biat edin, Doğu'nun liderliğini sorgulamayın, Doğu'yu sorgulamak Parti'yi sorgulamaktır, "PKK" "FETÖ" "Sahte sol" saflarına savrulmayın.

Aydınlık dağılmaktan korkuyor. En büyük otoritesi ve motoru olan şeflerinin otoritesinin sarsılmasının fikri bile onları tedirgin ediyor. Peki, Aydınlıkçılar'a sormak gerek: Yarın bir gün (eceliyle, zira yaşı bayağı ilerledi) Doğu ölürse, hareketiniz ne olacak? Kim başa geçecek? Gidebilecek mi bir yerlere? Sadece üç beş kişinin ayrılıklarına teorik kılıf yaratmasından bile rahatsız olup, bir yazı dizisi, üstüne 10'a yakın yazı vb. yazanların bu fikri düşünmekle bile dehşete kapılıp tir tir titreyeceği kuşkusuzdur.

Ama bir düşünün bakalım baylar, bir düşünün!

2019.09.09

- EK-1 Kaynaklar:

[1] Kitabı edinemezse aynı yazardan aynı perspektife bir yazı şurada mevcut: "Mustafa Kemal'in tersi Sultan Galiyev". Gültekin, Mehmet Bedri. Aydınlık. 11 Nisan 2018.

[2] Mesela bkz: "RKP (B) MK'nin Ulusal Cumhuriyetlerin ve Bölgelerin Sorumlu Fonksiyonerleriyle IV. Dayanışma Konferansı" (9-12 Haziran 1923) [2 – Ulusal Cumhuriyet ve Bölgelerde Sağcılar ve «Solcular» Üzerine – Konferansın Birinci gündem maddesi üzerine konuşma: «Sultan Galiyev Olayı» (10 Haziran)]. Stalin, Josef. içinde: "Eserler – Cilt: 5 (1921-1923)". Stalin, J. V. (çeviren: Yarkın, İsmail.). İnter Yayınları. 1. Baskı, Nisan 1990. Sayfalar: 242-278 [Sultan Galiyev ile ilgili kısım: 248-257].

[3] Mesela bkz: "Mazlum Milletlerin Kurtuluş Savaşları Karşısında S.S.C.B. ve Sultan Galiev". Sayılgan, Aclan. Mars Matbaası. 1. Baskı, 1966[7?].

[4] "Yaşasın 15-16 Haziran Büyük İşçi Direnişi". Partizan Yayınları (No: 1). 1. Baskı, Haziran 1978. Sayfalar: 27-30.

[5] "Şafak revizyonizmi ile aramızdaki ayrılıkların kökeni ve gelişmesi: TİİKP (Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi) Revizyonizminin Genel Eleştirisi" (Haziran 1972). … [Kaypakkaya, İbrahim]. içinde: "Bütün Eserleri". Kaypakkaya, İbrahim. Nisan Yayımcılık. 2. Baskı [Nisan'da 1.], Ekim 2016. Sayfalar: 424-427.; not: başlık hariç 2. ve 3. koyu yazı için abç.

[6] "Bölücülük Yapmayın, Birleşin". Ada Yayınları. 1. Baskı, Mart 1975. Limasol (!). Sayfalar: 102, 105, 107.; not: Yazım hataları orijinaldeki haldedir.

[7] "Sorgu" (29 Haziran 1981). Perinçek, Doğu. içinde: "Türkiye İşçi Köylü Partisi – İddianame ve Sorgu". Av. Hüseyin Gökçearslan (kendi adına yayın). 1. Baskı, 1981. Ankara. Sayfalar: 128-130.

[8] "Aydınlık'tan Kaçanlar". Aytav, Erkam Tufan. Ufuk Yayınları. 1. Baskı, 2013. Sayfalar: Oral Çalışlar bölümü 17-18 [Kobo dijital e-kitap versiyonu].

[9] "Türkiye'ye karşı birleşenler – Avrupa'da Bir Cadı Kazanı". Yankı. 23-29 Mart 1981. Sayı: 521. Sayfalar: 5-13 [5 ve devamı].; Aydınlık'ın o dönemki yurt dışı örgütü Avrupa-Türkiye Halk Birlikleri Federasyonu [HBF] adıyla.